تحقیقات نوروساینس نشون می‌ده وقتی مدام روی اتفاق‌ها و تجربه‌های منفی تمرکز می‌کنیم، مدارهای استرس مغز فعال می‌شن و ترشح کورتیزول، یعنی همون هورمون اصلی استرس، بیشتر می‌شه.

اگه سطح کورتیزول برای مدت طولانی بالا بمونه، می‌تونه نوروپلاستیسیته یا همون انعطاف‌پذیری مغز رو مختل کنه و توانایی مغز برای سازگار شدن، یاد گرفتن و ساختن ارتباطات عصبی جدید رو کاهش بده؛ مخصوصاً در بخش‌هایی مثل هیپوکامپ و قشر پیش‌پیشانی که نقش خیلی مهمی در حافظه، تصمیم‌گیری و تنظیم احساسات دارن.

منفی فکر کردن به‌صورت مداوم، می‌تونه مسیرهای عصبی ناسازگار رو هم تقویت کنه. یعنی به‌مرور ممکنه مغز نسبت به استرس واکنش بیشتری نشون بده و انعطاف‌پذیری کمتری داشته باشه.

از اون طرف، وقتی توجه‌مون رو به سمت پیدا کردن راه‌حل، قدردانی یا نگاه بی‌طرفانه‌تر به افکارمون می‌بریم، می‌تونیم به کاهش واکنش‌های استرسی و عملکرد سالم‌تر مغز کمک کنیم.

به زبان ساده، چیزهایی که مدام بهشون فکر می‌کنیم، می‌تونن روی مغزمون و نحوه واکنشش به اتفاقات مختلف تأثیر بذارن.

یه نکته جالب‌تر: برخلاف چیزی که زیاد گفته می‌شه، مصرف معمول قهوه لزوماً بدن رو کم‌آب نمی‌کنه؛ چون خود قهوه هم در تأمین مایعات بدن نقش داره و اثر ادرارآور کافئین در مقادیر معمول معمولاً باعث کم‌آبی خالص بدن نمی‌شه.

با این حال، مصرف زیاد کافئین، مخصوصاً در افراد حساس، می‌تونه باعث تپش قلب، بی‌قراری یا سردرد بشه.

طبق آمار جدید وزارت بهداشت ژاپن، تا سپتامبر ۲۰۲۶ تعداد افرادی که ۱۰۰ سال یا بیشتر سن دارن به حدود ۱۰۷ هزار نفر رسیده.

جالب‌تر اینکه تقریباً از هر ۱۰ صدساله در ژاپن، ۹ نفرشون زن هستن.