شرایط بحرانی مانند بلایای طبیعی، بحران‌های گسترده، یا جنگ، معمولاً توصیه می‌شود که خانواده‌ها علاوه بر ذخیره مواد غذایی، آب آشامیدنی، داروها و لوازم بهداشتی، به مسئله تأمین و ذخیره انرژی برق نیز توجه ویژه‌ای داشته باشند. این موضوع اغلب نادیده گرفته می‌شود، در حالی که نقش بسیار مهمی در حفظ ایمنی، سلامت و آرامش افراد دارد.
به‌ویژه در شرایط جنگی، زیرساخت‌های حیاتی مانند شبکه برق ممکن است آسیب ببینند.
در جنگ‌های احتمالی آینده، احتمال قطع برق طولانی‌مدت کاملاً قابل انتظار است و ممکن است این قطعی‌ها برای روزها یا حتی هفته‌ها ادامه پیدا کند. بنابراین برنامه‌ریزی و آمادگی قبلی اهمیت بسیار زیادی دارد.
یکی از مهم‌ترین دلایل نیاز به منابع برق اضطراری، روشن نگه داشتن یخچال و فریزر است. قطع طولانی برق می‌تواند باعث فاسد شدن مواد غذایی، از بین رفتن داروهای حساس به دما و ایجاد مشکلات بهداشتی شود. داشتن تجهیزاتی مانند پاوربانک‌های پرقدرت، باتری‌های ذخیره برق یا ژنراتورهای کوچک می‌تواند از خسارت‌های جدی جلوگیری کند.
علاوه بر این، وسایل ارتباطی و اطلاع‌رسانی نیز در شرایط جنگ و بحران حیاتی هستند. دسترسی به اخبار و اطلاعیه‌ ها می‌تواند به حفظ جان افراد کمک کند. به همین دلیل بهتر است امکان تأمین برق برای دستگاه‌هایی مانند تلویزیون، رسیور ماهواره، رادیو، تلفن همراه و مودم اینترنت از قبل در نظر گرفته شود تا ارتباط با منابع اطلاعاتی قطع نشود.

این موضوع برای برخی افراد اهمیت حیاتی‌تری دارد. افرادی که برای ادامه زندگی به دستگاه‌های پزشکی خانگی وابسته هستند — مانند دستگاه‌های اکسیژن‌ساز یا سایر تجهیزات تنفسی — باید حتماً منابع برق پشتیبان مطمئن و کافی تهیه کنند. قطع برق برای این افراد می‌تواند تهدیدی مستقیم برای جان آنان باشد.

به‌ویژه افرادی که به اکسیژن وابسته هستند، لازم است کپسول‌های اکسیژن را به میزان کافی ذخیره کنند و همواره از آماده‌به‌کار بودن تجهیزات خود اطمینان داشته باشند. داشتن ذخیره مناسب در شرایط اضطراری می‌تواند از بروز خطرهای جبران‌ناپذیر جلوگیری کند.
در مجموع، آمادگی برای شرایط پیش‌بینی‌نشده — به‌ویژه در زمان جنگ — تنها به ذخیره غذا و آب و مواد بهداشتی محدود نمی‌شود، بلکه توجه به تأمین برق اضطراری یکی از مهم‌ترین بخش‌های آمادگی خانوارها محسوب می‌شود، زیرا مستقیماً با سلامت، امنیت و بقای انسان‌ها در ارتباط است.

@irantomarrow

۷۰ درصد معترضان خیابانی دیماه بین ۱۸-۳۰ سال
۱۷ درصد زیر ۱۸ سال و
۱۳ درصد بالای ۳۰ سال سن داشته اند.

@irantomarrow

واکنش به مقاله اخیر احمد زیدآبادی درباره مخالفت او با حمله نظامی خارجی به ایران

در تازه‌ترین مقاله خود، احمد زیدآبادی به کسانی تاخته است که از حمله نظامی خارجی به ایران حمایت می‌کنند و القا کرده است که عمدتاً خارج‌نشینان چنین مواضعی دارند.
با این حال، تحلیل واقع‌بینانه نشان می‌دهد که برخلاف نظر مغرضانه زیدآبادی، نه تنها خارج‌نشینان، بلکه بخش قابل توجهی از مردم داخل ایران نیز در این شرایط خاص، تحت فشار و سرخوردگی اجتماعی‌ناشی از کشتارهای دیماه، نسبت به حمله خارجی دیدگاهی حمایت‌گرانه دارند. این امر نشان می‌دهد که مسأله حمایت از مداخله نظامی، پیچیده‌تر از آن است که صرفاً به یک گروه محدود خارج از کشور نسبت داده شود.


