به دنبال من نگرد، من در جایی که می‌گردی حتی نفس هم نکشیده‌ام. من آنجایی هستم که فراموش شده، جایی که مرا درک می‌کند..
آری، همان‌جا که هیچ‌کسی نمی‌رود و نخواهد رفت. هیچ‌کدامتان آنجا پیدایم نمی‌کنید. هرچقدر هم بگردید؛ من در خفای خود آنقدر می‌مانم تا خودم پیدایم کند. اوست که مرا گم کرده، همان زمان که به او-یار- گفت دوستت دارم، از او-خودم- گریختم!
غیرقابل اعتماد شده بود، نمی‌توانستم ببینم این کار را با من می‌کند. یار... یار چیز خوبی نبود، نباید سمتش می‌رفت! من واقعیتش را دیدم، دروغین بودنش را.. امواج متناقضی که در وجودش جریان داشتند، هر کدام به سویی؛ طوفان مرا ترساند. از هردویشان گریختم؛ به اینجا آمدم، در انتهای دنیا، محل تلاقی خطوط زمان، سراسر تکرار آن لحظات دردآور.
ناگهان چشمم به آن لحظه خورد، من بود که داشت می‌گشود در خانه‌ی امنش را به روی او.. فریاد زدم، شیون کردم.. گوشت صورتم ناخن هایم را در آغوش کشید، اما او لحظه‌ای درنگ نکرد! اشتباهِ در حال وقوع، نایستاد..
رخ داد، افتاد و اتفاق.. نزدیک ترین درد را حس کردم.
محو می‌شدم درون خود و این پایان من بود.

بیستمین روز.

تو منو گم کردی، من خودمو؛ اشتراک من و تو در گم‌شدنم خلاصه شد.

اشک ها بر گونه‌هایم جاری نیستند، بلکه از چشمانم به درونم راه یافته‌اند.

زمان هایی که دژم هستم، اصلا گرسنه نمی‌شوم؛ نه به این دلیل که اشتهایی ندارم، بلکه زیرا آن‌قدر بغض قورت می‌دهم که سیرم می‌کند.

بیست و یکمین روز.

ابرها فرا می‌خوانند مرا، فریاد می‌زنند: پرواز، پرواز! بپر، به سویمان بیا.. و اگر هم پر هایت باز نشدند، زمین حواسش به تو هست؛ درآغوشت خواهد کشید.

بیست و دومین روز.

من دوست داشتنت را در ناشناخته‌هایم گم کرده‌ام، یاری‌ام می‌کنی در یافتنش؟

در تمام این جهان، همچون تویی پیدا نشد!
هرچه گشتم، این دلم با مونسی شیدا نشد..

بیست و سومین روز.

نوشتن برای چون تویی بیهوده‌ست، لیک من خود بیهودگی را مبنایم.

کاش به وقت پرواز، آسمان درآغوش بگیردم و نه زمین.

من میخ و تو چکشی، آفریده شدی تا بکوبی مرا!