چین مجدد به شهروندان خود برای خروج از ایران هشدار داد.

این خبر تکذیب شد.

وقتی اندوهگین هستیم به نظر می رسد این غم همیشگی باشد. به نظر می رسد پایان شب به صبح وصل نمی شود. به نظر می رسد کسی شبیه ما این غم را تجربه نمی کند. اما یکی از واقعیت های زندگی این است که هیچ چیز باقی نمی ماند. هیچ چیز ابدی نیست؛ نه لبخندهای از ته دل و نه غم های نفس گیر.اجازه ندهیم ذهنمان ما را گیر بیاندازد...

📚تکه هایی از یک کل منسجم

به علت قطعی اینترنت بین‌الملل ، ملت دارن همدیگرو تو دیوار آگهی میکنن و تولد همدیگرو تبریک میگن.

اینترنت حق اون خانومیه که قلاب بافی میکرد و دستبافت آنلاین میفروخت. حق اون معلمیه که کلاس خصوصیش رو آنلاین برگزار میکرد. حق اون فروشنده ایه که نمیتونست یه مغازه اجاره کنه و محصولش رو آنلاین میفروخت. حق اون مادر پیریه که بچشو تصویری میدید تا از بی‌کسی دق نکنه.

علتش اینه که یک عده سودشون تو قطعی اینترنت یک ملته.

چند ماهه پیش داخل چنل گفته شد که اگر هر شخصی برای منافع شخصی خودش مانع راحتی مردم بشه سنگ رو سنگ بن نمیشه.

شخصی که این حرفو زد ۸ سال داخل این چنل زندگیشو گذاشت و متاسفانه فعلا بین ما نیست و امیدوارم که زودتر برگرده.

اینترنت حق تمام ملته نه یک قشر خاص.

نوشته بود : برای برادرم کانفیگ خریدم. کلی ذوق داشت که می‌تونه وصل بشه بالاخره.
ده دقیقه بعد اومد با قیافهٔ آویزون؛ گفت چه فایده‌ای داره وقتی هیچ‌کس آنلاین نیست.
اینترنت وقتی معنا داره که همه با هم داشته باشن.

به امید اون روزی که جفتمون دندون مصنوعی هامونو بندازیم تو یه لیوان و بگیم دیدی از همه ی اون سختیا رد شدیم؟

فکر میکنم یکی از بزرگترین دلایل افسردگی این جامعه بلا تكليفيه، شما هیچ برنامه ریزی ای نمیتونی برای یک ماه آینده ات بکنی چون معلوم نیس چه اتفاقی میخواد بیوفته.

آخرین باری که اینقدر بی‌کار و علاف بودم چهار سالم بود.