برای امشب میگم که گاهی فکر میکنیم فرق داریم با بقیه، یه کمبود یا نواقصی درون خودمون پیدا میکنیم و خودمون رو لایق یه رویداد خوب نمیبینیم. ولی آدمای عزیزم، بیاید باور کنیم که همه مثل هم هستیم. همه لایق خوشبختی و خوشحالی و اتفاقات خوب هستیم. همه لایق دوست داشته شدن هستیم.
شاید مثل من فکر کنین چون آدم بدقلقی هستین لایق دوست داشته شدن نیستین یا چون یه حفره ی سیاه درون سینه تون دارین یه سد اندینگ در انتطارتونه.
اما نه، باور کنیم که نه. این رو با یه روحیه بالا دارم نمیگم، منم میترسم، خیلی هم میترسم، ولی حالا دارم خودم رو مجبور میکنم که خودم رو جدا ندونم، خودم رو نالایق نبینم. دوری نکنم، دور نکنم.
تاریکی و روشنایی جفتشون خوبن. تاریکی آرامش بخشه ولی هیچوقت از نور متنفر نشین، متنفر نشیم. نور حق ماست.
بیایم باور کنیم که وجودمون الکی نیست، یه نقطه ی ریز تو یه صفحه ی سیاه نیستیم. خدای ما هم ما رو دوست داره، به عشق آدم هایی که دوستمون دارن ایمان بیاریم و باورش کنیم.
ما در آخر کسی جز خودمون رو نداریم، خودمون رو دوست داشته باشیم و براش بجنگیم. حالا که ادامه دادن تنها گزینه ست براش بجنگیم.
گاهی از تاریکی بیایم بیرون، اولش نور چشممون رو میزنه نه؟ ولی کم‌کم عادت میکنیم، کم‌کم میبینیم که تاریکی خونه ی مطلق ما نیست و تو نور هم میتونیم ادامه بدیم.
مراقب خودتون باشین، مراقب خودمون باشیم. حتی وقتی تاریکه، تاریکیم.

واژهٔ نوستالژی از دو واژهء یونانی ساخته شده‌است: nostos که به معنی «بازگشت [به خانه]» است و algiaکه معنی «رنج/درد کشیدن» می‌دهد.

«همه‌مان افرادی معمولی هستیم، خسته کننده‌ایم، شگفت‌انگیزیم. همه‌مان خجالتی هستیم، شجاعیم، قهرمانیم، بی‌پناهیم.
فقط به روزش بستگی دارد.»

برد ملتزر

قانون اول از ده قانون موفقیت:قانون رو بشکنین

آدم تو بعضی غم هاش شدیدا تنهاست، اندازه یه کهکشان تنهاست.

Benefits of being a good listener.

How sad that people nowadays prefer having fans than friends.

خدایا عجب چیزیه این بازی
😶

ما خواستار این سری شوآف ها هستیم متاسفانه. :))
https://t.me/epouvantaiil/9015

"You do care,
You care so much you feel as though you will bleed to death with the pain of it."

J.K. Rowling

آیدا توئیت کرده که:

‎:مکتب من “ wabi Sabi”
‎Wabi originally referred to the loneliness of living in nature, remote from society; sabi meant "chill", "lean" or "withered".

شده مثل بعضی روزهای من از بیرون رفتن و مواجه شدن با غریبه های غریبه و غریبه های نسبتا غریبه بترسین؟ فعلش دقیقا همینه، ترس.
دلم نمیخواد اسمی روش باشه یا یه فوبیای جدا براش باشه یا اختلال باشه یا هر کوفتی.
فقط همین. گاهی میترسم و مجبورم که بر ترسم غلبه کنم.

خیره به تاریکی، با خودم فکر میکردم هر بار تکرار این عمل برام چقدر دلخراش و غم انگیزه، و اکثرا هم قدرت دور کردن اثرات بعدش رو ندارم اما یک سری چیزها اصول همین زندگی کردن و تعامل با آدم هاست و شرایط ایجاب میکنه که ببینم، بشنوم و واکنش واقعیم رو سرکوب کنم.
میدونم که هر بار حمله ی غم های حین و بعدش چطوره و میدونم اگه زیاد بهش محل ندم خودش خشک میشه میفته.
طبیعیه؛ و هر چیزی که طبیعی باشه راه مقابله ش هم طبیعی خواهد بود.

let me go
I don't wanna be your hero
I don't wanna be a big man
I just wanna fight like everyone else

توصیه‌م به شما جوانان اینه که فردا، در عبور از یه راه‌پله در مسیرتون، چندتا پله آخر رو بپرید مثل بچگیا.
خیلی خب، دیگه خیلی حرف زدم، تقصیر ماتیلدا بود.

هر کی از پست های امروز پویا شاد شد، برای من دعا کنه پس. 😎

فکر کنین اگه همه تک جنسیتی بودیم، بچه ها رو هم لک لک ها میاوردن و رابطه جنسی و حس جنسی و هر آنچه “جنسی” داره نبود که به خاطرش قانون مانون بذارن، الان مسئله حجاب هم نبود و من با شلوارک نشسته بودم کارمو میکردم. :-“
(به خاطر یه حجاب اجباری و رو مخ همه چیز رو بردم زیر سوال 💆🏻‍♀️)