ژاپنی رو تو رو خدا *_*

چند شب پیش لیلی یکی از نوشته های شخصیش رو برام فرستاد، با خوندنش انگار چند تا از حس های غیرقابل وصف یا درکی که اون پَس مَس های ذهنم قایم شده بود اومد بیرون و رها شد. یا اون روزی که پویا نوشته هاش رو برام فرستاد. اونا هم انگار چند تا از گره های کور رو تو ذهنم باز کرد. شبیه برداشتن چند تا بار از رو دلت. نمیدونم چطور توضیح بدم.
هنوز میخونمشون، شبیه مرور جزوه، برای درک کردن خودم. خیلی سخته شناختن حس هام. گاهی انقد به نفهمیدن خودم پی میبرم که دوست ندارم من، من باشم.

بهار

یهو به خودم اومدم دیدم بیست دقیقه ست دارم مسواک میزنم و به آهنگای پلی لیستم گوش میدم

کارهای معمولی از آن جور چیزهایی بود که برای بعدازظهر ها کنار می گذاشتیم.

شکار گوسفند وحشی-هاروکی موراکامی

میگفت: یه چیزایی هست که شاید نتونه به شما بگه. گاهی عصبانیه، گاهی غمگینه، گاهی بی قراره. درکش کنین. بعضی چیزا رو نمیتونه بگه. نمیتونه حرف بزنه. یعنی میدونین؟ میگه خب چه فایده داره بگم؟

نگاش کردم، نگاش کردم و فقط نگاش کردم.

مهم نیست چقدر نمیخوای،
مجبوری.

شفاف شدی، اما محو نشدی.

یکی تو توییتر ۵ نوع ترس رو لیست کرده. ولی من دومی رو دقیق تر میگم: ترس از یک ثانیه بعد. 🤦🏻‍♀️