نوه های عزیزم
شما نمیفهمید، من از بدجنسی ها و خباثت هام خسته نمیشم ولی از مهربونی کردن هام یا مراقبت هام خسته میشم، چون کنترلشون بینهایت سخته. دلم نمیخواد زیادی مراقب کسی باشم اما یه روز یکی بهم گفت خیلی مراقبت کننده ی خوبی هستی.
فکر کرد داره بهم حس خوبی میده، ولی من ترسیدم. طولانیه، میخوام برم حواسمو پرت کنم شاید بعدا بهتون گفتم چرا.

اومدم خونه میبینم بابا خونه ست نشسته جلوی تلوزیون همراه با چندتا خواننده ی سیاه‌پوست همخونی میکنه و چشماشو بسته. :))
بهش میگم بابا داری چیکار میکنی؟
نشسته یک ساعت درمورد اینکه اسم گروهشون بانی‌ام یا همچین چیزیه و از خاطراتش که با دوستاش رفته بوده کنسرتشون اونموقع حرف میزنه.
وضعیت خنده داری بود =))

ناشناس رو برداشتم چون در عین حال که چندنفرتون مرتب باهام حرف میزدین و خوشحالم میکردید متاسفانه بعضی هاتونم رو اعصابم میرفتین و من حال ندارم خب؟
من اینجا بخشی از چیزی که میخوام رو به اشتراک میذارم و هیچکس نمیشناستم، حق قضاوت رو ازتون نمیگیرم ولی لازم نیست قضاوتتون درمورد خودم رو بهم بگید و جوابم بخواین.
ازین به بعد آزادید قضاوت کنین، ولی تو دلتون. :)

میدونی کی میشه خوب آسمون شب رو واقعا دید؟ وقتی نور شهری تماماً خاموش باشه، اونوقت کم‌کم میبینی عه! چه آسمون قشنگی بالای سرمه، و بعد ادامه ی راه رو سر به هوا ادامه میدی.

این کاربر امشب لحظه هایی تو مغزش ثبت کرد و جریان خونی در رگ هاش حس کرد که همه ش در اصل سرابی بیش نیست، پس با خودش گفت امشب همه ی لذت ها رو ببر ولی فردا یادت نیاد که چه چیزهایی دیدی، شنیدی، بوییدی و حس کردی.
۹خرداد۹۸.

شرح حال مناسب.

جمعه

be all the way through or get the hell out.

نوه های عزیزم
یه مثلی هست که میگه همه ی چیزایی که چشم هات میبینن رو باور نکن، حتی نمک هم شکر دیده میشه.

“What is stronger than the human heart which shatters over and over and still lives?”

Rupi Kaur

نمی‌شه کتاب‌خون باشی و حداقل یه‌بار این سؤالو ازت نپرسیده باشن. هممم.. و همیشه هم جوابش برام خیلی سخت بوده. مطمئن نیستم راستش هنوزم، ولی گمونم جوابش «بچه‌های بدشانس» باشه.

یا حداقل لمونی اسنیکت کسی بود که شکل جدیدی از نوشتن رو نشونم داد.

https://t.me/Betonishere/4525

یه روز به بابا گفتم تو مدرسه مون نمایشگاه کتاب گذاشتن. من تا اونموقع کتاب نمیخوندم، فرداش دیدم بابا جلد اول بچه های بدشانس رو آورد داد دستم گفت از نمایشگاهتون خریدم، و من از اون روز به بعد کتاب خون شدم.

من هیچوقت نتونستم از این مجموعه کراش پیدا کنم، حتی کلاوس یا ویولت. ولی اولین کراشم “آرتمیس فاول” بود. چقدر دلم میخواست این پسر واقعی بود برمیداشتم میذاشتمش تو جیبم. :))

شاد گشتم، شاد بگردید.

اگه صدام خوب بود این رو برای خودم میخوندم و برای آیندگان به جا میذاشتم به عنوان داستان زندگیم.

https://t.me/isingmyself/3070
غیر مستقیم بهم گفت مغزم عرضه انتخاب نداره. :)))))

خدایی نه! :))) کاملا با مغز خودم بودم :))

خدایی چرا من نباید برم سفر؟ اصن چرا انقد علاقه به دو دارین وقتی اول یک بوده بعد دو :))
نمیرم دیگه، خودش خشک میشه میفته :-|
-استیکر زدن زیر میز و از صحنه خارج شدن-

فکر کنم پیری چیزی شدم نوه ها.