به آسمان نگاه مى كردم و منتظر بودم باران بيايد، كه ببارد و روز سرانجام به پايان رسد.

ژان لوك لاگارس

کی زمانش تموم میشه که ازون بالا بیارمش پایین؟

امروز صبح زیر بارون هدفی که از ایجادش دو ماه بیشتر نگذشته بود رو خاک کردم. تو طول روز بارها بارون اومد و هی هدفم رو میدیدم که از زیر خاک داره میاد بیرون، دوباره دفنش میکردم.
امشب نمیتونم به خودم بلند بلند امید بدم که این امید مرد، ولی امیدهای دیگه ای هم اون بیرون منتظرتن.
فقط میگم که آفرین که دلت رو خوش نمیکنی الکی، که واقعیت همیشه بهتر از خیالات محاله.
حالا بخواب و فکر کن همچین چیزی اصلا وجود نداشته.

And we leave, leaving behind what our heart can no longer keep.

پروردگارا،
خاک مسموم وجودم را چنان تیمار کن تا دگر بار دانه های امید و بیدهای آرزو، تا آسمان الفتت قد بکشند.

امروز، تو زیباترینی.

“And you tried to change, didn’t you? Closed your mouth more, tried to be softer, prettier, less volatile, less awake... you can’t make homes out of human beings.”
Someone should have already told me that.

حقیقتا بعضی وقتا حس میکنم جا موندم.

وقتی کسی بهم ناسزا یا حرف مجانی ای میزنه ،اصولا میکشم کنار که بهم بر نخوره اما
گاهی حتی ارتعاش اون حرف و کلام که بهم میخوره چنان بهمم میریزه که میخوام سال ها برم تو خودم و بر نگردم...

امشب آرزو میکنم همه مون شب ها با خیال آسوده تری سر رو بالشتامون بذاریم.
⭐️

“I will love you till you see your light again”
K.Azizian

نمی خواهم بگویم می توانم این ظاهر ساکت و کناره‌گیر را همیشه حفظ کنم . گاهی دیواری که دور خودم برپا کرده‌ام ، خرد می شود و فرو می‌ریزد. زیاد اتفاق نمی افتد، اما گاهی، حتی قبل از آن که بفهمم جریان چیست، آنجایم- برهنه و بی دفاع وکاملاً سردرگم.

کافکا در کرانه

قلبت مثل رودخانه بزرگی است که بعد از بارش بارانی طولانی بر کرانه هایش، سر ریز شده.
تمام تابلوهای راهنما که روی زمین بوده‌اند دیگر نیستند، گرفتار سیل شدند و با آن هجوم آب رفته اند. و هنوز باران بر سطح رودخانه می کوبد.
هر بار چنین سیلی را در اخبار می بینی، به خودت می گویی: خودش است. این قلب من است…

کافکا در کرانه

“Do you have any idea what it feels like to suddenly realize that the reason you’ve have been so lost your whole life is because a piece of you was missing and you never even knew it—only to find that missing piece and know that you can’t have it and so you will never, ever be whole?”