سی و هفتمین روز.

سی و هشتمین روز.

طنین صدایت در گوش هایم را دل‌تنگ تر از همیشه به انتظار می‌نشینم..

خاطرات می‌آیند و می‌روند..
نیشخند ترک های دیوار پهن‌تر می‌شود،
موی انسانِ آینه رنگ دندانش می‌شود؛
لولای در با هر باز شدن آواز سر می‌دهد!
آوازی از برای تو..
چشمانِ آینه چون لحظات پایانی شمعی سو سو می‌زنند.
به سوی خاطرات، درون هوا دست دراز می‌کند..
همچو عمرش محو می‌شوند؛
از افکارش بوی تعفن ساطع..
حالش واژگون شده، قشع را بالا می‌آورد،
ناتوان‌تر که می‌شود، افکار احاطه‌اش می‌کنند..
هر فکر به خاطره‌ای شبیخون می‌زند!
مغزش به‌هم‌ می‌خورد، فکر هارا دانه دانه بالا‌ می‌آورد.
آنقدر ناتوان می‌شود که انسانِ آینه می‌افتد؛
چشمه‌های خاطرات از دیدگانش جریان‌ می‌یابند،
در چشمانش ابرهای سفیدی تجمع می‌کنند..
به کوری می‌زند!
سر می‌گرداند،
برای بار آخر به درِ نیمه باز می‌نگرد،
کسی آنجا نیست..
چشم برهم می‌گذارد و به جهان نادیده پا.
کورمال کورمال به دنبال صدایت می‌گردد،
چشم قلبش را باز می‌کند،
کسی در انتظارش ننشسته؛
کسی گوشی برای شنیدنش تیز نکرده..
هیچکس در دنیای زندگان به دنبالش نمی‌گردد!
فکری او را در برمی‌گیرد،
تسلیم..
گردن بنهد به رهسپاری دنیای مردگان؟
اما..

سی و نهمین روز.

#ماهی‌سیاه‌کوچولو
پایان
بابت اشتباهات تلفظی معذرت می‌خوام، من خودم هم اولین بارم بود می‌خوندمش و دوست داشتم اون حس اولین بار خوندن کتاب منتقل بشه..

چهلمین روز.

و من روزی گفتم، روزی خواهد آمد که خروار خروار انسان زندگی خود را حراج می‌کنند...

چیز های زیادی بر این شانه‌ها سنگینی می‌کنند؛ که اگر ورودی مغز هر انسانی شوند، خروجیشان قضاوت‌گری خواهد بود.. حال تو به من بگو، ما چه کاری با یکدیگر می‌کنیم جز شکستن؟..

دیگر وقتی به فکر تو می‌افتم صورتت را نمی‌بینم، تنها خاطرات در من زنده مانده‌اند؛ می‌خواهم آنها را هم زنده به گور کنم.. ولی، مگر می‌شود؟
صدایی از انتهای گورستان طنین انداز می‌شود: می‌شود، می..ش...و..د، م...ی‌..ش...و..د..