دالی!

ثلام‌. من اومدم. ممنونم.

اینکه رنگ تولد تهیونگ 𝐦𝐢𝐝𝐧𝐢𝐠𝐡𝐭 𝐩𝐮𝐫𝐩𝐥𝐞 شده رو ببینین 😭 زار زدم، آخه حتی رنگ تولدشم باید این‌قدر خودش باشه؟ یه بنفشِ شبانه‌ی آروم و رویایی، دقیقاً همون‌قدر دوست‌داشتنی که خودش هست انگار دنیا از همون اول یه رنگ کوچولوی مخصوص خودش کنار گذاشته بوده؛ برای پسرِ بنفشِ نیمه‌شب من :)

ثلام و ثلام‌ ثِتاره، دختر آتیش پاره! ثلام!

والا نمیدونم چی بگم، بوس و رد کنید بیاد 🫵🏻😡

تهیونگ با همون موهای مشکیِ پرمِ افسانه‌ایش برگشته و من هنوز دارم با خودم کنار میام که چطور ممکنه یه نفر این‌همه خوب به نظر برسه ㅠㅠ ولی چیزی که بیشتر از قیافه‌ش قلبمو گرفت، اون لحظه‌ای بود که خبرنگار گفت تولدمه و تهیونگ فوری براش دست زد و با یه تعظیم کوچیک خوشحالیش کرد… این پسر واقعاً یه چیز دیگه‌ست 😭 [ تروخدا فقط بایسمون نباشه و ازش یاد بگیریم. ممنونم ]

یا مثلا از او ”تهیونگا، تهیونگا“ صدا زدن‌ها و جواب‌های بامزه‌ش تا اون ذوق کوچولوش وقتی خودش رو روی اسکرین دید؛ چرا حتی این ریزترین لحظه‌هاش هم انقدر دوست‌داشتنین؟ 😭 و حالا با این پرم مشکی، گوشواره‌های جدید و اون وایب آشنای سال‌های قبل راهی فستیوال شده و دارم براش تشنج میکنم! ممنونم.