نوشتن برای چون تویی بیهوده‌ست، لیک من خود بیهودگی را مبنایم.

کاش به وقت پرواز، آسمان درآغوش بگیردم و نه زمین.

من میخ و تو چکشی، آفریده شدی تا بکوبی مرا!

بیست و چهارمین روز.

مگر من برای کسی جز تو هم گریسته‌ام؟

سپیده‌دم برای اهالی غار هیچ‌گاه دیدنی نبوده..

آن حادثه باعث ازدیاد سلول های غم شد. مغمومم، بیش از هر زمان دگر. آنقدر غم به غم هایم افزوده شده که سرطان غم گرفته‌ام.

قرار ما این بود که آنقدر ببوسمت تا هوای ریه هایم تمام شود لیک حالا هوای ریه هایم را اشک هایم تهی می‌کنند..

بیست و پنجمین روز.

مرا شاد بپندار

متنفرم از سلطه‌‌ات بر افکارم

بوی عید به کجا رفته؟

بیست و ششمین روز.