مسلمان در ماه رمضان سی فرصت برای به دست آوردن مدال «آزادی از آتش» را دارد.

کسی که فرصت های آغازین را از دست داده باشد شایسته نیست فرصت‌های بعدی را از دست دهد، مگر آنکه از الله رویگردان باشد.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📌اصول مناظره

1. اخلاص و نیت پاک

یکی از اساسی‌ترین اصول در مناظره، اخلاص و نیت خالص برای رسیدن به حقیقت و رضای الهی است. مناظره نباید برای فخر فروشی، غلبه بر خصم، یا به دست آوردن شهرت باشد. امام غزالی در بر این نکته تأکید دارد که هدف از علم و بحث باید تقرب به خدا و شناخت حق باشد.

2. علم و آگاهی

مناظره‌کننده باید علم و آگاهی کافی در مورد موضوع مورد بحث داشته باشد. ورود به بحث بدون دانش کافی می‌تواند منجر به گمراهی و ارائه اطلاعات غلط شود. امام شافعی، که خود از بزرگان مناظره در فقه بود، همواره بر اهمیت استدلال مبتنی بر علم و نص تأکید می‌کرد.

3. ادب و احترام

ادب و احترام در مناظره از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است و در منابع اهل سنت به شدت بر آن تأکید شده است. قرآن کریم می‌فرماید: {وَجَادِلْهُم بِالَّتِی هِیَ أَحْسَنُ} (نحل: 125) یعنی «با آنان به نیکوترین شیوه مجادله کن.» این آیه به صراحت بر لزوم برخورد نیکو و محترمانه در بحث و مناظره دلالت دارد.

پرهیز از توهین و ناسزا: مناظره‌کننده باید از هرگونه توهین، تمسخر، یا ناسزا گفتن به طرف مقابل پرهیز کند، حتی اگر با نظرات او مخالف باشد.

شنیدن و درک دیدگاه طرف مقابل: یکی از نشانه‌های ادب، گوش دادن فعال و تلاش برای درک صحیح دیدگاه طرف مقابل است، حتی اگر با آن موافق نباشید.

پرهیز از قطع کردن سخن: قطع کردن مکرر سخن طرف مقابل، نشانه‌ای از بی‌احترامی است و مانع از پیشرفت منطقی بحث می‌شود.

رعایت تواضع: مناظره‌کننده باید متواضع باشد و از خودبزرگ‌بینی و تکبر بپرهیزد. پذیرش اشتباه در صورت اثبات آن، نشانه تواضع و صداقت است.

عدم تحمیل نظر: هدف از مناظره، رسیدن به حقیقت از طریق استدلال است، نه تحمیل نظر شخصی.

سیرت پیامبر اکرم (صلی الله علیه وسلم) و صحابه ایشان نمونه‌های بارزی از رعایت ادب در گفتگو و مناظره هستند. حتی در مواجهه با مخالفان سرسخت، ایشان همواره از ادبی شایسته و محترمانه برخوردار بودند.

4. استدلال منطقی و مبتنی بر منابع معتبر
مناظره باید بر اساس استدلال‌های منطقی و مستند به منابع معتبر (قرآن، سنت، اجماع، و قیاس صحیح) باشد. از آوردن دلایل سست، اخبار ضعیف، یا استدلال‌های مغالطه آمیز باید پرهیز شود. امام شافعی، همواره بر تمسک به نص و پرهیز از رأی شخصی در استنباط احکام تأکید داشت.

5. هدفمندی و پرهیز از حاشیه‌روی
مناظره باید هدفمند باشد و از حاشیه‌روی و پرداختن به مسائل فرعی که ارتباطی با موضوع اصلی ندارند، پرهیز شود. تمرکز بر روی موضوع اصلی به پیشرفت بحث و رسیدن به نتیجه کمک می‌کند.

6. صداقت و انصاف
صداقت و انصاف در مناظره به این معناست که اگر حقیقت برای مناظره‌کننده روشن شد، آن را بپذیرد، حتی اگر خلاف نظر اولیه خودش باشد. تعصب ورزی و لجاجت در برابر حق، درست نیست و نتیجه‌ای جز گمراهی ندارد.


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

‍ 📌پيرى والدين؛ آزمون بزرگ فرزندان

✨اين سطور، دل‌نوشته‌اى است در بيان منش و مرام كاك وريا مرادى؛ الگويى از خدمت به مادر كه شايسته تأمل و اقتداست.

