جماعت دعوت و اصلاح

💠گوهرِ بودن؛ فراتر از خواستن و داشتن

✍🏻صدیق قطبی

مرادِ دل ز تماشایِ باغِ عالم چیست؟
به دستِ مردم چشم از رخِ تو گل چیدن؟
ای بستگانِ تن، به تماشایِ جان روید
کاخر رسول گفت: «تماشا مبارک است»
گوهر و کیانِ معنویت، در گروِ توجه به «بودن» است. در حالی که بیشترینِ تلاشِ آدمیان، مصروفِ «داشتن» و «انجام دادن» است، ما باید بیاموزیم که اگر در چشمِ ما، غنا و پرمایگیِ «بودن» مطلوبیت و ارزندگی دارد، لازم است «خالی و تهی بودن»، «سکوت و خاموشی» و به «تماشا» نشستن و نظاره کردن را تمرین کنیم.

اگر می‌خواهیم بر غنا، ژرفا و پهنایِ بودنِ خود بیفزاییم، باید کاملاً دریچه‌ای گشوده و پذیرنده باشیم؛ گشوده به سویِ روشناییِ هستی که خود، تنها بخشِ کوچکی از آن هستیم؛ و پذیرنده و شنوایِ آنچه «هایدگر»، «ندایِ وجود» می‌خواند. توجه و اهتمام به «بودن»، مهم‌ترین تأکیدِ فرزانگانِ معنوی بوده است. آنچه برایِ اغلبِ ما مهم و اساسی است، دارا شدن و گسترشِ مالکیت، کنشگریِ فراوان و تن دادن به خواسته‌هایِ روزافزون است؛ در حالی که حقیقت در جای دیگری نهفته است.

ما عمدتاً زندگیِ پراکنده و پریشیده‌یِ خود را در کارِ صرفِ سه فعلِ «خواستن»، «داشتن» و «انجام دادن» به پایان می‌رسانیم. ما که در ساحت‌هایِ مادی، سیاسی، اجتماعی، عاطفی، عقلانی و حتی در ساحتِ دینی، خواستار و ارزومند می‌شویم و در جست‌وجویِ به‌چنگ آوردنِ امور هستیم، در بی‌قراریِ مداوم گرفتار شده‌ایم؛ غافل از اینکه هیچ‌یک از این افعال، هیچ گونه اهمیتِ اساسی‌ای ندارند، مگر تا آنجا که فعلِ بنیادیِ «بودن»، آن‌ها را در بر گیرد و معنا بخشد. این «بودن» است که گوهرِ حیاتِ معنوی است، نه خواستن، داشتن و انجام دادن.

هرکس بخواهد حیاتِ خود را نجات دهد، باید آن را [از این دلبستگی‌ها] رها سازد؛ چرا که «هر کس جان خود را در راهِ من فدا کند، آن را نجات داده است». زیرا چه فایده دارد اگر تمامِ جهان از آن شخص باشد، اما نفسِ خود را بر باد دهد یا به آن زیان رساند؟

اکهارت گفته است که «نداشتن» و خود را باز و «تهی» نگاه داشتن و خودپرستی را از خود دور کردن، شرطِ رسیدن به قدرت و غنایِ روحی است. انسان باید کمتر درباره‌یِ این که «چه باید کرد» فکر کند؛ زیرا این چندان مهم نیست، بلکه «چه هستم» اهمیت دارد. چرا که از آدمِ خوب، جز عملِ خوب سر نمی‌زند. اگر تو عادل باشی، عملت نیز عادلانه خواهد بود. این عمل نیست که به ما تقدس می‌بخشد، بلکه این ما هستیم که به اعمالمان تقدس می‌بخشیم. قداست، بر «بودنِ» تو مبتنی است، نه بر اعمالت. اگر می‌خواهی خوبیِ اعمالِ خویش را کشف کنی، ابتدا خوبیِ وجودِ خویش را کشف کن.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید:

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات