راحته که شعر بگی ولی راحت نیست حسش کنی

هفتاد و ششمین روز.

لابلای نت آهنگ ها گریه می‌کنیم..

فرستادین.

داستان تلخون و آه از صمد بهرنگی رو قبل از گوش دادن بخونید.

اجاره نشین قلبم نیستی ولی از چشمانم پایین می‌لغزی هنوز..

فشرده تر از همیشه میتپی در سینه ام..

هفتاد و هشتمین روز.

این ادیت برای کسی زده شده بود..
حتی نگاه کردن بهش عجیبه

تا به حال به دستبند دقت کردین؟
مهره های دستبند برای خودشان گوشه ای پخش و پلا شده‌اند، مثال آدم‌ها که هرکدام یک جایی برای خودشان سِیر می‌کنند. ولی وقتی نخِ دستبند درونشان نفوذ می‌کند و جزوی از مهره ها می‌شود؛ بهشان نظم داده، باعث انسجامشون می‌شود؛ که می‌توان گفت مصداق آرمان هاست، یک آرمان درون انسان نفوذ می‌کند و بخشی از او می‌شود، بهش مسیر و هدف می‌دهد.
هر دستبند شکل و شمایل و مهره های متفاوتی دارد، مثل هر آرمان که آرمانگرا ها و اهداف متفاوتی دارد.
بعضی دستبند هایتان را هیچ‌گاه استفاده نمی‌کنید، دقیقا همانند آن آرمان‌هایی که سالیان سال‌ است ازشان بی‌خبریم و تنها آرمان‌گرای آنان است که آن‌ها را در خاطرش فشرده نگاه می‌دارد.
می‌توان بسیار ″بعضی..″ دیگر هم گفت،
شاید یکی شما..

اگه جالب بود بازم مثال بزنم
(لایک، دیسلایک)