از قاب عکس بیرون بیا باز ببینمت..

اولین روز.

آنقدری برای زمین و زمان از غم تو گفتم که..
هر روز آسمان غم تورا می‌بارد!
پرنده‌ها از غم‌ات می‌خوانند..
و باد هوهو کنان از غم‌ات در گوش همه می‌خواند؛
ساحل نام تورا می‌نویسد..
و دریا نام تورا با غم پاک می‌کند!
هر روزنه‌ای که نور خورشید پیدا می‌کند
آغشته به غم توست..
و هر تکه نور مهتاب صورت تورا نشانه می‌رود!
تمام گل های آفتاب گردان رو به صورت تو‌ اند،
تمام سیب های درختان بر سر غم‌ تو می‌افتند،
همه‌ی گل ها بوی تورا به مشامم می‌رسانند؛
و با تمام این‌ها، هنوز که هنوز است نمی‌توانم تورا بیابم.
من همه جا را گشتم،
ولی تو هیچگاه، هیچ‌جا نبودی..

دومین روز.

بوی تو مست‌ام میکند، قهوه‌ی چشمانت را می‌نوشم؛ و در چند قدمی مرگ در آغوش می‌فشارمت.

و باران بود خلاصه‌ی تمام شاعرانه های من به تو..

همانقدر زیبا و بی‌نقص، همانقدر مست کننده و اعجاب‌انگیز..
هر قطره‌اش یادآور ذره ای از خاطرات نهفته‌‌مان در گذشته‌ی تلخِ بارانی‌‌ست!
بوی خاک نم خورده‌ی پس از باران، هیچگاه به زیبایی بوی تو نخواهد شد..
ولیکن همچون تو، دربردارنده‌ی زندگی‌ست.
سیاهی آسمان پیش از رعد و برق چشمان تو را در دل و نور نیز برق چشمانت؛
باران گونه‌هایم را خیس می‌کند، چه شباهت عجیبی با تو..
حوس سیگار با تو؛ حوس سیگار زیر باران..
تو بارانی هستی که هر روز و شب از چشمانم می‌بارد..
پس از باران، چشمانم رنگین کمانی در خود می‌نشانند که تنها یک رنگ دارد، سرخ!
به سرخی قلبی که به تو تقدیم کردم،
همانی که حالا در گورستان خفته‌است.
حتی اسکلتی هم از آن به جا نمانده؛
روحش به دنبال تو
و جای خالی‌اش در من می‌تپد.
#متن

سو کوچولو دیروز دار فانی رو وداع گفت.

سومین روز.

چهارمین روز.

پنجمین روز.

بعضی آدم ها طوری رفتار می‌کنند که دوست نداشته باشی خود واقعیت را نشان بدهی؛ و در عین حال شخصیت واقعی خودشان آنقدر مفتضح است که می‌خواهی بالا بی‌آوری.

ششمین روز.

هفتمین روز.

کتاب شبانه- #ماهی‌سیاه‌کوچولو ، #مرگ‌در‌پاریس ، #سال‌بلوا
روزی ده صفحه کتاب.
وویس آرشیو/رادیو آواز قو.
چالش‌ها.(پس از دیده شدن توسط شما)
متون. #متن
اشعار. #شعر
نثرها. #نثر
بیشتر خودمم.
آهنگ.
می‌شنوم.
شناس.

یه روز یکی میزنه تورو همون‌طور که تو منو زدی..

این‌ها که قطره قطره بر صورتم سرسره بازی می‌کنند از اعماق روحم می‌آیند

شاید هم آنقدر غم زیاد شد که کلمات خود را از او دریغ کردند.

بیشتر از هرچیزی درد در این است که نمی‌توانم آن را روی کاغذ به رقص درآورم..

ای کاش می‌توانستم درد هایم را در نقطه‌ای از روحم گرد هم آورده، از خود جدا و به تو بدهم؛ بلکه ذره‌ای بچشی تلخیِ غم‌های تخمیر شده‌ام را..