خدا، من ازت سوالای خیلی زیادی دارم. سوالام دسته بندی شده ست، مرتب و شماره گذاری شده ست. یه دسته ی مهمش که امشب میخوام بهت معرفی کنم دسته ی “اورژانسی‌ها”ست. یعنی اینکه واقعا به شنیدن جوابشون نیاز دارم، خیلی هم زود. انگار که مسئله ی مرگ و زندگی وسط باشه، اون مدلی.
جواب هر چی که هست مهم نیست، چه جواب دلخواه من چه جوابی که ازش میترسم. فقط به جواب نیاز دارم.
یکی از سوالاش اینه، آیا من ارزشش رو دارم؟
میدونی منظورم رو، همون.

سلام.
من میخوام وقتی بزرگ شدم احمد بشم.
تامام.

جمعه

و گفت هرچیز را زکاتی است و زکاتِ عقل اندوه طویل است.

تذکرة الاولیاء
ذکر فضیل عیاض
‌

لیستی وجود داره از رفتارهایی که من با همه یه مدلم اما با تو مدل دیگه‌ای بودم.

رفتم باغ کتاب تا یه تغییری تو فضای خوندن ایجاد کنم و باید بگم علاوه بر دیدن پسرای درحال گیتار زدن، پسرای در حال مطالعه هم ژذابن.
خسته که میشدم میرفتم دور میزدم و نگاهشون میکردم. مثلا لم داده بودن رو زمین، یا رو صندلیا سخت مشغول خوندن و سرچ و نوشتن بودن و اصلا حواسشون به محیط اطراف نبود.
بسی تفریح بین درسی خوبی بود. *_*

می‌دونین جدیدا به کانالامون به چشم کشور نگاه می‌کنم؟
هر کدوم دولت مستقلی هستیم که توابع خودمون رو داریم. یکی مثل For Now I'm Winter یه کشور وسیع پرجمعیته، یکی مثل من یه میکروکشور کوچولوی خلوت. هر کشوری مواضع خاص خودش رو نسبت به دنیای اطرفا داره که طی پستاش، موضع رسمی خودش رو اعلام می‌کنه. اما خب مشمول قاعده‌ی استاپل نیست و بعدا می‌تونه نقض یا اصلاحش کنه یا حرفشو پس بگیره.
هر دولتی سیاست‌ها و علائق خاصی داره، و با یه سری دولتا روابطش دوستانه‌ست با یه عده خصمانه. مثلا من و I Sing Myself معاهده‌ی مَوِدت داریم و خیلی کشورای رفیقی هستیم و از اتباع هم ویزا نمی‌خوایم و اینا. اما با بعضی دولتا ارتباط خوبی ندارم و روابط دیپلماتیک و کنسولیم رو قطع کردم. با این حال، به مرحله‌ی تنش و مخاصمه هم نمی‌رسیم. با بعضی از دولتا قطع رابطه کرده بودم که باز طی چندتا اعلامیه سفارتخونه و کنسلوگریامون تو کشور هم بازگشایی شدن.
گاهی بعضی از اتباعمون از سیاستامون خوششون نمیاد و از کشور و شاید از تبعیتمون خارج می‌شن. جالب اینه که تو روابط ما، چند تابعیتی یا آپاترید (بی‌تابعیت) بودن معضل نیست اصلا.
اون دولتایی که خیلی دموکراتن، لینک درد دل دارن که نظرات ملت به گوششون برسه، و اون نظرات رو یه اشتراک می‌ذارن. بعضیام مثل من دیکتاتورای شیرینین که می‌گن همینه که هست! 😁
کلا خیلی تحت تاثیر رشته‌م قرار گرفتم.

“Too weird to live, and too rare to die.”

داشتم فکر میکردم چقدر دلم تنگ شده برای یه مکالمه ی قشنگ. دوتایی. ازونا که موقعی که اون داره حرف میزنه تو هیچکاری نکنی و فقط با دقت نگاهش کنی و بهش گوش بدی، وسط حرفش نپری، بحث رو به صد شاخه ی دیگه عوض نکنین. در آرامش محض باشین و تمام حواستون به مکالمه و هم‌مکالمه ایت باشه. که آخر مکالمه رو دو طرف بدونین تموم شده و نصفه رها نشه. ازون مکالمه ها که وقتی تموم میشه تازه یادتون بیاد چایتون یخ کرده بس که بحث شیرینی داشتین. که آخرش دو طرف راضی و خوشنود باشین و اون قسمت تعامل با دیگران که برای امروز بوده تکمیل شده باشه.

البته من چندین شب پیش، نصفه شب با غزال اولین چت طولانی و صحبت جدی رو داشتم و فهمیدم میتونه هم‌صحبت خیلی خوبی باشه. پایان اون مکالمه به شدت راضی بودم و حتی صبح که بیدار شدم ادامه ی لذت دیشبش رو بردم تنهایی با خودم. در این حد پیگیر. :دی

اگه غمت گینه برو بیرون قدم بزن، یه چیز خوب بخور و اگه دلت میخواد گریه کنی گریه کن، اینطوری زندگی کن. اینطوری باهم زندگی کنیم.

من به درجه ای از تجربه در زندگی رسیدم که هیچوقت جمله ی “ازین بدتر دیگه نمیشه” رو نمیگم دیگه.

باید بپذیرم که نقشه‌ی ذهنی آدم‌های اطرافم، شبیه نقشه‌ی ذهنی من نیست و وقتی طی یک مکالمه سعی می‌کنن دری رو در مغزم باز کنن که من سال‌هاست قفلش کردم و کلیدشو قورت دادم، قصد بدی ندارند. صرفا متوجه وخامت اوضاع نیستن.

https://t.me/thethirdhandwriting/4510
[سایه بازی]
دونقطه کمبود عکس مرتبط با سایه و سوء استفاده از عکس ملت :-“

نوه های عزیزم
به صدای ریخته شدن چای تو قوری گوش کنید و لذت ببرید.
#بهانه‌های‌کوچک‌دم‌دستی

🎧 @ahangifybot

ببینید، هر کسی تا یه جایی تلاش میکنه، امید میگیره، امید میده، نور میتابونه و صدباره از جاش بلند میشه. هر کسی تا یه جایی. هر ک س ی تا یه ج ا ی ی.
اگه حس کردین اون نقطه برای یکی رسیده روضه نخونین براش.
نور بتابونین بهشا، آدما نیاز دارن به نور. ولی روضه؟ نه.
و اگه بدونید تفاوت نور و روضه رو.