جمله ها همونطور که ناقص داشتن از دهنم خارج میشدن پشیمون میشدم. ولی دیگه فایده نداشت.
اون گوش، مناسب نبود برای جمله های من.

Now I’m stuck inside this prison
That says you’re never coming back

[Jake wrote this song as a basic tribute to his grandmother. He explains all the things she taught him and he also explains how much he misses her. This is a pretty powerful song that many people can relate to no matter who they’ve lost.]

https://www.google.com/amp/s/genius.com/amp/Front-porch-step-i-wont-say-that-im-okay-annotated

Now is the time of monsters.

"Much unhappiness has come into the world because of bewilderment and things left unsaid.”

#Dostoyevsky

لازمه اینجا هم بذارمش.

از کل دنیا فقط یه چیز رو سفت چسبیدم من. اونم چیزی نیست جز overthinking

لهجه ی استرالیاییا رو خیلی دوست دارم *_*

از اینجا میتونید لهجه و صدای خیلی خوب این دختره رو گوش بدین.


https://www.youtube.com/channel/UCSGJoUkoHBvXBWqlTk2h7CQ

هیچ کلمه ای نمیتونه عمق نخواستنم برای بیدار شدن صبحگاهی رو بیان کنه.

بیاین واقع نگر باشیم.
اینقد غرق میشه ذهنم برای فرار از واقعیت که از دست میره.
همین الانم از دست رفته؟ میدونم
اوه و بعدش چی میشه؟ صرفا fucked up تر میشم. چرا؟ چون باید با انرژی و انگیزه‌ی نداشته‌م سعی کنم ذهن به درد نخورمو نجات بدم که لباس بپوشم برم تحصیل و کار و shit

“i am no longer looking for love but moments of peace and i can’t tell which one is harder to find”

Why are we worn out? Why do we, who start out so passionate, brave, noble, believing, become totally bankrupt by the age of thirty or thirty-five? Why is it that one is extinguished by consumption, another puts a bullet in his head, a third seeks oblivion in vodka, cards, a fourth, in order to stifle fear and anguish, cynically tramples underfoot the portrait of his pure, beautiful youth? Why is it that, once fallen, we do not try to rise, and, having lost one thing, we do not seek another? Why?

#AntonChekhov

ژاپنی رو تو رو خدا *_*

چند شب پیش لیلی یکی از نوشته های شخصیش رو برام فرستاد، با خوندنش انگار چند تا از حس های غیرقابل وصف یا درکی که اون پَس مَس های ذهنم قایم شده بود اومد بیرون و رها شد. یا اون روزی که پویا نوشته هاش رو برام فرستاد. اونا هم انگار چند تا از گره های کور رو تو ذهنم باز کرد. شبیه برداشتن چند تا بار از رو دلت. نمیدونم چطور توضیح بدم.
هنوز میخونمشون، شبیه مرور جزوه، برای درک کردن خودم. خیلی سخته شناختن حس هام. گاهی انقد به نفهمیدن خودم پی میبرم که دوست ندارم من، من باشم.