ﺩﻟﻢ ﺑﺮﺍﯾﺖ ﺗﻨﮓ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺗﻨﮓ ﮐﻪ ﻣﯿﮕﻮﯾﻢ
ﻧﻪ ﻣﺜﻞ ﺗﻨﮕﯽ ﭘﯿﺮﺍﻫﻦ
ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ ﻣﻦ
ﺷﺒﯿﻪ ﺣﺎﻝ ﻧﻬﻨﮕﯽ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﯼ ﺍﻗﯿﺎﻧﻮﺱ
ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻨﮓ ﻣﺎﻫﯽ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ ﺍﻧد

‍ هرگز نباید سعی در تکرار لحظات داشت، باید آن‌ها را همان‌گونه که یک بار اتفاق افتاده‌اند فقط تنها به خاطر آورد.


(هاینریش بُل / عقاید یک دلقک)

آیا من می‌گویم
باید از این لحظه لذت ببرید؟
آیا من می‌گویم باید خوشحال باشید؟

نه؛
فقط به این چنینیِ این لحظه
اجازه بودن بدهید.
این کافی است.

#اکهارت_تله

کوچیک که بودیم چه دلای بزرگی داشتیم...!
حالا که بزرگیم، چه دلای کوچیکی...!
کاش، دلامون به بزرگی بچگی بود.
کاش برای حرف زدن، نیازی به صحبت کردن نداشتیم.
کاش برای حرف زدن، فقط نگاه کافی بود...
کاش قلبها در چهره بود...
حالا اگر فریاد هم بزنیم، کسی نمیفهمه و ما به همین سکوت، دل خوش کردیم...
اما یک سکوت پر، بهتر از یک فریاد تو خالیه.
سکوتی رو که یک نفر بفهمه، بهتر از هزار فریادیه که هیچ کس نفهمه...
سکوتی که سرشار از ناگفته هاست.
دنیا رو ببین!! بچه که بودیم، بارون همیشه از آسمون میومد.
حالا بارون از چشامون میاد.
بچه بودیم، همه چشای خیسمون رو می دیدن.
بزرگ شدیم، هیچ کس نمیبینه.
بچه بودیم، تو جمع گریه می کردیم، بزرگ شدیم... توی خلوت.
بچه بودیم، همه رو اندازه ی ده تا دوست داشتیم. بزرگ شدیم، بعضیا رو اصلا دوست نداریم، بعضیا رو کم، بعضیارم بی نهایت.
بچه که بودیم، قضاوت نمی کردیم، همه یکسان بودن.
بزرگ که شدیم، قضاوتای درست و غلط باعث شد تا اندازه ی دوست داشتنمون تغییر بکنه.
بچه که بودیم، اگر با کسی دعوا می کردیم یک ساعت بعد یادمون می رفت. بزرگ که شدیم، گاهی دعواهامون سال ها یادمون میمونه و آشتی نمی کنیم.
بچه که بودیم، بزرگترین آرزومون داشتن یه چیز کوچیک بود.
بزرگ که شدیم، کوچیک ترین آرزومون داشتن بزرگترین چیزهاست.
بچه که بودیم، درد و دلا رو به ناله ای می گفتیم و همه می فهمیدن. بزرگ شدیم، درد و دلو به صد زبون می گیم و کسی نمیفهمه.
بچه که بودیم تو بازیامون همش ادای بزرگترا رو در میاوردیم. بزرگ که شدیم، همش تو خیالمون بر می گردیم به بچه گی.
بچه که بودیم، بچه بودیم. بزرگ که شدیم... بزرگ که نشدیم هیچ... دیگه همون بچه هه هم نیستیم

می نویسی که جنگ له ات کرده، که دلت
می خواهد بمیری، اما آنچه نمی توانی تحمل کنی این حماقت عمومی،
این عطش حیوانانه به خونریزی،
و این ساده لوحی جنایتکارانه است که هنوز باور دارد مشکلات بشری را می توان با خون حل کرد...

"یادداشت ها - آلبرکا كامو