یکی از بخش‌های جنجالی مقاله، به این نکته اختصاص دارد که اگر فرض کنیم حکومت یا حمله خارجی از بین نرفت، آیا موافقان حمله از حمله اتمی به ایران به منظور سرنگونی حکومت نیز حمایت خواهند کرد؟ پاسخ آن است که
اگر زیدآبادی به حجم لشکرکشی‌های آمریکا در منطقه و نفرت مردم از حکومت سفاک مورد حمایت او و سابقه جنگ ۱۲ روزه آگاه بود، هرگز چنین فرض محالی را مطرح نمی‌کرد.

اگر به حضور گسترده و بی نظیر نیروهای نظامی خارجی در خاورمیانه نگاه میکرد، روشن می‌شد که این لشکرکشی با تأثیر مثبت بر افکار عمومی مردم ایران همراه بوده است.

و مردم ایران از سیاست‌ها و عملکرد حکومت ناراضی‌اند. این سرخوردگی می‌تواند باعث شود حتی در مواجهه با گزینه‌های افراطی‌تر، نوعی پذیرش شرایط یا حتی همدلی با حمله خارجی ایجاد شود.

@irantomarrow

دکتر فرزانه فصیحی-پزشک عمومی در تهران بازداشت شد.

@irantomarrow

بی‌طرفی یا گزینش خبری؟ نگاهی به انتقادها از عملکرد عبدی مدیا

در پی افزایش انتقادها، عبدی مدیا در توضیحی اعلام کرده است که مطالب منتشرشده در این رسانه «صرفاً خبر» هستند و تحلیل‌های ارائه‌شده نیز الزام‌آور نیستند و مخاطبان اجباری به پذیرش آنها ندارند. این پاسخ در ظاهر تلاش می‌کند مرز میان خبر و تحلیل را روشن کند، اما هر یک از این دو بخش نیازمند بررسی جداگانه است.

در بخش دوم این ادعا، یعنی اختیاری بودن پذیرش تحلیل‌ها، می‌توان تا حد زیادی موافق بود. تحلیل ذاتاً برداشت و تفسیر است و طبیعی است که مخاطب حق داشته باشد آن را بپذیرد یا رد کند. هیچ رسانه‌ای نمی‌تواند انتظار داشته باشد که دیدگاه تحلیلی‌اش برای همه قطعی و بی‌چالش تلقی شود.

اما مسئله اصلی به بخش نخست این ادعا برمی‌گردد؛ جایی که گفته می‌شود مطالب منتشرشده «فقط خبر» هستند. در عمل، خبررسانی صرفاً نقل رویدادها نیست، بلکه به انتخاب اینکه چه چیزی اصلاً خبر محسوب شود نیز مربوط است. رسانه‌ای که ادعای استقلال دارد، باید طیف وسیعی از اخبار مهم و مرتبط را پوشش دهد و از ایجاد تصویر ناقص از واقعیت پرهیز کند.
منتقدان معتقدند مشکل دقیقاً در همین نقطه قرار دارد. به باور آنان، عبدی مدیا تمایل دارد اخباری را برجسته کند که در جهت مثبت نشان دادن روند احتمالی توافق میان ایران و آمریکا قابل تفسیر هستند، در حالی که از پوشش اخبار منفی یا انتقادی در این زمینه اغلب خودداری می‌کند. چنین رویکردی حتی بدون ارائه تحلیل صریح، می‌تواند نوعی جهت‌دهی خبری محسوب شود.
نمونه دیگری که مطرح می‌شود، مربوط به اخبار مرتبط با رضا پهلوی است. منتقدان می‌گویند با وجود اهمیت خبری فعالیت‌ها و مواضع اخیر او برای بخشی از افکار عمومی، این موضوعات یا کم‌رنگ پوشش داده شده‌اند یا اساساً نادیده گرفته می‌شوند. این نوع سکوت خبری نیز خود نوعی انتخاب رسانه‌ای است و نمی‌توان آن را بی‌طرفی کامل دانست.

