و میدونی، زخم دلتنگی گاهی یهو سر باز میکنه انگار. یهو تا حد مرگ دلت برای یه چیزیش تنگ میشه. مثلا صداش، با تمام وجود میخوای یه حرف تازه ازش بشنوی. حرف تازه، هی تکرار میکنی، تجسم میکنی و جستجو میکنی، پیدا نمیکنی، خواسته ت برآورده نمیشه.
باید کنار بیای، انگار بخشی از زندگیه.
دلتنگی هایی که جوابی براش نیست و خواسته هایی که خواستنشون مسخره ست.

روی کیم عزیز و‌ صدای نرمش. دیانا فرستاد 3>

آدم‌هایی که بهشون جایگاه بالا و اشتباهی توی زندگیت دادی رو برمیداری میذاری توو جایگاه‌های پایین‌تر، توو جایگاه درستشون. کار مفیدیه. لازمه. "باید"ه.
ولی بعدش با اون جایگاه‌های بالا و ارزشمند که اکثرشون خیلی وقته خالی موندن چیکار میکنی؟

مثلا یکی از آرزوهای من اینه که با تمام وجود و صادقانه یه روز بیام بنویسم: آخیش.
آدمیزاد بیچاره ست جداً.

آیا آخر این قصه آخر غصه ست؟

خدایی چقدر من سرم کلاه رفته اینجور مواقع! :-|
https://t.me/apirateslife/11990

وقتی همه چیز غیرعادی بشه دلت برای عادی ترین جزئیات زندگی هم تنگ میشه.

“Stars die. But their light always lingers.”
l.z

Feel this one soooo much

🎧 @ahangifybot

تو تاکسی یکی دقیقه ها بود که داشت حرف میزد با راننده ولی من گوش نمیدادم. آخرش شنیدم که گفت:

چرا از دست میدهیم
که در پی او بیفتیم

منتظر اسنپ بودم که دیدم یه پسره اومد جلو گفت بیا این مال تو، منم با تعجب گرفتمش و رفت. =))))

In the morning when I wake
And the sun is coming through,
Oh, you fill my lungs with sweetness,
And you fill my head with you
Shall I write it in a letter?
Shall I try to get it down?

نوه های عزیزم
زندگی درست عین بازی helix jump میمونه، همه ی مراحل عین همن و‌ هیچ پیشرفت و تغییری توش نیست، میگی ول کن بذار پاکش کنم بعد میگی یعنی سازنده ش انقد بیکار بوده که همچین بازی بی پایان و ‌بی تغییری بسازه، حالا بازم برو جلو شاید چیز جدیدی باشه.
درست مثل زندگی.

آن‌وقت ترس آن‌قدر زیاد می‌شود که دیگر به آینده فکر نمی‌کنی، به حال هم. سرت را می‌کنی توی گذشته و همان‌جا می‌مانی. نه ترسی هست، نه انتظاری هست و نه شکستی.

این کانال اینقدر خوبه که هی میگم یه روز بشینم فقططط برم آرشیوش رو بخونم، هی وقت نمیشه.
ولی ذوقشو دارم با خودم هر بار که تلگرام رو باز میکنم :))

دومین ماه از فصل دلنشین سال. 🍂🍁