I'm so good at telling lies
That came from my mother's side
Told a million to survive
Scattered 'cross my family line
God, I have my father's eyes
But my sister's when I cry
I can run, but I can't hide
From my family line

تو از عشق برای من هیولایی ساختی که حالا زیر تختم زندگی می‌کند، شب‌ها به او سلام می‌کنم و روز‌ها غایب است، چه تراژدی تلخی، تو رفته‌ای و عشق نیست اما من ازش ترس دارم، شاید از ناشناسی است؛ آخر می‌دانی، بشر از ابتدا وقتی چیزی را نمی‌شناخته از آن وحشت داشته.
شاید هم حالا دیگر نمی‌شناسمش..

اگه ماه از آسمون پایین بیاد در بزنه…
اگه مرغ بخت و اقبال سرم پر بزنه!
اگه رعد آسمون داد بزنه…
تو سرم هزار تا فریاد بزنه
چون تو مهمون منی درو وا نمیکنم!
مونس جون منی درو وا نمیکنم

اینگونه بی تو ببین..
چنگ بر آسمان می‌زنم بی‌محابا

هرجا چراغی روشنه..
از ترس تنها بودنه..
ای ترس تنهایی من،
اینجا چراغی روشنه!