گاهی یه چراغِ کوچیک تو تاریکی، هرچقدر کم‌سو امید میده به دلِ آدم. قدر بدونیم این باریکه‌های روشنِ نور و امید داشته باشیم به پایانِ تاریکی.

I’ve always been so lost,
I’m always looking up at the sky,
I’ve always avoid looking at what’s in front of me,
I’m so focused on my way to see the world, on exploring what’s inside but sometimes facing reality isn't the easiest thing to do, and dreaming is the only way [I know] to live.

اصرار اطرافیان برای این‌که بدونن چی شده و عدم تمایل فرد ناخوش برای حرف‌زدن، باعث می‌شه که آدم، نهایتا، بخش‌هایی از قضیه رو که کم‌اهمیت‌تره، خلاصه‌وار بهشون بگه. بعد اون‌‌ها، از روی محبت، درمورد اون موقعیتی که توصیف کرده، حرف‌های دلگرم‌کننده‌ای بهش می‌زنن. و اون همین‌جوری که زل زده تو چشم‌هاشون و موقعیت واقعی تو پس‌زمینه ذهنشه، با خودش فکر می‌کنه «چی می‌شد چیزی که تو می‌دونستی، همه‌ی واقعیت بود و نه چیزی بیشتر؟»

من بعضی دوره های زندگیم رو با خواننده ها میشناسم.
مثلا دوران Avril Lavigne همه چیز بشاش و رو دور تند بود.
دوران انریکه تو رویا و خیالبافی گذشت
تو دوران Drake سرشار از یادگیری و تشنه ی دونستن گذشت.
دوران قمیشی و داریوش و فرهاد تو سر به هوایی و احساس و رقیق شدن گذشت
برای این دوره هم وقتی تموم شد میفهمم چطور و با کیا گذشت.

باید بگم که دیگه هیچ عذر و بهونه ای برای ترک عادت قبول نیست!
من، کسی که کنجکاوی و فضولیش همیشه زبان زد عام و خاص بوده، الان مدت هاست ترکش کردم.

البته زندگی به شدت از هیجانش کم شده اینطوری.

گاهی همه ش چند قدم با یکی فاصله داری ولی انگار کیلومترها دورین. پاهات نه توان نزدیک شدن دارن نه میل رسیدن بهش. نشسته نگاهش میکنی و به این فکر میکنی که شاید اون جای خالی قلبم با نزدیک بودنت پر میشد یا انقدر تنهایی رو حس نمیکردم.

بزن بریم.

https://t.me/KingOfDandelions

فکر میکنم بهترین کار اینه که کسی رو به هیچ صفت دائمی نشناسیم. فلانی مهربونه، فلانی قویه، فلانی فداکاره و غیره.
چون این فلانی که داریم روش این صفت رو میذاریم و مدام هم بهش میگیم آدمه، شاید یه شرایطی پیش بیاد و نتونه مثل همیشه قوی باشه، نتونه فداکاری کنه نتونه مهربون باشه، اونوقت این صفتی که بهش دادیم رو شونه هاش سنگینی میکنه. این صفت ها وظیفه و شغل اون آدم نیست که همیشه موظف به قوی، مهربون یا فداکار بودن باشه. گاهی هم برای بقا نباید باشه، برای احترام به خودش و خیلی شرایط دیگه.

Mood

گاهی پیش می‌آید که با دیدن یک سکانس، یک تصویر، یا نوشته ای که در جایی می‌خوانی فکر میکنی؛ چرا زودتر نخواندی یا ندیدی‌اش! که اگر این فهمیدن زودتر به وقوع می‌پیوست؛ شاید راهی که آمده‌ای تغییر محسوسی می‌کرد! آن همه اتفاق برای نخواندن و ندانستن یک حقیقت به نظر ناممکن می‌آید. اما به مقصر پیدا کردن که عادت کنی؛ قصه همینطور پیش خواهد رفت. دوست داری سر زندگی‌ات هم شیره بمالی و رهایش کنی توی باغچه، تا مورچه ها یک دل سیر از عزا دربیاورند.

تا حالا حس کردین وقتی کسی رو بغل میکنید دوست دارید ذوب بشید و تک تک سلول هاتون تبدیل بشه به چیزی که اون فرد بیشترین نیاز رو بهش داره؟

از چه سنی میشه بریم به آدم‌ها بگیم «وای چقد لباست قشنگه» مثلا، و خیالمون راحت باشه که فکر نمی‌کنند منظوری داریم؟

و قیافه و هیکل. :-“

I wanna be snow
But i'm fire..

خسته نباشی خودم.

-سرگیجه-

“Never let yourselves think ‘we cannot afford this,’ or ‘shall never be able to do that.’ Say ‘the supply for it is not here yet, but it will come if we should have it. It will surely come.’”

[در حال بازنویسی تست هایی که غلط زدم]
بابا: داری کره ای مینویسی؟
من: WTF؟ O_o
بابا: نگو که اینایی که نوشتی فارسیه.

یعنی انقدر دستخط بدی دارم؟ 🥺🔪

من واقعا حس میکنم تک تک آدم هام رو از دست دادم. یا اون قدر حس میکنم ازشون دورم که هیچی دیگه این فاصله رو پر نمیکنه.‌
غزال یه توییت داشت که سیو کرده بودم که
" قایم شدم. هیشکی نمیدونه نیستم. هیشکی دنبالم نمی‌گرده، هیشکی کاری باهام نداره"