مخاطبان فرهيخته كانال لقمه هاى معنوى، چند روز پيش توفيق حضور در مراسم تعزيه مادر بزرگوار كاك وريا مرادى را داشتم. بر آن بودم كه در آن مجلس، نكاتى درخور تأمل درباره جايگاه رفيع مادرى و نعمت عمر طولانى با حاضران در ميان بگذارم، اما شرايط ارائه سخنرانى فراهم نشد. از آنجا كه اين موضوع را بسيار مهم مى‌دانم و نيز به قصد تسكين دل دردمند كاك وريا عزيز و بازماندگان آن بانوى مؤمنه كه به ديدار معبود شتافته است، بر آن شدم اين سطور را به نگارش درآورم.

به باور نگارنده، برخلاف پندار برخى، رسيدن به سنين كهنسالى و آنچه در قرآن كريم از آن با تعبير «أرذل العمر» ياد شده، نه نشانه كاستى، بلكه نعمتى بزرگ است كه خداوند متعال آن را نصيب هر كسى نمى‌كند. عمر طولانى از دو جهت موهبتى الهى است: نخست براى خود فرد، و ديگر براى اطرافيان و خانواده.

انسان در گذر سال‌ها و با افزايش سن، اندوخته‌اى گرانبها از تجربه، حكمت و بصيرت به دست مى‌آورد. اين سرمايه معنوى سبب مى‌شود نگاه او به زندگى عميق‌تر و مسؤوليت‌پذيرى‌اش بيشتر شود. اگر در سال‌هاى پيشين لغزشى داشته، فرصت توبه و بازگشت برايش فراهم است؛ و اگر از جوانى در مسير درست گام برداشته، در سال‌هاى پايانى عمر بر اعمال صالح خويش مى‌افزايد و «دست پُر» به ملاقات پروردگار مى‌رود. اين افزايش توشه معنوى و علوّ درجات، نعمتى است كه تنها شامل حال بندگانى مى‌شود كه توفيق عمر طولانى همراه با عمل صالح را مى‌يابند.

✔️اما نكته‌اى كه انگيزه اصلى نگارش اين يادداشت است، فرصت ارزشمند خدمت به پدر و مادر در دوران سالمندى است؛ فرصتى كه در آموزه‌هاى دينى ما بسيار بر آن تأكيد شده است. جوانى، دوران شور و شتاب است و گاه انسان به سبب كم‌تجربگى، عظمت مقام پدر و مادر را آن‌گونه كه بايد درنمى‌يابد. اما با گذشت زمان و رسيدن به ميانسالى، به‌ويژه پس از چهل‌سالگى، انسان بهتر مى‌فهمد كه حضور پدر و مادر چه نعمتى است و خدمت به آنان چه سرمايه‌اى براى آخرت.

در حديثى، از پيامبر اكرم ﷺ روايتى ژرف در اين باره نقل شده است. آن حضرت فرمودند:

🔸«رَغِمَ أَنْفُهُ، ثُمَّ رَغِمَ أَنْفُهُ، ثُمَّ رَغِمَ أَنْفُهُ». قيل: مَنْ يا رسولَ الله؟ قال: «مَنْ أَدْرَكَ أَبَوَيْهِ عِنْدَ الْكِبَرِ أَحَدَهُما أَوْ كِلَيْهِما، فَلَمْ يَدْخُلِ الْجَنَّةَ».
(رواه مسلم)

يعنى: «خاك بر بينى او باد (زيانكار است)، باز هم خاك بر بينى او باد، باز هم خاك بر بينى او باد!» عرض شد: اى رسول خدا، چه كسى؟ فرمودند: «كسى كه پدر و مادرش، يا يكى از آن دو را در دوران پيرى دريابد و (با خدمت به آنان) وارد بهشت نشود.»

اين حديث شريف نشان مى‌دهد كه وجود پدر و مادر در سنين پيرى، درى گشوده به سوى بهشت است؛ درى كه اگر انسان قدر آن را نداند، خسارتى جبران‌ناپذير خواهد داشت.

