از اینجا میتونید لهجه و صدای خیلی خوب این دختره رو گوش بدین.


https://www.youtube.com/channel/UCSGJoUkoHBvXBWqlTk2h7CQ

هیچ کلمه ای نمیتونه عمق نخواستنم برای بیدار شدن صبحگاهی رو بیان کنه.

بیاین واقع نگر باشیم.
اینقد غرق میشه ذهنم برای فرار از واقعیت که از دست میره.
همین الانم از دست رفته؟ میدونم
اوه و بعدش چی میشه؟ صرفا fucked up تر میشم. چرا؟ چون باید با انرژی و انگیزه‌ی نداشته‌م سعی کنم ذهن به درد نخورمو نجات بدم که لباس بپوشم برم تحصیل و کار و shit

“i am no longer looking for love but moments of peace and i can’t tell which one is harder to find”

Why are we worn out? Why do we, who start out so passionate, brave, noble, believing, become totally bankrupt by the age of thirty or thirty-five? Why is it that one is extinguished by consumption, another puts a bullet in his head, a third seeks oblivion in vodka, cards, a fourth, in order to stifle fear and anguish, cynically tramples underfoot the portrait of his pure, beautiful youth? Why is it that, once fallen, we do not try to rise, and, having lost one thing, we do not seek another? Why?

#AntonChekhov

ژاپنی رو تو رو خدا *_*

چند شب پیش لیلی یکی از نوشته های شخصیش رو برام فرستاد، با خوندنش انگار چند تا از حس های غیرقابل وصف یا درکی که اون پَس مَس های ذهنم قایم شده بود اومد بیرون و رها شد. یا اون روزی که پویا نوشته هاش رو برام فرستاد. اونا هم انگار چند تا از گره های کور رو تو ذهنم باز کرد. شبیه برداشتن چند تا بار از رو دلت. نمیدونم چطور توضیح بدم.
هنوز میخونمشون، شبیه مرور جزوه، برای درک کردن خودم. خیلی سخته شناختن حس هام. گاهی انقد به نفهمیدن خودم پی میبرم که دوست ندارم من، من باشم.

بهار

یهو به خودم اومدم دیدم بیست دقیقه ست دارم مسواک میزنم و به آهنگای پلی لیستم گوش میدم

کارهای معمولی از آن جور چیزهایی بود که برای بعدازظهر ها کنار می گذاشتیم.

شکار گوسفند وحشی-هاروکی موراکامی

میگفت: یه چیزایی هست که شاید نتونه به شما بگه. گاهی عصبانیه، گاهی غمگینه، گاهی بی قراره. درکش کنین. بعضی چیزا رو نمیتونه بگه. نمیتونه حرف بزنه. یعنی میدونین؟ میگه خب چه فایده داره بگم؟

نگاش کردم، نگاش کردم و فقط نگاش کردم.

مهم نیست چقدر نمیخوای،
مجبوری.