از اشک و اه دیشب هنوز صورتم پف داره

ساعت دوازده شب، طلسم سیندرلا شکسته میشه. این چند روز پر از حس زندگی تموم میشه و به زندگی پر از دوندگیم برمیگردم. هرروز غر میزنم و بدون اینکه هیجان خاصی رو حس کنم، کارهام رو انجام میدم و دوباره اینقدر خودم رو تحت فشار میذارم که هرلحظه اضطراب بیشتری رو مجبور شم تحمل کنم.
ساعت دوازده که بشه، وارد جمعه ای میشیم که اون ادم برمیگرده و باید روزهای زیادی رو دوباره منتظر بمونم. غمم گینه. راستش رو بخواید حتی زمانی که کنارش هستم هم غمم گین هست چون فکر میکنم چه لحظه فوق العاده ای رو دارم تجربه میکنم و قراره چقدر زود تا مدت طولانی نداشته باشمش. فکر میکنم که چقدر میتونست همه چیز بهتر باشه اگر همیشه همینقدر نزدیک بود که وقتی زنگ میزد، ده دقیقه بعدش کنارم بود. از تمام جاده ها و فاصله ها متنفرم حتی اگه فاصله خودم و زندگی کردنم رو دریایی از کار و اتفاق پر کرده باشه.
اگر اهنگ بودم، الان « ای ساربان، نامجو» بودم
همین و بس.

نمیدونم شاید هم اگر نزدیکتر بود، اینهمه اتفاق خوب رو پشت هم تجربه نمیکردیم که دور شدنش یکهویی قلبم رو از جا بکنه.
شاید اینقدر سروتونین اروم بهم تزریق میشد که اعتیادم بیشترو مداوم تر میشد
نه اینکه یک دوز بالا برای چند روز بگیرم و دوباره مجبور به ترکش بشم.
شاید هم فقط باید بخوابم و فردا رو بگذرونم و به هفته جدید وارد شم…

امروز ارجاع بردم الزهرا و کل مسیر مریضم کل خاندانشون رو برام تعریف کرد.

اینم از این

اساتید ناظرم از موضوع واقعا راضی بودن و حتی پیشنهاد دادن سبک ترش کنم چون خیلی اجراش اذیتم میکنه
و من چون دانشجوی خوبی بودم قبول کردم

تونستم از خودم امروز دفاع کنم و نذارم کسی گناه خودش رو گردن من بندازه
واقعا راضیم از خودم

یه طوری تعداد مریضامون بالاس که انگار دولتی دارم کار میکنم:/