✔️در اين ميان، حقيقتاً كاك وريا مرادى در سال‌هاى گذشته نمونه‌اى عملى از اين آموزه نبوى بود. با وجود كهولت سن مادر بزرگوارشان، با نهايت تواضع و محبت در خدمت ايشان بودند و بارها در فضاى مجازى و از طريق انتشار تصاوير و كليپ‌ها، مردم را به اغتنام فرصت خدمت به والدين فرا مى‌خواندند. به ياد دارم در يكى از آن ويدئوها، خود مشغول گرفتن ناخن‌هاى دست و پاى مادرشان بودند و با همان حال، مخاطبان را به انجام همين كارهاى ساده اما سرشار از بركت توصيه مى‌كردند؛ كارهايى كه شايد كوچك به نظر آيد، اما نزد خداوند بسيار بزرگ است.

بى‌ترديد، آن بانوى مؤمنه امروز با كارنامه‌اى از تربيت فرزندى صالح، نزد پروردگار خويش مأجور است؛ و فرزندى كه اين‌چنين در خدمت مادر مى‌كوشد، مصداق همان «عبد صالح» است كه در متون دينى از او ياد شده است.

✨كاك وريا جان، بار ديگر درگذشت مادر بزرگوارتان را به شما و همه بازماندگان تسليت عرض مى‌كنم. از درگاه خداوند متعال براى آن مرحومه مغفرت، رحمت واسعه و علو درجات، و براى شما صبر جميل و اجر جزيل مسئلت دارم. يقين بدان كه خدمت صادقانه‌ات به مادرت، ذخيره‌اى ماندگار در پيشگاه الهى است و براى همه ما الگويى عملى و الهام‌بخش خواهد ماند.

✍️فرزاد وليدى - سنندج ١٤٠٤/١١/٢٩

📎كليپى چهار دقيقه‌اى از سخنان ژرف و دل‌نشين كاك وريا مرادى در كنار مادر بزرگوارشان، كه جلوه‌اى از مهر و خدمت فرزندى است، به پيوست ارائه مى‌گردد.

🆔@islahweb

🔹 سری نکات تربیتی نوجوانان | شماره ۷

📌 مسئولیت بدهید، استقلال بسازید
وقتی همه کارهای نوجوان را خودتان انجام دهید، ناخواسته وابستگی ایجاد می‌کنید.
به جای آن، مسئولیت‌های کوچک به او بسپارید و در کنار او راهنمایی کنید.

✅ نوجوانی که تجربه تصمیم‌گیری و مسئولیت دارد، اعتماد به نفس و توانمندی بیشتری پیدا می‌کند.

💡 قانون طلایی: مسئولیت‌های کوچک امروز، استقلال بزرگ فردا را می‌سازند.

جهاندار امینی

#روان_سالم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📌کارکرد تربیتی روزه در نهادینه‌سازی مسئولیت‌پذیری اجتماعی

✍️فرزان خاموشی

این نوشتار با رویکردی تحلیلی به تبیین پیوند میان عبادت فردی (روزه) و کنشگری اجتماعی می‌پردازد. در این دیدگاه، رسالت بنیادین انسان بر اساس آیه ۶۱ سوره هود، «استعمار» (طلب آبادانی) در دو ساحت مادی و معنوی تعریف شده است. مقاله با نقد الگوهای رفتاری در مواجهه با چالش‌های جامعه، چهار رویکرد یأس‌آلود، بی‌تفاوت، مانعانه و اصلاح‌گرانه را بازشناسی کرده و با استناد به منابع تفسیری (نظیر فی‌ظلال‌القرآن) و احادیث نبوی، برتری کنشگر شکیبا در متن جامعه را بر منزویان اثبات می‌کند. در نهایت، ماه رمضان به مثابه یک دوره تربیت شهروندی تلقی شده که خروجی آن، نه فقط پارسایی فردی، بلکه تربیت مصلحانی است که با نفی انفعال، در مسیر توسعه و آبادانی همه‌جانبه گام برمی‌دارند.

🖇 ادامه‌ی مطلب

#تقوا #مسئولیت_اجتماعی #روزه #آبادانی_زمین #استعمار_هستی #خودنظارتی #اصلاح_گری #تربیت_اخلاقی #کنشگری_دینی #فلسفه_عبادات #قرآن_و_جامعه #رمضان #انفعال‌زدایی

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

الحاق جوادی

🌸 زندگی با آیه‌ها

🔖 ۲۰ نکته‌ی درس‌آموز از جزء دوم


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

لَا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا ۚ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَعَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ ۗ
خدا هیچ کس را جز به اندازه توانایی اش تکلیف نمی کند. هر کس عمل شایسته ای انجام داده، به سود اوست، و هر کس مرتکب کار زشتی شده، به زیان اوست.

