یادته آخرین باری که بهم گفتی کجا میری؟ بمون خونه ما
و من با میلی گفتم نه و درس رو بهانه کردم
یادته آخرین باری که داشتی روشنی روز رو میدیدی و بی‌حال بودی اما من توجهی نداشتم و نخواستم که بیام ببینمت و تو ذهنم حرف بیخود زدم
یادته تو رفتی و دیگه هیچوقت برنگشتی و من سال های بعد همیشه بابت رفتارم ازت خجالت میکشم
یادته اون سکه قدیمی هارو ازت میخواستم و میگفتی آخه اینا آخرین یادگاریه که از مادرت داری و نمیتونی ازشون دل بکنی ولی من باز بهت اصرار کردم آهی کشیدی و گفتی آخرش که قراره اینا از من بمونه به شما بیا مالِ تو باشه عزیزم...
یادته گفتی بیا بهم یاد بده چطور سالاد ماکارونی درست کنم و من از اینکه دغدغت اینه بهت خندیدم
من هیچوقت نتونستم باهات اونجوری رفتار کنم که شما با من.
یادته روز آخر نمیتونستی حرف بزنی و فقط نگاه میکردی و من جرات نداشتم به جسم نحیفت نگاه کنم
تو رفتنی بودی و همه اینو میدونستیم اما من دختر نادونی بودم که درک نمیکردم خواستن داشتن روزمره عادی مضحک ترین خواسته ای بود که میشد تو اون دوران داشت
بالاخره جون از تنت رفت و چشاتو برا همیشه بستی و من همونجا سیاهی دنیا رو دیدم
انگار تازه فهمیده باشم چیشده و چجوری میشه که دیگه نباشی و چراغ خونت خاموش باشه
یادته توام دیگه رفتی و هیچوقت برنگشتی و منو با آرزوی دوباره دیدنت تنها گزاشتی
این همه سال گذشت و من هنوزم بعضی روزا نمیخوام باور کنم که برای همیشه رفتین و منو تنها گزاشتی با این همه حسرت که کاش یکبار بیشتر بغلت میکردم و باهات حرف میزدم
من بلد نبودم اهمیت بدم و قدردانیم رو ابراز کنم، یادگرفتم ولی دیگه تو نبودی که بهت نشون بدم...

- یادته آخرین باری که بهم گفتی نترس؟
ترسیده بودم، نگران بودم. استرس همه چی رو داشتم، گذشته، آینده.
اومدی پیشم. به حرفام گوش دادی، حواسمو پرت کردی، برام قهوه درست کردی، جوک گفتی، کلی منو خندوندی. برام شعر خوندی. دوباره امیدوارم کردی، به خودت، به قشنگی‌های دنیا. یادته؟
- راستش نه.
- نباید هم یادت باشه. چون هیچوقت برام این کارها رو نکردی.

دیشب قبل خواب همین الگو رو نوشته بودم.
نوشته بودم: یادته آخرین باری که بهم زنگ زدی گفتی دختر بپوش بریم بگردیم حالت عوض شه، کی بود؟
آفرین‌ یادت نیست. چون هیچ‌وقت زنگ نزدی.

اینا رو گذاشتم بمونه اینجا که هر وقت بغض داشتم، بیام بخونمشون، گریه کنم و خالی شم.

جدا از اینکه تجربه‌ی این لحظه‌ها واقعاً ناراحت‌کننده‌ست و خیلی متاسفم که این تلخی‌ها رو چشیدید، اما اولاً تبریک می‌گم که این‌قدر قوی و شجاع هستید؛ دوماً دمتون گرم بابا، چقدر خفن می‌نویسید.

امشب از دیشب بدترم، به همین مناسبت تصمیم گرفتم رو تخت نخوابم. می‌خوام رو کاناپه بخوابم و به جای کوسن زیر سرم بالشم. هیچ دلیل علمی هم پشت این تصمیمم نیست.

اما شاید دانشمندها دو دهه دیگه کشف کنند که خوابیدن روی کاناپه در افراد غمگین باعث ایجاد سروتونین می‌گردد و استفاده از کوسن به جای بالش افسردگی را کاهش می‌دهد.
اون روز یاد من بیفتین و به بقیه بگین از زمانه‌ی خودم جلوتر بودم.

من تو خط دوم چی نوشتم؟ به جای کوسن زیر سرم بالشم؟؟؟؟ چطور ممکنم؟

دیشب خیلی تِم غم داشتیم و دیگه بهتره جمعش کنیم. بنابراین همین‌طور که رو کاناپه لش کرده بودم و به این فکر می‌کردم که خاک بر سرم که جماعتی رو همراه با خودم به قعر غم فرو بردم، یه ایده‌ واسه امشب به ذهنم رسید.

