And time freezed for we were the only ones who felt it.

نوه های عزیزم
۲۲ مهر ۹۷ بلاخره راضی به خوندنش شدم. از جزئیات احساسم نمیگم چون بلد نیستم.

قدر آدمای مهم زندگیتون رو بدونین، اگه براتون ارزشمندن، کمکن، امیدن یا دلیلی برای حرکتتونن حتی به خاطرشون غرورتون رو هم بشکنین و نذارین از زندگیتون برن. چونکه از هر آدمی فقط یه ورژن هست، هیچوقت نمیتونین اون انرژی ای که از x میگیرین رو از y بگیرین، از روح و شخصیت هر آدمی فقط یه نسخه وجود داره. پس سفت بچسبین، آدما درعین مزاحم همدیگه بودن، یه دلیل برای زندگی کردنم هستن.

تلاش میکنم، باز شکست میخورم.
گاهی میگم چرا دارم تلاش میکنم؟ چرا سعی دارم موفق بشم؟ بعدش چی میشه؟ جواب میدم چون باید باشه، اگه نباشه انگار یه چیزی کمه، انگار یه چیز بایدیه، مثل بقیه ی چیزای بایدی زندگی.
میگم نمیبینی داری زخمی تر میشی، هی از خودت بیشتر بدت میاد و هی گریه هات بیشتر میشه؟ میگم خب تو میگی چه کنیم؟ اگه نباشه زندگی یه چیزیش کم نیست؟
میگم نمیدونم. شاید راه درست رو تو داری میری، شاید باید تا وقتی موفق نشدی پا پس نکشی، ولی شایدم میشه نباشه تو زندگی، شاید باید به جای تلاش برای بودنش تلاش کنی دیدت رو بازتر کنی، باید وسیع تر و همه جانبه تر نگاه کنی. میگیری منظورمو؟
میگم آره میفهمم چی میگی، ولی اطرافیان چی؟ به هر کی نگاه میکنی بودنش رو ضروری میدونه. من چطور با فقدانش احساس کنم که همه چیز عادیه؟
چیزی نمیگیم و بازم نمیتونیم بفهمیم کار درست چیه.

매일 같은 이유 매일 같은 다툼
너도 지쳤다는 걸 알아

غمم گینه، همچون خودم، وقتی غمم گینه.

درسته که خیلیا بارون رو دوست دارن و انرژی میگیرن و حالشون خوب میشه، ولی خوبه بدونین کسایی هم هستن که دوست ندارن بارون رو و دلشون میگیره.
پس قرار نیست جمله ی مسخره ی «مگه کسی هم هست از بارون بدش بیاد» رو تکرار کنیم.

فقط جوری که روژان میگه گّاو =))))

باید یه چالش بذارم تو زندگیم، چالش “باشه” گفتن.
وی به مرض “نه” گفتن مبتلا بود.

من دلم زندگی کردن میخواد. میدونم چطور باید زندگی کنم، به هیچی هم نیاز ندارما... فقط به خودم احتیاج دارم، ولی خودمو ندارم.

k.azizian

آرزو‌ به دل موندم مغز لامصبم انقد باهام حرف نزنه، لال که نمیشه هیچ! حالا دیگه منم جوابشو میدم، و یکی دیگه که درونمه جواب جفتمونو.
یعنی اول دو نفر بودیم الان سه نفر شدیم نمیفهمم چی دارم میگم. :-|