هشت روز.

هفت روز.

در تو، من قلب خویش را
تقلا کنان بالای پرتگاه دیدم
می‌خواست دستش رها نکنم..
ولی من نمی‌توانستم بگیرمش!
لیک با بالشتک های خیس‌ِ اشکم،
در درّه‌ی رها شدنش،
جایی نرم بهر سقوطش ساختم..
جایی برای زندگی جدید بدون خود ساختم!
حال، من انسانی بدون قلب‌ هستم؛
احساساتم،
پایین پرتگاهی که تو از آن افتادی جا مانده.
افکارم هنوز این‌جایند،
فقط رنگشان از میان رفته..
سیاهند و سفید،
با اینکه دنیایی که در آنم
رنگیست!

در خیال تو زندانی‌ام به فکر آغوشت.

آغوش تو زندانی‌ست برای باز شدن پر پروازم..

عاقلی بُوَد جرمم، دیوانه خطابم کن!

آخرش هم همگی ایستادیم
رو به روی یک سفره ی خالی

شش روز.

پنج روز.

دلتنگ تو هستم با اینکه محو در خاطراتم گشته‌ای..

گفتی که ماندنت نارواست، ولی‌مگر تو نمیدانستی که بر هر درد بی‌درمان من دواست؟