“Do you have any idea what it feels like to suddenly realize that the reason you’ve have been so lost your whole life is because a piece of you was missing and you never even knew it—only to find that missing piece and know that you can’t have it and so you will never, ever be whole?”

امشب نمیگم بیاین قوی باشیم. فردا قطعا روز جدیدیه و میتونه خوب شروع بشه خب؟ ولی اگه حس میکنی قلبت خیلی سنگینه و راه به هیچ جایی نمیبری بذار اشکات بیان. میگن گریه که کاری رو درست نمیکنه، ولی گریه کاری رو خرابم نمیکنه. آدما گاهی غمشون که گین میشه ناراحتیشون از چشماشون میاد پایین. پس مشکلی نیست. 괜찮아, 울어도 돼. اشکال نداره، میتونی گریه کنی.

مادربزرگم هیچوقت کلمه‌ی «مرگ» به زبونش نمی‌اومد. وقتی کسی می‌مرد، به خصوص کسی که براش مهم بود، همیشه می‌گفت «دوباره صدا شده». منظورش این بود که نرفته زیر خاک، برا همیشه گم‌وگور نشده؛ بلکه برعکس آدمه «دوباره صدا شده» که برگرده به سرزمین کودکی خوش و خوشحالش. به دنیایی که توش همه‌چی زنده‌س.


__ ترومن کاپوتی، تابوت‌های دست‌ساز

من و بابا یه عادتی داریم. البته خیلی نیست. در واقع به ندرت. اول هم خودش شروع کرد، البته با ناسزا، به این صورت که اگه من در مورد موضوعی کله شق بازی درمیاوردم به هندی بهم فحش میداد.
بعد از یه مدت بیشتر شد، من حرفایی که سختمه رو یهو به کره ای میگم و اون نمیدونم، شاید همچنان فحش هاش رو.
امشب نزدیک به دو ساعت تلفنی صحبت کردیم. میدونی هیچ راهی نبود. وقتی میترسم مدام پشت سرمو نگاه میکنم، امشبم اینطوری بود، تو کوچه هی پشتمو نگاه میکردم. وقتی خواستیم خدافظی کنیم گفتم: 나 요즘 힘들어

میدونم نفهمید، ولی جوابش قشنگ بود.

اون سطح از حال روحی که داری فقط ادامه میدی تا خودش خشک بشه بیوفته.

“난 네가 숨만 쉬어도 좋아”
“اگه فقط نفس بکشی هم برای من کافیه”

این جمله خودخواهانه نیست به نظرت؟ به چه قیمتی حاضری کسی رو پیش خودت نگه داری وقتی میدونی داره عذاب میکشه؟

ببخشید که من تمام این مدت سرزنشت میکردم که نفس کشیدنت برام کافی بود. وقتی خودم رو نادیده بگیرم، اگه نفس نکشیدن برای تو راحت تر بود، پس منم اینطوری راحتم.

I will love you till my words find your ears

[ everything I could never tell you]

But how to keep hope alive while your dreams are falling apart

دو نفری رو به روی يكديگر نشستند و قهوه نوشيدند. مكالمه ای ميانشان ردوبدل نمی شد. مانند يك زوجِ خسته در سكوت هركدام در افكار خودشان غرق بودند يا شايد اصلن فكر نمی كردند.

1Q84-هاروکی موراکامی

Falling back asleep is easiest when it’s time to get up.

بابا فرستاد

روزهای ابری، یه حجم آبی پرانرژی‌ام.

چه نازک است مرز امید و یأس، مرز امنیت و جنگ، مرز زندگی و مرگ. آن‌قدر نادیدنی که ناگهان می‌بینی پای‌ات را گذاشته‌ای آن طرف. عبور کرده‌ای از مرز. همین دیروز بود که برای دوستی پیام فرستادم و گفتم اوضاع بهتر شده، جهان من بر مدار آرامش و انگشت‌ها به کار نوشتن مشغول و شب نشده هفتاد هزار سرباز شکست‌خورده در خودم را آش‌ولاش به خانه می‌بردم. همین چند روز پیش خدا که دنیا را تماشا می‌کرد هنوز عده‌ای زنده بودند و بعد بوی باروت خدا را هم غافلگیر کرد. کی مرزها این‌قدر باریک شدند و اتفاق‌ها این‌قدر ناگهانی؟

سعی کنیم اولین کسی که تلاش میکنه حالمون رو خوب کنه خودمون باشه، اولین نفری که سعی میکنه دوستمون داشته باشه خودمون باشیم. خب؟ باید خودمون برای خودمون مهم باشه و باهاش خوب باشه. حالمون رو وقتی غمش گینه خوب کنه، امیدمون به آدمای دیگه نباشه، ما از زوایای مختلف خودمون رو میشناسیم، بیشتر از بقیه، پس باید به خودمون اعتماد کنیم خب؟ بر علیه خودمون نباشیم، خودمون رو مجازات نکنیم همیشه. یادمون باشه که همیشه نیمه ی پر لیوان رو به خودمون نشون بدیم و دستمون رو بذاریم رو شونه ی خودمون و بگیم که لایق بهترین هاییم، ازش دریغ نکنیم.
شاید بعضی اوقات از خودت متنفر بشی، ولی حداقل این یکی رو بیشتر بذار به عهده ی بقیه. اولین کسی که باهاته همیشه، خودتی.

“And sometimes, against all odds, against all logic, we still hope.”

این جمله هایی که با one day شروع میشن چقدر غم رو گین میکنن.