نُه روز.

20

9

ما از قو هایی که آواز مرگ می‌خواندند، مُرده تر بودیم..

با آجر های عشقت خانه‌ای ساختم که در امان نگاهم دارد به هنگام طوفان، من چه می‌دانستم که سست است آن‌ها همچو پود و تار..

از چهارچوب در به بیرون قدم می‌گذاری،
می‌روی..
از جایم جم نمی‌خورم؛
چشم به در می‌دوزم،
پلک زدن را بر خود حرام کرده‌ام..
مبادا در چشم بر هم زدنی،
بیایی و بروی!
اینک،
سال ها گذشته‌ست..
استخوان هایم
در جای خالی‌ام خودنمایی می‌کنند..
قلبم اما تپنده‌ست به عشق تو هنوز؛
چشمانم نیز تهی از زندگی،
خود را به دوخته‌اند.
انتظار...
قاتل خاموش من شده!

هشت روز.

هفت روز.

در تو، من قلب خویش را
تقلا کنان بالای پرتگاه دیدم
می‌خواست دستش رها نکنم..
ولی من نمی‌توانستم بگیرمش!
لیک با بالشتک های خیس‌ِ اشکم،
در درّه‌ی رها شدنش،
جایی نرم بهر سقوطش ساختم..
جایی برای زندگی جدید بدون خود ساختم!
حال، من انسانی بدون قلب‌ هستم؛
احساساتم،
پایین پرتگاهی که تو از آن افتادی جا مانده.
افکارم هنوز این‌جایند،
فقط رنگشان از میان رفته..
سیاهند و سفید،
با اینکه دنیایی که در آنم
رنگیست!

در خیال تو زندانی‌ام به فکر آغوشت.