بیشتر از هرچیزی درد در این است که نمی‌توانم آن را روی کاغذ به رقص درآورم..

ای کاش می‌توانستم درد هایم را در نقطه‌ای از روحم گرد هم آورده، از خود جدا و به تو بدهم؛ بلکه ذره‌ای بچشی تلخیِ غم‌های تخمیر شده‌ام را..

من همان فعلی بودم که نویسنده به قرینه‌ی غم حذفش کرد.

هشتمین روز.

رو به روی خود ایستادم و معذرت خواستم، من از تو معذرت میخواهم که ترسویی بیش نبودم.

صدایی در گوشم پیچید، صورت نیم گلگون شده‌ام را گرفت و از چشمانم به اعماق وجودم خیره شد. خواست چیزی بگوید، ولی حروف را جوید و قورت داد؛ در آغوشم کشید، کنار گوشم زمزمه کرد: داری با من چه می‌کنی؟ از جان خودت چه می‌خواهی؟
صدای در آمد، با ترس یکدیگر را نگریستیم..
در شکست، هجوم افکار، او را با خود بردند. بر زانوهایم سقوط کردم، تنها بودم.. حتی خودم هم آنجا نبود. من چه بودم؟

نهمین روز.

دهمین روز.

So, let's cry..

Yes, together.. *crying

یازدهمین روز.

و این تلالو دانه های برف بود که مرا در یخبندان احساساتم، گرم نگاه می‌داشت.

دوازدهمین روز.

سیزدهمین روز.

چهاردهمین روز.

نخواهم مرگ را جز در گرمی آغوش تو..

هر دو به دنبال یکدِگَریم و هیچ یک به مقصد نمی‌رَسیم!

نکند مرا هم مثل قرار دوست داشتنمان، فراموش کرده باشی..

تو فکر می‌کنی که فراموش می‌شوی؟!
زهی خیال باطل..
تو در روح من حک شده‌ای معشوق ترینْ زیبا.