هفتاد و سومین روز.

- پارادوکس/تناقض:

در عین مجذوبِ تو شدن، اشک شیشه ی چشمانم را تار کرده بود؛ برق می زدند از اشک..
غمگین بودم و در عین حال سراسر وجودم از شوق دوست داشتنت لبریز..
با من چه کردی؟
می خندیدم و بغض خفه ام می کرد، فریاد کردم تورا و خواستمت..
من برای تو و تو برای من.
شعرهایم برای تو..
هرچه دارم، هرچه هستم، هرچه بودم و خواهم بود؛ فدای تو، برای تو...
درد هایت برای من، شادیم برای تو، هرچه خوبی در من است برای تو...
تمامِ من برای تو؛
می بوسمت به شعر و می خوانمت به چشم،
می بینمت به سر و می خواهمت به دست،
انحلالم را می خواهم در گرمی آغوشت..

طناب به دور گردن من، اشکالی ندارد
چهارپایه پرت می شود، اشکالی ندارد
با آسمان چشم در چشم، اشکالی ندارد
صدایم به گوش نمی رسد، اشکالی ندارد
شرقی غمگین شده باز، اشکالی ندارد
دسته دسته مو زیر پارچه، اشکالی ندارد
میدانی آزادی نام ندارد، اشکالی ندارد
زیر پایشان له می شویم، اشکالی ندارد
رقص دار در باد، اشکالی ندارد
تمام می شود؟ اشکالی ندارد
داشت؛ خیلی هم داشت
اما این بار
به هنگام پرواز
می بینم نور را
خدا را
این بار،
گله می کنم..
هرچند نمی شنود؛
فریاد می زنم..
تلخ بودن مسیر آزادی را
خشمگین می شوی
شرقی تر از همیشه
برخیز،
بخند،
کودک باش..
طعم رهایی را بچش؛
من به خدا گفتم همه چیز را
می شنود؟
#شعر

هفتاد و چهارمین روز.

آره خاطره ها می‌کشنت

هفتاد و پنجمین روز‌.

راحته که شعر بگی ولی راحت نیست حسش کنی

هفتاد و ششمین روز.

لابلای نت آهنگ ها گریه می‌کنیم..

فرستادین.

داستان تلخون و آه از صمد بهرنگی رو قبل از گوش دادن بخونید.

اجاره نشین قلبم نیستی ولی از چشمانم پایین می‌لغزی هنوز..