این چقدر منه

“Let it hurt, let it bleed. Let it heal. And let it go.”
~ Nikita Gill

از این جور حس ها. 🕯

وقتی شروع میکنم به نوشتن رو کاغذ انگار تمام حس هایی که نمیخوام از مغز و روحم سرازیر میشن و از انگشتام میریزن بیرون. نمیدونم چطور اینجوری میشه، ولی ازش ممنونم.

ولی یه موضوعی هست که همواره هست. خالی میشم ولی دوباره پر میشم، خیلی قویه.

I would like to be the air. that inhabits you for a moment. I would like to be that unnoticed & that necessary

~ Margaret Atwood

من از اون دسته آدمام که تنها سفر رفتن و تنها خوابیدن و تنها غذا خوردن و تنها تماشا کردن رو دوست دارن.

برای همه، از جمله خودم میخوام بگم امروز هر چقدر هم سخت بود و نمایان بودیم، بیاین امشب رو تموم کنیم و برای فردا قوی باشیم.
امروزم تموم شد، امروزم گذشت. بیاین دوباره قدرت بگیریم و برای فردا قوی تر باشیم.
💫

اگه حق انتخاب تام داشتم،
الان کجا بودم؟

چند تا دختر دبیرستانی درحالی که فالوده (از نوع شیرازی) میخوردن از کنارم رد شدن.
دلم هوای اون روزا رو کرد. در عین حال حاضر نیستم برگردم به گذشته.

وقتی چشماشو بست، حسش چی بود؟

بدون اغراق راست گفت. 🤦🏻‍♀️


https://t.me/thethirdhandwriting/2405

فکر میکنم اگه این اتفاق بیفته دیگه خوشحالم، ولی میترسم اتفاق بیفته و هنوز اون خوشحالی رو پیدا نکرده باشم.
میدونی؟ اینجوری لااقل امیدوارم به اینکه اگه فلان بشه خوشحالم.

널 보낼 수 없는 나의 욕심이
집착이 되어 널 가뒀고
혹시 이런 나 땜에 힘들었니
아무 대답 없는 너
바보처럼 왜 너를 지우지 못해
넌 떠나버렸는데

https://youtu.be/UwuAPyOImoI

اینقدر کل ممالک و مردم سرزمین‌ها کتاب ملت عشق رو خوندن و عکسشو گرفتن که هیچ میلی ندارم به خوندنش.
ینی یه دفعه تو کتابفروشی خودمو مجبور کردم از قفسه بردارمش اما قبل اینکه به صندوق برسم دستم و پاهام تبانی کردن و رفت سرِ جاش کتاب.

سوال اینجاست که بیشترش رفته و کمترش باقی مونده یا برعکس؟
الان کجای کاریم؟

من بیشتر از همه به خدا حسودی میکنم. D:

و فالوده شیرازی 😎
+ بستنی