جماعت دعوت و اصلاح

برای اینکه بتوانید آیندۀ کشوری را پیش‌بینی کنید، به مدارس آن سر بزنید

🖊️رضا بابایی

■تربیت ما بیش از این نبوده است که به بزرگ‌ترها احترام بگذاریم، کلمات زشت نگوییم، پیش دیگران پای خود را دراز نکنیم، حرف‌شنو باشیم، صبح‌ها به همه سلام کنیم، دست و روی خود را با صابون بشوییم، لباس تمیز بپوشیم، دست در بینی نبریم و… اما ساده‌ترین و ضروری‌ترین مسائل زندگی را به ما یاد ندادند.
□کجا به ما آموختند که چگونه نفس بکشیم، چگونه اضطراب را از خود دور کنیم، موفقیت چیست، ازدواج برای حل چه مشکلی است، در مواجهه با مخالف چگونه رفتار کنیم...

●در کودکی به ما آموختند که چموش نباشیم، اما پرسشگری و آزاداندیشی و شیوه‌های نقد را به ما نیاموختند.

○داگلاس نورث، اقتصاددان آمریکایی و برندۀ جایزۀ نوبل اقتصاد در سال ۱۹۹۳ میگوید: "اگر می‌خواهید بدانید کشوری توسعه میابد یا نه، سراغ صنایع و کارخانه‌های آن کشور نروید. اینها را براحتی می‌توان خرید یا دزدید یا کپی کرد! میتوان نفت فروخت و همۀ اینها را وارد کرد. برای اینکه بتوانید آیندۀ کشوری را پیش‌بینی کنید، بروید در دبستان‌ها! ببینید آنجا چگونه بچه‌ها را آموزش می‌دهند.

■مهم نیست چه چیزی آموزش می‌دهند؟ ببینید چگونه آموزش می‌دهند؟ اگر کودکانشان را پرسشگر، خلاق، صبور، نظم‌پذیر، خطر‌پذیر، اهل گفتگو و تعامل و برخوردار از روحیۀ مشارکت جمعی و همکاری گروهی تربیت میکنند؟ مطمئن باشید که آن کشور در چند قدمی توسعۀ پایدار و گسترده است".

●از"نفس کشیدن" تا "سفر کردن" تا "مهرورزی" به آموزش نیاز دارد. بخشی از سلامت روحی و جسمی ما در گرو "تنفس صحیح" است. آیا باید در میان‌سالی یا حتی پیری، گذرمان به یوگا بیفتد تا بفهمیم تنفس انواعی دارد و شکل صحیح آن چگونه است و چقدر مهم است؟!

○به ما حتی نگاه کردن را نیاموختند. هیچ چیز به اندازۀ "نگاه" نیاز به آموزش و تربیت ندارد. کسی که بلد است چطور ببیند، در دنیایی دیگر زندگی میکند؛ دنیایی که بویی از آن به مشام بینندگان ناشی نرسیده است.

■هزار کیلومتر، از شهری به شهری دیگر میرویم و وقتی به خانه برمیگردیم، چند خط نمی‌توانیم دربارۀ آنچه دیده‌ایم بنویسیم. چرا؟ چون در واقع "ندیده‌ایم". همه چیز از جلو چشم ما گذشته؛ مانند نسیمی که بر آهن وزیده است.

□بسیارند پدرانی که نمی‌دانند اگر همۀ دنیا را برای دخترشان فراهم کنند، به اندازۀ یک‌بار در آغوش گرفتن او و بوسیدن روی او، به او آرامش و اعتماد به نفس نمی‌دهد. من پدرانی را می‌شناسم که در آتش محبت فرزندانشان می‌سوزند و برای رفاه و آسایش آنان سر از پا نمی‌شناسند، اما تا دهۀ هفتاد یا هشتاد عمرشان نفهمیده اند که فرزندانشان بیش از خانه و ماشین، به آغوش گرم آنها نیاز دارند و او باید آنان را لمس می‌کرد و می‌بوسید و دست محبت بر سر و روی آنان می‌کشید. بسیارند کسانی که نمی‌دانند...

●در جامعه‌ای که از در و دیوار آن، سخن از حق و باطل می‌بارد، کسی به ما یا فرزندان ما یاد نداده که چگونه از حق خود دفاع کنیم! چطور زندگی کنیم! نگاه کردن، شنیدن، گفتن، نفس کشیدن، راه رفتن، خوابیدن، سفر کردن، بازی، تفریح، مهرورزی، عاشقی، زناشویی و اعتراض، بیشتر از املا و انشا نیاز به معلم و آموزش دارند.

🌐 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید:‌

🔸Instagram🔸Telegram 🌐Web 🔸Aparat