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📖 تلاوت قرآن كريم
🎙 با صدای خالد محمدی
🌼 جزء ۴

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📖 نکات قرآنی، تدبر در قرآن
📌 نکته سوم: قرآن، کتاب هدایت است

﴿ذَٰلِكَ الْكِتَابُ لَا رَيْبَ فِيهِ هُدًى لِّلْمُتَّقِينَ﴾
[بقره: ۲]

▪️ در این آیه، خداوند متعال به معرفی کتاب خویش می‌پردازد و دو نکته‌ی بسیار مهم و تأمل‌برانگیز را برجسته می‌سازد:
نخست آن‌که قرآن، کتاب هدایت است؛ بدین معنا که نقش و کارکرد اصلی آن، هدایت انسان می‌باشد.
دوم آن‌که این هدایت‌گری به‌طور خاص به متقیان اختصاص دارد.

▪️ در حقیقت، قرآن با این معرفی روشن، محدوده‌ی انتظار ما از خود را به‌دقت مشخص می‌کند؛ به این معنا که انتظار از قرآن نباید چیزی جز هدایت باشد. از این‌رو، قرآن همانند کتاب‌های علوم بشری که در حوزه‌هایی چون تاریخ، ریاضیات، جغرافیا، شیمی یا فیزیک نگاشته می‌شوند، عمل نمی‌کند؛ هرچند در مسیر هدایت‌گری خویش، گاه به برخی مسائل علمی یا تاریخی نیز اشاراتی داشته باشد.

▪️ به بیان دیگر، قرآن کتاب تاریخ، فلسفه، رمان یا علوم تجربی نیست تا خواننده با انتظارات متنوع و نادرست به سراغ آن رود؛ بلکه با صراحت کامل و بدون هیچ ابهامی، خود را به‌عنوان کتاب هدایت معرفی می‌کند. بر همین اساس، مبلغان و مفسران قرآن وظیفه دارند این حقیقت بنیادین را به‌درستی بشناسند و به مردم نیز بشناسانند و محدوده‌ی صحیح انتظار از قرآن را برای مخاطبان تبیین کنند؛ چراکه برداشت‌ها و انتظارات نادرست می‌تواند پیامدهایی خطرناک، مخرب و ناامیدکننده به دنبال داشته باشد. متهم کردن قرآن به «اساطیر الاولین» نمونه‌ای روشن از چنین پیامدهایی است.

▪️ نکته‌ی قابل توجه آن است که در طول تاریخ، از صدر اسلام تاکنون، کسانی که با آگاهی، انصاف و صدق نیت به سراغ قرآن رفته‌اند، به‌خوبی دریافته‌اند که قرآن این ادعای هدایت‌گری را در عرصه‌ی عمل نیز به اثبات رسانده و میلیون‌ها انسان هدایت‌یافته را برای خدمت به بشریت تربیت کرده و به جامعه‌ی انسانی عرضه نموده است.

▪️ نکته‌ی مهمی که نباید از آن غفلت ورزید آن است که خداوند در این آیه، «هدایت» را به‌صورت مطلق بیان کرده و نوع یا میدان آن را مشخص نفرموده است؛ و این امر نه از روی غفلت یا نسیان، بلکه از سر حکمت الهی است؛ چراکه قرآن در آیات دیگر، به‌روشنی به نوع هدایت‌گری خود اشاره کرده است؛ از جمله:
﴿إِنَّ هَٰذَا الْقُرْآنَ يَهْدِي لِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُ﴾

✔️ بنابراین، در این آیه تنها بر دو اصل بنیادین تأکید شده است:
نخست: هدایت‌گری قرآن
دوم: شرط بهره‌مندی از این هدایت، یعنی تقوا

✍️ نویسنده: مسلم خدری
📚 برای خواندن سایر نکات قرآنی به این صفحه مراجعه کنید:

نکات قرآنی
#نکات_قرآنی

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

صدیق قطبی

وقتی فراخی و گشایش به فرد مؤمن روی می‌آورد، او در عین بهره‌مندی و لذت بردن، آگاه است که این نعمت و گشایش نشانه‌ی سعادت یا مقبولیت او در درگاه خداوند نیست؛ بلکه آزمایشی است تا میزان شکر و قدردانی او سنجیده شود.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📖 تلاوت قرآن كريم
🎙 با صدای خالد محمدی
🌼 جزء ۵

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📌ضرورت اصلاحات در داخل مذاکره در خارج

