جبران چیزهایی که از زمانشون گذشته فقط اتلاف وقته.
ما خیلی از چیزهارو از دست میدیم و دیگه هیچوقت نمیتونیم به دستشون بیاریم. زندگی همینه. چیزهای از دست رفته، آدمهای غلط، اشتباه پشت اشتباه، حس های خوب و گذرا و انسان های پشیمان. زندگی پر از صحنه های خداحافظیه. پر از تجربه و حس های جورواجوره.

کسی که میفهمد
به چیزهای ناپایدار دل نمی بندد
و چیزی ناپایدارتر از انسان نیست.

تا از کسی مطمئن نشدین، آهنگایی رو که دوست دارید باهاش گوش ندید، جاهایی رو که دوست دارید، باهاش نرید، فیلمایی رو که دوست دارید، باهاش نبینید، که یکدفعه میره و همه‌ی چیزایی که دوستشون داشتید رو هم با خودش می‌بره؛ تنها چیزی که واستون می‌مونه دلتنگیه و غم.‏

آیا این عجیب نیست
وقتی دلمان هوای رسیدن کند،
راه‌ها طولانی میشوند؟

سنت که بالا میره دیگه برات مهم نیست کی بهتر حرف میزنه یا قشنگ تر ابراز علاقه میکنه ، اینکه کی بهتر درک میکنه برات مهمه.

چطور میتوانم باد را مقصر بدانم
وقتی آنکه پنجره را باز گذاشت،خود "من" بوده ام

منو با فاصله گرفتن تست نکنید، ادم جالبی نیستم زود عادت میکنم به نبودنتون.

از یه جایی به بعدم خسته میشی از اینکه حواست به حال بقیه باشه و کسی حواسش به حالت نباشه.

نبودنت را وسیله‌ای قرار نده که
آنها را مجبور کنی از تو سراغی بگیرند!
نبودن شکوه خاص خود را دارد.
آنکه قدر بودنت را نداند،
نبودنت ذهنش را درگیر نمی‌کند.

توی سنی هستم که
هم میدونم حیفه این روزا بگذره
هم دوس دارم زودتر بگذره