ایران بریفینگ

‏ارتشبد نعمت‌الله نصیری، آخرین رئیس ساواک، و نماد امنیتی نظام سلطنتی،در چنین شبی پس از یک دادگاه چنددقیقه‌ای،به دستور صادق خلخالی تیرباران شد.
‏نه محاکمه عادلانه‌ای در کار بود،نه وکیل،نه حق دفاع،نه حتی صورت‌جلسه‌ای قابل استناد.
‏نصیری سال‌ها در رأس سازمان اطلاعات و امنیت کشور در بازداشت، و حذف مخالفان نظام سلطنت نقش مستقیم داشت.اما پایان او نه عدالت بود و نه دادخواهی بلکه آغاز سنتی خطرناک:اعدام به‌جای محاکمه.
‏انقلابی که با «اعدام انقلابی» شروع شد و اکنون به قتل عام مردم عادی رسیده است.
‏ساواک در دوران نصیری همچون تمامی سازمانهای امنیتی آن زمان زندان و خشونت محور بود و جه بسا اشتباهاتی هم داشت اما یک چیز را درست فهمیده بود: خطر چپ و جریان‌های اسلام‌گرای افراطی را.
‏بسیاری از کسانی که بعدها قدرت را در دست گرفتند،پیش از انقلاب در رصد همین دستگاه بودند.
‏تاریخ با «اگر» نوشته نمی‌شود. اما اگر ساواک این خطر را پیشتر و قبل از ۱۳۵۶ فهمیده بود شاید تاریخ ایران به گونه دیگری رقم می‌خورد.
‏ حوادث آن سالها به گونه‌ای شد که متاسفانه شاه فقید ساواک را در تابستان ۱۳۵۷ عملا منحل کرد و نصیری را به عنوان سفیر به پاکستان فرستاد.
‏اما ساواک از حوالی شهریور ۱۳۵۶ تا تابستان ۱۳۵۷ اگرچه دیر اما عملا خطر اتحاد چپ و اسلام گرایان افراطی را تشخیص و کار برخورد جدی و خشن را با آنها در کمیته مشترک ضد خرابکاری پی گرفت،اقدامی دیر هنگام که نتیجه مناسبی هم طبعا نداشت.
‏اما همین یکسال برخورد باعث شده تا همچنان خشم روحانیت از نعمت‌الله نصیری پایان نگیرد. نه با تیربارانش،نه با گذشت دهه‌ها.
‏نصیری برای دستگاه روحانیت فقط یک مقام امنیتی نیست؛ نماد نهادی است که اسلام سیاسی و مسلح را زودتر از جامعه شناخت و مهار کرد.
‏برای همین است که هنوز،با گذشت نزدیک به پنج دهه همچنان در فیلم‌ها و سریال‌های جمهوری اسلامی نام نصیری دوشادوش محمدرضا شاه پهلوی تکرار می‌شود و روایتهای اغراق گونه و کذب شکنجه‌ها و جنایات افسانه‌ای به او منتصب می‌شود.
‏او همچنان دشمن تمام روایات جمهوری اسلامی برای مشروعیت‌بخشی به قدرت و جنایات امروز است.
‏روحانیت می‌داند اگر تصویر اهریمنی از سازمان اطلاعات و امنیت کشور فرو بریزد،
‏سؤال خطرناک‌تری مطرح می‌شود:چه کسانی واقعاً ایران را به این نقطه رساندند؟
‏این حملات مداوم،نه نشانه‌ی قدرت،بلکه اعترافی نانوشته است:ترس از بازگشت قضاوت تاریخ.
‏خشم آخوندها از نصیری آنچنان است که هیچ ابایی نداشتند او با چهره‌ای شکنجه شده و سر شکسته و انگشتان خورد شده در تلویزیون نمایش داده شود در حدی که در دادگاه یک دقیقه‌ای‌اش نه توان حرف زدن داشت نه نای امضا بر صورتجلسه دادگاه را.
‏نصیری در ساعت ۲۳:۴۵ روز پنجشنبه ۲۶ بهمن ۱۳۵۷ در پشت بام مدرسه رفاه در تهران تیرباران شد و در بهشت زهرا (قطعه: ۸۲، ردیف: ۲۹، شماره: ۳۶) به خاک سپرده شده است.

🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing

❤28👍7🕊2

1.99K views00:42