نوه های عزیزم
متاسفانه شک دارم هیچوقت به وجود بیاین. پیشاپیش معذرت میخوام.

خدایا
من تا ابد ازت بابت گروه alphaville متشکرم، که یه روز خیلی عادی آهنگ big im Japan رو برا ماتیلدا بفرستم، و اساس این دوستی ریخته بشه.
خدایا من تا ابد بابت ماتیدا ازت ممنونم.

نوه های عزیزم
یکی از دلایلی که دوستای مجازی رو واقعی نمیکنم اینه که اون روی هیولام رو نمیبینن.
دو نقطه خنده ی شیطانی.

دلم میخواد یه روزی برگردم بگم سخت بود، ولی نجات پیدا کردم. دلم نمیخواد یه روزی آخرین چیزی که از من یادشون میمونه این باشه که نشد، تلاش کردم ولی نشد.

اینجا رو میبینی؟ اینجا جای مشت تمام کساییه که* درد به استخونشون رسیده ولی همچنان دارن ادامه میدن، بی پاداش، بی معجزه.

*به قول پویا

اکنون من آن خاطره را می‌جویم و به آن خیره می‌شوم و فکر می‌کنم که فریبی بیش نبوده و در پسِ آن خداحافظی معمولی جدایی ابدی نهفته بود.

‏
خورخه لوئیس بورخس

🎧 @ahangifybot

꿈을 꾼다
잠시 힘겨운 날도 있겠지만
한 걸음 한 걸음
내일을 향해 나는 꿈을 꾼다

꿈을 꾼다
잠시 외로운 날도 있겠지만
세월이 흘러서
시간이 가면 모두 지나간다

رویابافی میکنم
با اینکه ممکنه روزهای سختی باشه
قدم به قدم
برای تحمل فرداها رویابافی میکنم

رویابافی میکنم
با اینکه روزها رو به تنهایی دارم میگذرونم
بعد از اینکه زمان بگذره
زمان که بگذره همه چیز باهاش میگذره

از وقتی این رو خوندم، روزهاست دارم بهش فکر‌ میکنم و تجربه هایی که داشتم رو با این نوشته مقایسه میکنم، از اولشم میدونستم چیزایی که من تا این سن تجربه کردم هیچکدوم نه عشق بوده نه ذره ای شبیه به عشق. ولی دوست نداشتم فورواردش کنم، اما حالا که برای چندمین بار خوندمش دیگه مطمئن شدم که “تمام” حس های من کنجکاوی محض بوده، برای بعضی ها کنجکاوی زیاد، بعضی ها کنجکاوی کم. و ضمیر ناخودآگاه من میدونسته اسمش عشق یا نزدیک ترین تعریف بهش هم نیست، برای همین هیچوقت جوری که واقعا لازمه غمم گین نشده.
https://t.me/Ireallyhopeso/1296

• No Place to Go (1935)
• Maynard Dixon

@lurkupy

دلیلم برای نزدیک نشدن و بیشتر نشناختن بعضی از آدمای زندگیم اینه که میخوام برام خفن و جذاب بمونن. خیلی ریسکیه که برای شناختنشون قدم بردارم و‌ اون خفنیتی که تو ذهنم ازشون ساختم فرو بریزه.

اتاقم.
https://t.me/monochopsis/4836

Life lesson I’ve learned: never depend on anyone and 80% of people are just out there for themselves and don’t give a fuck about you.

آقای پل دولان یه تعبیری از خوشبختی داره که می‌گه خوشبختی یعنی رسیدن به توازنی از لذت و معنا. در توضیح‌‌ش هم می‌گه به عنوان مثال شکلات، یوتیوب و رابطه‌ی جنسی ( لذت‌گرایی ) تا یک حدی از مصرف به ما احساس خوشبختی می‌دن. همون‌طور که کمک کردن به یک پیرزن برای رد شدن از خیابون، ساختن یک بیمارستان تو آفریقا و نجات دادن دنیا ( معناگرایی ) هم تا یک حدی‌ش مارو راضی نگه می‌داره. دست‌یابی به این‌که لحظه‌های زندگی من از چه مقدار لذت و چه مقدار معنا باید تشکیل شده باشن، اصل زندگیه.

برای امروز.

넌 어떤 사람이 되고 싶어.
- 음... 혼자 있을 때에도 행복한 사람이 되고 싶어.

دوست داری چه آدمی باشی؟
- همم... دوست دارم آدمی باشم که در تنهایی هم خوشبخته.

آدم بعضی وقتا دلش میخواد بی پروا حرف بزنه، بدون هیچ مانعی. ولی نمیشه، همیشه انگار یه حد و مرز نامرئی گذاشتی برای خودت که حتی خودتم خبر نداری ازش. تا میای یکم راحت باشی با طرف میبینی به یه مانع نامرئی برخورد کردی و دوباره نمیشه.

نوه های عزیزم
تا به الان (معذرت میخوام) گه ترین حس وقتیه که دلت برای خودت بسوزه.

بدبختی اینجاست که زندگی بازی نیست، که برنامه ریزی شده باشه، که انقد تو غول مرحله ی آخر کشته شده باشی که دیگه برات عادی شده باشه. هر بار مرگ یه عزیز به طور تازه ای غمت رو گین میکنه، هر شکستی یه ترک جدید رو روحت میندازه، هر اتفاق ناگواری یهویی میاد حتی وسط خوشحالیت، مثل بازی نیست که مشتاقانه در انتظار یه غول جدید باشی. میدونی چی میگم؟ هر بار میبینی داری میترسی، اتفاقا رو نمیتونی کنترل کنی، نمیتونی بزنی از اول بازی کنی، نمیتونی پاز کنی بری یه لیوان آب بخوری بیای، نمیتونی بگی نمیخوام دیگه بازی کنم.
زندگی جریان داره، غیرمنتظره ست و هرآن ممکنه دیوار امنیت و آرامشت فرو بریزه و تو دستت کوتاه تر از این حرف هاست.
ما وسط یه بازی ناخواسته و اجباری گیر افتادیم.