فکر می‌کنم اگر از فردا هم اتفاق‌های خوب یکی‌یکی از راه برسند، حالم آن‌طور که باید بهتر نخواهد شد. حتی اگر مجموعه‌ ای از بهترین اتفاق‌ ها هم کنار هم قرار بگیرند، باز هم چیزی درونم تغییر نمیکند. انگار این همه اتفاق ناگوار، آنقدر آرام و پیوسته روی هم انباشته شده ‌اند که لایه‌لایه در وجودم تهنشین شده ‌اند. هر کدام شاید به‌ تنهایی قابل تحمل بودند، اما جمع شدنشان چیزی را در من فرسوده کرده؛ طوری که دیگر شادی‌ های کوچک به آن عمق ‌نمیرسند. انگار برای خوب شدن، فقط اتفاق‌ های خوب کافی نیستند؛ باید زمانی بگذرد تا این سنگینی انباشته، کم‌کم از روحم بیرون برود.

آدم به بعضی تجربه ها نیاز نداره.

کاش میتونستم آینده رو ببینم، اگه تا خیلی وقت همینقدر سخت باشه چی؟

به همه ‌ی ساکنین در جنوب ایران…

میدونم این ساعت‌ ها پر از اضطراب، صدای انفجار، نگرانی برای خانه، خانواده و آینده ست. امیدوارم هر جا هستید در امنیت باشید.

من بازم نمیفهمم این کجاشه و چطوره O_o

آخرین باری که کسی سعی کرد خوشحالت کنه کی بود؟ کِی بود؟ و چطوری؟

https://t.me/HarfBeManBOT?start=MTI1ODMxMjc3MA

‏به خون ما وضو کردی، به چشم خود تماشا کن

‏زِ خون تو حنا گردد به زودی دست و پای ما