باید یه چالش بذارم تو زندگیم، چالش “باشه” گفتن.
وی به مرض “نه” گفتن مبتلا بود.

من دلم زندگی کردن میخواد. میدونم چطور باید زندگی کنم، به هیچی هم نیاز ندارما... فقط به خودم احتیاج دارم، ولی خودمو ندارم.

k.azizian

آرزو‌ به دل موندم مغز لامصبم انقد باهام حرف نزنه، لال که نمیشه هیچ! حالا دیگه منم جوابشو میدم، و یکی دیگه که درونمه جواب جفتمونو.
یعنی اول دو نفر بودیم الان سه نفر شدیم نمیفهمم چی دارم میگم. :-|

و همچنان، ترجمه‌ی دقیق I miss you، باید باشه «کم دارمت».

برای امشب میگم که برات مهم نباشه اگه میگن هنوز زوده بخندی یا که میگن چرا هنوز ازش رد نشدی. بذار طول بکشه، بذار آرامش راهش رو آهسته آهسته به سمتت باز کنه، خودت رو مجبور نکن، نترس، میگذره، تو اون آدم قبلی نخواهی شد، همون طور که من نشدم. ولی بدون که تو هر وضعیتی از خودت باشی هنوز نور مخصوص به خودت رو خواهی داشت.

جمعه ها

تغییرات انقدر آهسته و بی سر و صدا اتفاق میفته که آدم متوجهش نمیشه، فقط یهو میبینه چقدر دلش تنگ شده.

باید برم داروخونه بگم یکم self-control بدین بهم.

من تو وصیت نامه م هیچیم رو به کسی نمیبخشم، میگم همه رو با خودم بسوزونن، بعدش میگم هیچکدومتون نفهمیدین درونم چی بود، همه کاوری که روم کشیده شده بود رو دیدین و حالا که دیگه تموم شد رفت، دیگه فرصت شناختن من رو نخواهید داشت هر چند چیز خاصی هم نبود ولی شاید کمکی برای من بود.

نوه های عزیزم
پانیذ گفت نمی‌تونی وصیت به کل اموالت کنی.
پس تا میتونید بخورید و بیاشامید و پولاتونو‌ خرج کنین و وسایلتون رو خراب، چرا که اختیار اموالمونم نداریم بابا همه چی کشکه تا زنده این حالشو ببرین.
😒

من همیشه سعی کردم به کور سوی امیدی که دارم بفهمونم متوهمی بیش نیست در حالی که مخفیانه بغلش کردم و ولشم نمیکنم. یو نو؟

“When a flower doesn’t bloom you fix the environment in which it grows, not the flower.”

I feel your whisper across the sea
I keep you with me in my heart
You make it easier when life gets hard

نیاز دارم برم‌ تو یه اتاق در بسته، چهارزانو بشینم، تو سکوت مطلق چشمام رو ببندم و فکر‌ کنم، سبک سنگین کنم و غیره. بعدش کاسه ی سرم رو نصف کنم، مغز لعنتیم رو دربیارم، پرتش کنم زمین و پام رو روش بذارم و لهش کنم. در اتاق رو باز کنم و‌ به دنیای بیرون با یه نگاه جدید سلام کنم.