من بهت اجازه دادم که بشناسیم، درهای زیادی رو برات باز کردم و البته که چیزی فراتر از چیزهایی که بقیه درونشون دارن نیست که شاید هم کمتر باشه، ولی به روی هر کسی باز نمیکنم، چون وقتی باز میکنم هم سیاهی ها هم سفیدی ها رو نشونت میدم، زخم های جدید و جای زخم های قدیمی، گاهی بهت اجازه دادم به جای زخم هام دست بزنی و بپرسی که چی شد که اینطور شد و میدونی برای کسی که داره به جای زخم هاش نگاه میکنه درخواست یادآوری اون لحظات چقدر سخته. بعضی وقتا نقطه ضعف ها رو و جاهایی که به نظر هر کسی جالب نمیاد و ریسک پذیره. من بهت اجازه دادم بیشتر وارد زندگیم بشی و با داستانم درگیر بشی.
و اگه جای من بودی میدونستی همه ی این نمایان بودن ها چه جنگ درونی و چه انرژی ای برده. اگه جای من بودی میدونستی که اگه پشیمون بشم کسی که ازش بیزار میشم تو نیستی، خودمم.

امیدوارم این زمستون ازونایی باشه براتون که
Cold outside, warm inside.

به جای گفتن «امروزم سخت بود» بهتره بگم «امروزم مقاوم بودی» | از سری حرف هایی که باید پایان یک روز سخت بهت بگن.

دیدی کف دستت میخاره ولی هر‌ چی میخارونی قانع نمیشی و‌ حتی نمیدونی دقیقا کدوم قسمتش میخاره؟
اثر این موضوع رو چین و چروکای مغز من همینه، میخارونه، نمیدونم کجای مغزم رو.

میای درمورد یه چیزی با یکی حرف میزنی و چه زیبا قضاوتت میکنه.
آدم لال میشه.
دیگه یه گفتگوی ساده رو‌ هم میترسم داشته باشم باهات.

نوه های عزیزم
چیزی که شما رو نکشه، خودش خشک میشه میفته.

و وابسته نشید.
آدما پا دارن، میرن.

هر از گاهی این حس بهم دست میده که جزء هیچ دسته و گروه و اکیپی نیستم. تنهای تنها باید یه گوشه بشینم کتابم رو بخونم.
🚬⚰️

"Hate and love have gone up against each other and love lost and hate won."

این مسئله ی توقع برای من تو هر آدمی متفاوته، مثلا همزمان که با حرفای موژان کاااملا موافقم، با حرفای آرمینا هم کاااملا موافقم. :دی
https://t.me/monochopsis/4656

نوه های عزیزم
هیچوقت قاطعانه به کسی نگید که خوب میشناسینش، آدمی‌ خودش رو هم خوب نمیشناسه، چه برسه دیگری رو.

بعضی تیکه‌هات رو دلت میخواد بچسبونی سر جاش ولی نمیشه. یا جا نمیفته یا دو روز بعد میبینی باز شل شد افتاد. ولی آخه حیفه هیچ کاری نکنی. درسته تَرَک خورده، خراب شده، جا نمیشه، ولی حیفه جاش خالی بمونه. نهایتا که قبول میکنی کاریش نمیشه کرد، اما امیدوارم درک کنی این لزوما چیز بدی نیست. و یه روزی در آینده، وقتی به خودت و جای خالیشون نگاه میکنی، امیدوارم بتونی بگی "That's how the light got in".

من برای چسبوندن اون تیکه سر جاش بارها تلاش کردم و بارها شکست خوردم. بهم گفتن اگه نباشه عادی نیستی، اگه نباشه شکسته ای. من باز تلاش کردم و باز شکست خوردم.
هنوز نتونستم به اینجا برسم که نبودن اون تیکه لزوما چیز بدی نیست، میخوام باورش کنم و تو روی همه بگم نبودش برای من نقص نیست. هنوز نتونستم...

نوه های عزیزم
دعوا میکنین فحش ندین، بزنین فقط.

Slow down, you are already here.

یعنی، میخوام بگم حتی تنها تر از ۵ سال پیش، حتی تنها تر از پارسال.