زمان هایی که دژم هستم، اصلا گرسنه نمی‌شوم؛ نه به این دلیل که اشتهایی ندارم، بلکه زیرا آن‌قدر بغض قورت می‌دهم که سیرم می‌کند.

بیست و یکمین روز.

ابرها فرا می‌خوانند مرا، فریاد می‌زنند: پرواز، پرواز! بپر، به سویمان بیا.. و اگر هم پر هایت باز نشدند، زمین حواسش به تو هست؛ درآغوشت خواهد کشید.

بیست و دومین روز.

من دوست داشتنت را در ناشناخته‌هایم گم کرده‌ام، یاری‌ام می‌کنی در یافتنش؟

در تمام این جهان، همچون تویی پیدا نشد!
هرچه گشتم، این دلم با مونسی شیدا نشد..

بیست و سومین روز.

نوشتن برای چون تویی بیهوده‌ست، لیک من خود بیهودگی را مبنایم.

کاش به وقت پرواز، آسمان درآغوش بگیردم و نه زمین.

من میخ و تو چکشی، آفریده شدی تا بکوبی مرا!

بیست و چهارمین روز.

مگر من برای کسی جز تو هم گریسته‌ام؟

سپیده‌دم برای اهالی غار هیچ‌گاه دیدنی نبوده..

آن حادثه باعث ازدیاد سلول های غم شد. مغمومم، بیش از هر زمان دگر. آنقدر غم به غم هایم افزوده شده که سرطان غم گرفته‌ام.