من تمومش کردم، چشمات ولکن نیست.

من برات صدمو گذاشتم نمی‌دونستم یک‌هم واست زیادیه.

من اگه تصمیم بگیرم نبینمت تو روی مژه هامم که بشینی دیگه نمی‌بینمت.

دقیقا به همون اندازه ای که من بهت اهمیت میدادم کسی آدم حسابت نمی‌کرد.

عشق وجود داشت، تو وجودشو نداشتی.

بعدِ اون اتفاق دیگه من یه غمِ متحرکم.

به یه آدمایی تو زندگیم شانس می‌دم که خودشون تعجب می‌کنن.

من دوست نداشتم؟ من برات تو بغل مامانم گریه کردم.

آخرش یا تو غرورتو میذاری کنار، یا من تورو.

کلاً سه مدل خستگی داریم: خستگی جسمی، خستگی روحی، و خستگیِ ناشی از زنده بودن تو این بازه از تاریخ.