✍️مهدی بیک‌اوغلی

سناریوهای پیش روی کشور کدام است؟ وقتی نظام سیاسی در مسیر تنش زدایی و توافق بیرونی گام بر می‌دارد، در درون کشور چه نوع راهبردها، اصلاحات و تدابیری مورد نیاز است؟ آیا توافق در بیرون بدون توجه به مطالبات مردم در درون، پایدار خواهد بود؟. این پرسش‌ها و پرسش‌هایی مانند این روزها برای بسیاری از فعالان سیاسی و تحلیلگران به عنوان یک معادله جدی مطرح شده است. در روزهایی که سرنوشت مذاکرات ایران و امریکا به چالش ذهنی بسیاری از ایرانیان بدل شده، اعتماد سراغ فعالان سیاسی و تحلیلگران رفته تا پاسخی برای این دوگانه بیابد که اگر توافق شد چه باید کرد و اگر توافق نشد چه باید کرد؟

🖇 ادامه‌ی مطلب

#وفاق_ملی #اصلاحات_ساختاری #دیپلماسی_و_مذاکره #جنگ_روانی #طبقه_متوسط #امنیت_روانی #حقوق_مدنی #اقتصاد_سیاسی #آشتی_ملی #تنش‌زدایی

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

❣️محبت؛ کوتاه‌ترین راه به سوی دین
روایتی از آزادی و عشق، و رویشی از ایمان بی‌اجبار

گاهی ایمان چون نسیم صبحگاهی می‌وزد؛ بی‌خبر، بی‌صدا، اما چنان بر دل می‌نشیند که گویی سال‌ها در آن خانه داشته است. دوستی برایم حکایتی گفت از همین وزیدن؛ از رویش بی‌اجبارِ ایمان در دل‌هایی که هرگز به زور با آن آشنا نشده بودند.
گفت: «برادرم سی‌ویک سال است که در هلند زندگی می‌کند؛ همسرش هلندی است و دو دختر دارد؛ یکی دوازده‌ساله و دیگری پانزده‌ساله. فارسی را به زحمت سخن می‌گویند؛ واژه‌ها را با لهجه‌ای شکسته و شیرین ادا می‌کنند، چنان‌که گویی از پشت پنجره‌ای مه‌گرفته صدای وطن را صدا می‌زنند.»

سپس مکثی کرد و ادامه داد: «امروز با آنان سخن گفتم. هر دو روزه بودند!» در صدایش حیرتی زلال موج می‌زد. گفت: «از برادرم پرسیدم: شما که نه گرایش مذهبی دارید و نه تعلیمی رسمی به دخترانت داده‌ای، این میل چگونه در جانشان جوانه زده است؟»
و پاسخ برادر را چنین نقل کرد: «من آن‌ها را آزاد گذاشته‌ام؛ نه رها از مسئولیت، که رها از اجبار. گذاشته‌ام در هوای آزاد حقیقت را بجویند. روزی از فلسفه‌ی روزه پرسیدند؛ اندکی توضیح دادم، بی‌تحمیل و بی‌اصرار. همسایه‌ای مراکشی داریم؛ خانواده‌ای شریف و مؤمن که با ما رفت‌وآمد دارند. بی‌هیچ دعوتی رسمی، تنها با محبت و نجابت، دل دخترانم را گرم کرده‌اند.»
دوستم آهسته افزود: «همان‌جا فهمیدم که راز کار در آزادی و عشق است؛ در صداقتی بی‌ادعا. ایمان، وقتی از راه محبت وارد شود، ماندگار می‌شود.»

و من، در پس این روایت ساده، حقیقتی ژرف دیدم: دین با فریاد در دل نمی‌نشیند؛ با نسیم می‌نشیند. با اجبار قد نمی‌کشد؛ با اعتماد می‌روید. آنچه از سرِ عشق جوانه زند، ریشه در جان می‌دواند.
این همان سرّی است که در سلوک و سیمای کاکه احمد مفتی‌زاده نیز هویدا بود. آنان که جذب او می‌شدند، نخست شیفته‌ی نام و عنوانش نبودند؛ شیفته‌ی اخلاق عملی‌اش بودند. پیش از آنکه کلامش را بشنوند، رفتارَش را می‌دیدند؛ پیش از آنکه استدلالش را دریابند، مهربانی‌اش را لمس می‌کردند. محبت او مرز نمی‌شناخت؛ نه مذهب می‌پرسید و نه نام. انسان را می‌دید، نه عنوان را.