#چالش_نوشتن /شب شانزدهم:
یه چیزی بنویس که هر کی خوند بخنده.

پ.ن: لوس و لزج نباشید.

هرکی این پیامم رو بخونه و نخنده ، به مناسبت امشب نود میده‌.

من که نمی‌دونم این پیامش چی بوده و خندیدنش کجاش بود، ولی حالا فعلاً برای منم بفرستین تا ببینیم بعدش چه خاکی باید به سرمون بریزیم.

ظاهرا خندوندن ملت از دراوردن اشکشون سختتره.

بخند قشنگ شی.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
بچه که بودم قوه تخیل قدرتمند اما مضحکی داشتم و نمی‌دونم چجور یه سری افکار اسیدی به ذهنم می‌رسید
حالا چند تاشون رو براتون می‌گم اینجا:

شماره یک- تازه استقلالی شده بودم و با دوستم که اون هم تازه استقلالی شده بود عهد بسته بودیم برای اثبات وفاداریمون به تیم تا یک ماه دست به چیزی که رنگش قرمزه نزنیم و حالا چرا استقلال؟ چون بجز پرسپولیس تنها تیمی بود که می‌شناختیم و رنگ قرمز هم رنگ یزید بوده که امام حسینو کشت ولی آبی رنگ آسمونه.و تمام این ها ایده من بودن...تاسف!



شماره دو- ته دیگ نونی ماکارونی که ماکارونی بهش نچسبیده باشه رو «ته‌دیگ بی‌مودار» نام گذاری کرده بودم و به قاشق چنگال های طرح دار می‌گفتم «قاشق دخترونه» و این باعث دعوای کل دخترای فامیل سر اون دو تا قاشق طرح دار شده بود.


شماره سه- وقتی مامانم ازم می‌پرسید:«خوابیدی؟» می‌گفتم:«آره» و بعد که می‌فهمید نخوابیدم چندین ساعت به این فکر می‌کردم که از کجا فهمیده؟ نکنه طرز نفس کشیدن کسی که خوابه با کسی که بیداره فرق می‌کنه و مامان اینو می‌دونه؟


شماره چهار- بجای اینکه از بزرگترا بخوام نقاشی ادم و خونه و جنگل برام بکشن مجبورشون می‌کردم درِ دبه ترشی،کمد دیواری، در خودکار و ... برام بکشن.


امیدوارم لوس و لزج نبوده باشه.

عالی بودن!!! :))))))))))
مخصوصا اولی خدا بود. قشنگ می‌شه یه داستان‌ کوتاهش کرد!

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
حالا که بحث افکار سمیِ دوران بچگیه منم بازی !
بچه که بودم خیلی خیلی زیاد به ریشه ی لغوی کلمات فکر میکرد که مثلا این کلمه از کجا اومده و به جوابهای بینهایت جالبی میرسیدم :)))))
یکی از بزرگترین کشف هام ، کشف ریشه ی لغوی کلمه ی "باریکلا" بود ، کلمه ی باریکلا رو به صورت تفکیک شده "باریک الله " میخوندم و نتیجه میگرفتم که باریکلا یعنی آفرین به تو که راهِ باریکِ الله رو رفتی :)))))
همین ایده رو روی کلمه تشخیص هم پیاده کردم ، تشخیص رو به صورت "تَش(تهش) خیس" ! تفکیک کرده بودم و بدین نتیجه رسیده بودم که وقتی تهِ یه چیزی خیس میشه ما میتونیم شناساییش کنیم و بدین ترتیب اون چیز رو تشخیص میدیم :)))))

پسندیدمت!
جای تو الان تو بخش واژه‌گزینی فرهنگستان خالیه 😂👍

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
بچگی خیلی سمیییی داشتم خیلی هاا
ما سر کوچمون یه سوپری بود که بابام حساب داشت اونجا و ماه ب ماه تسویه میکرد ،بعدد بابام گفته بود که اگه بچه ها اومدن برا خوراکی بهشون نده ،چون ما واقعن شورشو درآورده بودیم، خلاصه برای اینکه سوپری شک نکنه من میگفتم مثلا ماکارونی و رب و فلان بعد بستنیم برمی داشتم ،در واقع اصن مامانم خرید نداشت ،من اونارو میخریدم و بعد مینداختم دور و بستنی رو میخوردم ،سر ماه که میشد بابا میگفت وای حساب چقدر زیاد شده ....نمیدونست که من چه بلایی سرشون میارم😂

این بچه خیلی دیوث بوده 😂😂