و سرانجام کسی را می‌یابی که می‌توانی از بوی برگ‌های درخت با او سخن بگویی.

کاش می‌شد که آدمی
اندوه را از پنجره بیرون بریزد

ناز کم کن که دل ما نازک است.

راحله‌خانم گفت: ببین چه خوشن! انگار غم ندارن این خارجیا. مادرم گفت: خیال می‌کنی. مگه می‌شه غم نداشته باشن؟ گِل آدمو با غم درست کردن. هر جا باشی و هر کی باشی، غم‌ و غصه تو جیبته.
- خانه لهستانی‌ها.