آن دو چشم مست او ویرانه کرد این خانه را
بر در و دیوار زد آخر همه پیمانه را..

پانزده روز.

چو چشمم به چشم خموشش فتاد
چشمه غم جوشید ز اعماق دلم
خواستم ببینم او کیست..
گرچه غم آویخت به گوشان دلم!
چشم‌هاش خموش بودند،
راز می‌گفتند؛
رازهایی از من..
او که بود
که می‌دانست
ماه را می‌بینم در چشمش.
‹ عالم بود به راستگویی سایه‌ها
سایه بودم من، دروغم خواند..
گفتمش من راستم، دروغ نمی‌گویم..
گفت راستگو هم دروغ می‌گوید!
قصد رفتن کرد..
سایه بودم من،
سایه‌ش شدم..
نزد او رفتم،
در رهی تاریک!
پیش معشوقم. › ‹فی‌البداهه›
#شعر

انتهای هر کلمه‌ام بوسه‌ای به قرینه‌ی ناتوانی بوسیدنت از نزدیک حذف شده.. کلماتم را ببوس!

چهارده روز.

آخرش چشمت کند مجنون تمام عاقلان..

سیزده روز.

تو همانی که..

تو همانی که ذره ذره‌‌ی من، آشنایِ توست.

تو همانی که با نگاه آرامت
دلم را در آرامش دفع می‌کنی
هر لحظه‌ام را در لبخندی از روی لبانت پیدا می‌کنم

دوازده روز.

پیش از تو‌ هم، زندگی..
نه که نبود، بود؛ لیک آمیخته با شعر نبود..

به دنبال ردپاهایت می‌آیم
تا انتهای دنیا،
تمامشان را با اشک می‌شویم..
نکند کسی جز من پیدایت کند!
مبدا در خاطرم نیست..
گمش کرده‌ام!
اما مقصد..
تویی.
در کدام نقشه به دنبالت بگردم؟
در کدام خانه را بزنم؟
از کدام انسان جویایت شوم؟
به من بگو..
آخرِ دنیا ایستاده‌ام..
نمانده مکانی که نگشته باشم،
نمانده انسانی که سراغت ازش نگرفته باشم..
تو کجا رفته‌ای؟
به آسمان..؟

بعضی جوک های قومیتی خیلی مسخره و جلف هستن واقعا

احساس تراکنش ناموفق رو دارم

افکار خام خام تورا می‌خورند و تو در انتظار گرم شدن غذای سوخته نشسته‌ای.

یازده روز.

ده روز.