و چه بسا رازِ ماندگاری هر دعوتی همین باشد: آن‌گاه که اخلاق، پیشاهنگ عقیده شود؛ آن‌گاه که مهر، مقدم بر حکم بنشیند؛ آن‌گاه که آزادی، بستر آگاهی گردد.

دوستم حکایتش را به پایان برد، اما در دل من آغازی تازه رقم خورد: ایمان، اگر بیاید، از درِ عشق می‌آید؛ و اگر بماند، به برکتِ آزادی می‌ماند.


✍️ صدیق ابراهیمی

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

امام ابن‌قیم

هدَر دادنِ وقت، بدتر از مرگ است؛
زیرا مرگ، انسان را از دنیا و اهل آن جدا می‌سازد،
اما تباه کردنِ وقت، او را از خدا و آخرت جدا می‌کند.


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

سعدالدین صدیقی

همگام با رمضان

آمادگی برای رمضان در قالب یک گفتگو

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

صدیق قطبی

افسونِ نیایش

«به رغم عوامل ناامیدکننده‌ای که در افق سیاسی چشم در چشم من دوخته‌اند، هرگز آرامش خود را از کف نداده‌ام. کسانی را دیده‌ام که به این آرامش من رشک می‌ورزند. حال به شما می‌گویم که این صلح و آرامش، حاصل نیایش است. من مرد علم و دانش نیستم ولی فروتنانه ادعا می‌کنم اهل نیایشم.
می‌خواهم تجربه‌ای از تجارب خود و همکارانم را با شما در میان نهم: آن کس که افسونِ نیایش را تجربه کرده شاید بتواند روزهایی متوالی بدون غذا سر کند، ولی لحظه‌ای را نیز بی‌نیایش نمی‌تواند، چرا که بدون نیایش، صلح و آرامش از درون آدمی رخت برمی‌بندد.»
(خدا آنگونه که من می‌فهمم، مهاتما گاندی، ترجمه‌ شهرام نقش تبریزی، نشر نی، ص۱۴۲)
.

«خدایا، از تو می‌خواهم دوست‌داشتنِ تو را، و دوست‌داشتنِ آن که تو را دوست می‌دارد، و دوست‌داشتنِ هر عملی که مرا به دوستیِ تو نزدیک می‌کند.»
«اللَّهمَّ إنِّي أسألُكَ حبَّكَ وحبَّ من يحبُّكَ، وحبَّ عملٍ يقرِّبُ إلى حُبِّكَ»(نیایشی از پیامبر اسلام، منبع: ترمذی: ۳۲۳۵)
.

«الهى! حق را آن‌چنان‌كه هست به ما بنمايان و متابعت از آن را روزی‌مان گردان، و باطل را آن‌چنان‌كه هست به ما نشان بده و پرهیز از آن را نصیب‌مان گردان.»
«اللَّهُمَّ أَرِنَا الْحَقَّ حَقًّا، وَارْزُقْنَا اتِّبَاعَهُ، وَأَرِنَا الْبَاطِلَ بَاطِلًا، وَارْزُقْنَا اجْتِنَابَهُ، وَلَا تَجْعَلْهُ مُلْتَبِسًا عَلَيْنَا فَنَضِلَّ، وَاجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِينَ إِمَامًا.»(تفسیر ابن کثیر، بیروت: دار الکتب العلمیة، ۱۴۱۹ق / ۱۹۹۸م، ج ۱، ص ۴۲۷)
.

«خداوند و پروردگار من! هرچه راه من به سوی تو را مسدود می‌کند از من بِسِتان. خداوند و پروردگار من! هر چه راه من به سوی تو را کوتاه می‌کند به من عطا کن. خداوند و پروردگار من! این خود را از من بِسِتان و آن را همچون چیزی از آنِ خودت به خودت بده.»
(نیایشی از نیکولاوس فُن‌دِرفلو (۱۴۱۷ – ۲۱ مارس ۱۴۸۷) قدیس و عارف سوئیسی. به نقل از: مرگی که زندگی است، ترجمهٔ جعفر فلاحی، نشر نو ص۱۶۳)


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

ثُمَّ لَتُسْأَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ
آن گاه شما در آن روز از نعمت ها بازپرسی خواهید شد.

