برخی حرفها، اینقد در موارد غیرواقعی یا در جایگاه توجیه استفاده شده‌ند که آدم وقتی به موقعیتش می‌رسه و واقعا درکشون می‌کنه، از شدت کلیشه‌ای بودن، دیگه نمی‌تونه بیانشون کنه.

الان یاد یه موضوعی افتادم. برای بار دوم از دستش ناراحت شدم :-“
چطور میشه که آدم با یادآوری موضوع مورد نظر دوباره یا حتی چند باره دلش از یاروئه میگیره؟

با فندک خفنم آشنا بشید! 😎

من با کلمه ها خوب نیستم حقیقتا، فقط میتونم احساس کنم و همین، درون خودم حس کنم و یه جوری باهاش کنار بیام.
🤷🏻‍♀️

حس خوب

ازینکه هنوزم عاشقتم غمگینم.

آدما یه دایره دارن که نباید ازشون رد شد، این همیشه پس ذهنم بوده و هست. گاهی میخواستم برم جلو، دستمو بذارم رو شونه ش و بگم چرا پکری، چی فکرتو مشغول کرده؟ ولی میترسیدم، که نکنه چیزی رو بشکنم یا باعث آزارش بشم. نمیفهمیدم کجاها نیاز داره کنارش باشم، اصلا نیاز داره؟ ترسم باعث شده بود این رو باور کنم که اون هیچوقت دلش نمیخواد حرف بزنه. پس من حرف میزدم، من میگفتم، غر میزدم، گاهی الکی. فقط برای اینکه حواسش پرت بشه. کارم اشتباه بود، کدوم آدمی نمیخواد حرف بزنه گاهی؟ کدوم آدمی انقد قویه که فقط شنونده باشه و چیزی نگه؟ من فقط روی ترس و عذاب وجدانم رو میپوشوندم، به قیمت چی؟ خراب نشدن دوستیمون؟ منی که از همه چیز گذشتم تا دوستیمون پابرجا بمونه... من بلد نبودم. فکر میکردم دوست خوبیم براش لااقل، میدونی، لااقل. ولی نه. دوست خوب سمج تر از این حرف هاست، دوست خوب نمیترسه، دوست خوب رفیقشو میشناسه. دوست خوب خودخواه نیست.

لاک اسکرینم یه صفحه ی خط کشی شده ست که وسطش نوشته “힘내” که یعنی “قوی باش”
گذاشتمش که هر صبحی که دکمه پاور رو میزنم تا ساعت رو چک کنم چشمم بهش بیفته و قبل از اینکه هر آدمی بهم بگه، قوی باشم. یا وقتی میخوام از در محیط کار وارد بشم دوباره ساعت رو چک کنم این کلمه رو ببینم و بتونم با اتفاقاتی که تو طول روز میفته دست و پنجه نرم کنم. یا بعضی وقتا حتی شبا، که هر از چند گاهی خوابم نمیبره و ساعت رو چک میکنم با دیدن اون کلمه یادم بیفته که اون روز رو دووم آوردم و تا شبش پیش رفتم و فردا یه روز جدیده.

بهار 🌸

بهار 🌸

=))))))))))))))

ولی کاش یه جایِ بهتر به دنیا میومدیم

جمعه ها

باید بخشی از خودم که با تو بود رو فراموش کنم تا بتونم دوباره یه روح بی خط و خش داشته باشم. فکر کنم.

“언제 제일 행복하세요?” “(여자) 맛있는 거 먹을 때요.”
“(남자) 저는 얘 웃는거 볼 때요.” “(여자) 그럼 내가 뭐가돼. 저 바꿀게요. 오빠랑 맛있는 거 먹을 때로요.”
Humans of Seoul

«چه موقع خوشبخت ترینین؟»
زن: وقتی یه چیز خوشمزه میخورم
مرد: وقتی خنده هاش رو‌ میبینم
زن: یه کار‌ کردی خودخواه به نظر بیام! نظرم‌ عوض شد. وقتی با هم داریم یه چیز خوشمزه میخوریم.

برگردیم به اون روزایی که با دارن شان و آرتمیس فاول و هوروویتس و رولد دال و تری دیری و لمونی اسنیکت شب میشد؟ حتی با مسخره بازیای آر.ال.استاین.

I often think about that final touch, the last thing you are going to experience as a living being.
That last smell, last sight, last taste, last touch.
Is the bed soft? Am I scared? Am I alone? Am I in pain? What's the last thing I'm going to feel? Anger? Relief? Sorrow?
Last smoke, when it's gonna be?
What's the brand? Is it something I love or I'm smoking it just because there's no other cigarette around?
At some point one song is going to be your last song, one smoke is going your last one, one book is going to be your last book.
Isn't it wonderful? Knowing these details in your last breath?

این داستان: دختران ژذاب