ایران بریفینگ

از زمان وقوع انقلاب علیه شاه، پروژه اصلی ایران "صدور انقلاب" بوده است. ایران برای این پروژه هزینه‌های هنگفتی را متحمل شده، چه در قالب نیروی انسانی و چه منابع مالی، و توانسته از طریق عوامل نیابتی شیعه خود، چهار پایتخت عربی را تحت نفوذ خود درآورد.
(رژيم)ایران از شیعیان عرب به‌عنوان ابزاری برای پیشبرد منافع خود استفاده کرد، به بهای آسیب زدن به منافع آن‌ها و کشورشان. متأسفانه، شیعیان عرب در راستای منافع ایران عمل کردند و منافع خود و وطنشان را نادیده گرفتند. ایران تلاش کرد از آن‌ها به شیوه‌های گوناگون بهره‌برداری کند، اما هنگامی که عرصه بر ایران تنگ شد، آن‌ها را در اولین فرصت فروخت.
اما چرا ایران در پروژه‌هایش شکست خورد؟ آیا دلیل آن استفاده از تقیه بوده، یا عبور از خطوط قرمز منافع قدرت‌های بزرگ و کشورهای منطقه؟ یا هر دو؟
حکومت شیعی ایران از تقیه، که در مذهب شیعه مجاز شمرده شده و به معنای پنهان کردن حقیقت است، برای پیشبرد پروژه‌های خود استفاده کرد. این رفتار در نهایت منجر به عبور از خطوط قرمز در سیاست بین‌الملل شد. زمانی که ایرانی‌ها احساس کردند کنترل چهار پایتخت عربی را به دست گرفته‌اند، برخی از آخوندها با افتخار از این مسئله سخن گفتند و حتی تهدید به تصرف پایتخت‌های عربی دیگر کردند. به نظر می‌رسد که (رژیم)ایران پس از احساس قدرت، آنچه را که پیش‌تر پنهان می‌کرد، آشکار کرد و به خطوط قرمز تجاوز کرد. در نتیجه، قدرت‌های بزرگ جهان علیه این پروژه متحد شدند تا آن را به شکست بکشانند؛ از لبنان گرفته تا سوریه.
ایران طی ۴۶ سال میلیاردها دلار برای عوامل نیابتی خود هزینه کرد و در نهایت فهمید که تقیه در سیاست بی‌فایده است، چراکه سیاست بر اساس احترام به تعهدات بنا می‌شود. در این میان، برخی از مقامهای ایرانی به شکست پروژه "صدور انقلاب" اذعان کرده و خواستار بازنگری در این پروژه شدند.
تصور کنید اگر ایران طی نزدیک به نیم‌قرن گذشته به‌جای این بازی‌های سیاسی پرهزینه، صرفاً بر ساختن کشور و رفاه مردم خود متمرکز می‌شد، چه نتیجه‌ای می‌گرفت؟ بدون شک، هم کشوری توسعه‌یافته‌تر داشت و هم رضایت مردمش را جلب می‌کرد.

🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing

👍13

867 views14:05