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📌خوانشی نو ـ پاره‌ی نخست

بیاییم این رمضانمان متفاوت باشد
هر یک از ما عمری را در مسلمانی و استقبال از ماه مبارک رمضان سپری کرده‌ایم؛ اما آنچه بیشتر دیده و شنیده و انجام می‌شود، تکرار هرساله‌ی سال‌های گذشته است، بی‌آنکه نوسازی، اصلاح و تغییر چشم‌گیری در فکر، عقل، تعامل، موضع‌گیری، کردار و رفتار ما ایجاد شود، اگر نگویم که متأسفانه در برخی موارد، عکس آن مشاهده می‌شود. پس شایسته است درنگ کنیم، موضعی بگیریم و از خود بپرسیم: آیا این وضع، وضعیتی عادی، سالم و درست است؟ یا اینکه لازم است بازنگری و تغییری ریشه‌ای در فهم و دیدگاهمان نسبت به دین‌داری، مسلمانی و نیز شعایری چون نماز، روزه، حج و زکات که انجام می‌دهیم، داشته باشیم؟ از این منظر، می‌خواهم از همگی‌مان درخواست کنم که بیاییم این بازنگری و خودخوانی را از همین رمضان آغاز کنیم و تصمیم بگیریم این رمضان را به ایستگاه آن تغییر و اصلاح ریشه‌ای بدل سازیم که ماهِ روزه‌ی ما را از رمضانِ سال‌های گذشته متمایز کند. بی‌گمان هر تغییری که در زندگی فرد و جامعه رخ می‌دهد ــ چه در جهت نیکی، صلاح، رشد و پیشرفت باشد و چه در مسیر بدی، فساد، ستم و عقب‌ماندگی ــ از تغییر در فکر، فرهنگ، عقل و معرفت آغاز می‌شود. خداوند متعال ما را به این حقیقت راهنمایی کرده و می‌فرماید: «...إِنَّ اللَّهَ لَا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّىٰ يُغَيِّرُوا مَا بِأَنفُسِهِمْ...» (سورة الرعد، الآية ۱۱: ...در حقیقت، خدا حال قومی را تغییر نمی‌دهد تا آنان خود را تغییر دهند...). می‌توانم این حقیقت را بگویم که بی‌نتیجه ماندن و بی‌اثریِ بیشترِ تلاش‌ها و زحمات ما، و مستجاب نشدن دعاها و زاری‌ها، و آن هزاران کتاب، اثر، سخنرانی، کنگره، نشست، سفرهای حج و عمره و بسیاری از مجاهدت‌های دیگر، به این بازمی‌گردد که متأسفانه از همان نقطه آغازین، از مسیر درست منحرف شده‌ایم. بدیهی است اگر در ایستگاهی، آن خطا و انحراف را اصلاح نکنیم، هرچه بیشتر پیش برویم و زمان بگذرد، از هدف و خواسته‌مان دورتر خواهیم شد. به‌راستی بزرگ‌ترین خطرِ راهِ خداشناسی و دین‌داری ما، و علت اصلی این‌همه عقب‌ماندگی و بی‌ثمریِ تلاش‌ها، در نفهمیدنِ ما و دوری‌مان از قرآن نهفته است: «وَمَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنكًا وَنَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَعْمَىٰ * قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمَىٰ وَقَدْ كُنتُ بَصِيرًا * قَالَ كَذَٰلِكَ أَتَتْكَ آيَاتُنَا فَنَسِيتَهَا ۖ وَكَذَٰلِكَ الْيَوْمَ تُنسَىٰ» (سورة طه، الآيات ۱۲۴-۱۲۶: و هر کس از یاد من روی بگرداند، در حقیقت، زندگیِ تنگ و سختی خواهد داشت و روز رستاخیز او را نابینا محشور می‌کنیم. می‌گوید: «پروردگارا، چرا مرا نابینا محشور کردی با آنکه بینا بودم؟» می‌فرماید: «همان طور که نشانه‌های ما برای تو آمد و آنها را فراموش کردی، امروز همان گونه فراموش می‌شوی»). پس راهِ‌حل، روشن و آشکار است: بیاییم به سوی قرآن بازگردیم. البته این بازگشت و فهم نیز برنامه، نقشه و سازوکار خود را دارد که به یاری خدا، از منظر «خوانشی نو»، به‌کوتاهی بر آن پرتو می‌افکنیم.

✍ هیوا میرزا صابر

ترجمه از کُردی: اصلاحوب

https://t.me/islahweb