لابلای نت آهنگ ها گریه می‌کنیم..

فرستادین.

داستان تلخون و آه از صمد بهرنگی رو قبل از گوش دادن بخونید.

اجاره نشین قلبم نیستی ولی از چشمانم پایین می‌لغزی هنوز..

فشرده تر از همیشه میتپی در سینه ام..

هفتاد و هشتمین روز.

این ادیت برای کسی زده شده بود..
حتی نگاه کردن بهش عجیبه

تا به حال به دستبند دقت کردین؟
مهره های دستبند برای خودشان گوشه ای پخش و پلا شده‌اند، مثال آدم‌ها که هرکدام یک جایی برای خودشان سِیر می‌کنند. ولی وقتی نخِ دستبند درونشان نفوذ می‌کند و جزوی از مهره ها می‌شود؛ بهشان نظم داده، باعث انسجامشون می‌شود؛ که می‌توان گفت مصداق آرمان هاست، یک آرمان درون انسان نفوذ می‌کند و بخشی از او می‌شود، بهش مسیر و هدف می‌دهد.
هر دستبند شکل و شمایل و مهره های متفاوتی دارد، مثل هر آرمان که آرمانگرا ها و اهداف متفاوتی دارد.
بعضی دستبند هایتان را هیچ‌گاه استفاده نمی‌کنید، دقیقا همانند آن آرمان‌هایی که سالیان سال‌ است ازشان بی‌خبریم و تنها آرمان‌گرای آنان است که آن‌ها را در خاطرش فشرده نگاه می‌دارد.
می‌توان بسیار ″بعضی..″ دیگر هم گفت،
شاید یکی شما..

اگه جالب بود بازم مثال بزنم
(لایک، دیسلایک)

تهاجم بی‌مهابای افکار آخر مرا دیوانه می‌کند..

دلم میخواد برم روی پشت بوم و انقدر به آسمون نگاه کنم تا تبدیل بشم به ستاره