مامان بزرگ همیشه بهم میگفت بگو «خدایا به امید تو، نه به امید خلق روزگار»

«انتظار من زیاد بود و مقصرم درست، ولی تو هم دلت با من نبود»

*__*

هیچ توجه دارین که خونه عجب جای پر آرامشیه؟
گاهی وقتی میرسم خونه و یه راست میرم زیر پتو تعجب میکنم چطور این چند ساعت بیرون از خونه حتی با غریبه ها حرف زدم. و بعد چشم هام رو میبیندم و میگم تو مجبور نیستی با هیچ آدم غریبه ای دیگه حرف بزنی، تا ابد همین زیر بمون.
و البته که چرت میگم ولی آرامش قشنگی داره.

برای د۱♥️

جنگجو باش.

اون دسته از آدمایی که تو انتخاب و به کار بردن کلماتشون دقت میکنن باعث میشن منم دقت کنم به تک‌تک کلماتی که به کار میبرن.

I'm happy that we can be sad together.

نوه های عزیزم
قدیما که تو وی‌ویو بودیم پلی و بقیه شبا فعالیت داشتن ولی من از یه ساعتی به بعد خواب بودم، همه ش هم بهشون غر میزدم که تو طول روز آنلاین بشین خب. بعد فکر کنم توی تیکتر منم شدم جغد شب و الان که دیگه به به شب رو خجالت زده میکنم.

حال حاضر!

اگر توئیتر هستید این اکانت رو از دست ندید ㅜㅠ

هیچ میدونید تنوع طلبی من در چه سطح بالائیه؟ علاوه بر اینکه لباس و شلوار و مانتو و شال و جوراب و کفش و بک گراند و کوچه و خیابون خونه مون خسته م میکنه گاهی حتی قیافه م هم خسته م میکنه و به نظرم عادیه که بخوام بعد از ۲۴ سال یه قیافه جدید داشته باشم و از نو جزئیاتش رو کشف کنم.

کی فکرشو میکرد که پویا مینویسه “خونه علیرضا” من غمم گین بشه خب. 🤦🏻‍♀️

نقاشی های کاپل وار پاسکال انگار به آدم میگه “تو چرا هنوز سینگلی؟” :))
ولی آقای پاسکال نکنه اینا همه ش تو نقاشیا باشه؟

آدم برای محافظت از خودش، آرامشش و وقتش گاهی مجبوره کارهایی انجام بده یا حرف هایی بزنه که اگه کسی از اصل نیتش خبر نداشته باشه بهش برچسب خودخواه و کینه ای و تنگ نظر میده.
درصورتیکه اون آدم فقط نمیخواد دیگه بیشتر از این ناامید بشه. مجبوره دوری رو انتخاب کنه چون آخرش کسی که برای خودش میمونه خودشه.
ولی آدما درک نمیکنن، میکشنت.

و بله، دنیای این روزا اینطوری هم هست. ترسناکه و غم انگیز. وقتش میرسه که زیاد افکارت رو گسترش ندی و بری خودت رو سرگرم کنی.
https://www.instagram.com/p/ByX9fPLnv4B/?igshid=ykhyh6gzdont