در نهایت، بحث اصلی منتقدان حول یک اصل شناخته‌شده در روزنامه‌نگاری شکل می‌گیرد: بی‌طرفی تنها در نحوه نوشتن خبر خلاصه نمی‌شود، بلکه در انتخاب خبرها نیز معنا پیدا می‌کند. رسانه‌ای که بخشی از واقعیت را برجسته و بخش‌های دیگر را پنهان کند، حتی اگر صرفاً «خبر» منتشر کند، در عمل تصویری کامل و متوازن به مخاطب ارائه نخواهد داد.

https://t.me/irantomarrow

داروی انفلیکسیماب که برای درمان بیماران خود ایمنی استفاده می‌شود کم یاب یا در بعضی شهرها نایاب شد.

@irantomarrow

اپوزیسیون صادراتی: نفوذ و دستکاری مخالفان

«اپوزیسیون صادراتی» به گروه‌ها یا افرادی گفته می‌شود که ظاهراً مخالف حکومت هستند، اما در واقع توسط حکومت به خارج از کشور فرستاده می‌شوند. هدف اصلی این افراد، نفوذ در میان مخالفان، جمع‌آوری اطلاعات و منحرف کردن برنامه‌ها برای سرنگونی یا تغییر حکومت است.

ویژگی‌های اپوزیسیون صادراتی

ظاهر مخالف، اما در واقع همکار حکومت:
این افراد خود را به عنوان اعضای واقعی اپوزیسیون معرفی می‌کنند، اما فعالیت‌هایشان در نهایت به نفع حکومت است و می‌تواند تصمیمات گروه‌های مخالف را تحت تأثیر قرار دهد.

نفوذ در سازمان‌ها و گروه‌های مخالف:

با حضور در محافل اپوزیسیون، این نیروها می‌توانند اعتماد اعضا را جلب کنند و اطلاعات حساس را منتقل کنند، یا حتی اختلاف و دودستگی ایجاد نمایند.

هدایت برنامه‌ها و تصمیمات مخالفان:

یکی از اهداف کلیدی اپوزیسیون صادراتی، منحرف کردن استراتژی‌ها و برنامه‌های عملیاتی گروه‌های مخالف است تا مسیر تلاش‌هایشان برای تغییر حکومت با مانع مواجه شود.
ایجاد دودستگی و بی‌اعتمادی:
حضور چنین نیروهایی در میان مخالفان باعث می‌شود اعتماد بین اعضا کاهش یابد و کارایی گروه‌ها در رسیدن به اهدافشان کاهش پیدا کند.

اپوزیسیون صادراتی نمونه‌ای از ابزارهای پیچیده امنیتی و سیاسی حکومت‌ها است که با استفاده از فریب و نفوذ، تلاش می‌کند جنبش‌های مخالف خارج از کشور را کنترل و محدود سازد. شناخت و آگاهی از این پدیده برای فعالان اپوزیسیون و سازمان‌های مدافع حقوق بشر اهمیت بالایی دارد تا تلاش‌های واقعی برای تغییر حکومت با مانع مواجه نشود.

@irantomarrow

درباره تصور سقوط خودکار حکومت در صورت حمله خارجی

در بحث‌های سیاسی مربوط به ایران گاهی این تصور مطرح می‌شود که اگر ایالات متحده آمریکا حمله نظامی انجام دهد، نظام جمهوری اسلامی به‌طور خودکار و بدون دخالت داخلی فروخواهد پاشید. اما بسیاری از تحلیلگران سیاسی این دیدگاه را بسیار ساده‌انگارانه می‌دانند.

چرا سقوط خودکار بعید است؟

نخست اینکه تجربه‌های تاریخی نشان می‌دهد حملات هوایی یا فشار خارجی به‌تنهایی معمولاً موجب تغییر فوری نظام‌های سیاسی نمی‌شود؛ به‌ویژه زمانی که نیروهای زمینی وارد نشوند یا ساختار قدرت داخلی همچنان کنترل اداری و امنیتی را در دست داشته باشد. در چنین شرایطی، حکومت‌ها اغلب می‌توانند با تکیه بر نهادهای داخلی خود به بقا ادامه دهند و چه بسا به سرکوب شدیدتر روی آورند.همانند جنگ اول خلیج فارس که با قیام مردمی همراه نشد اگرچه تقریبا نیروی نظامی تهاجمی عراق را نابود کرد،و چند ماه بعد کشتار شدید کردهای عراق توسط صدام حسین رخ داد.
دوم اینکه تحولات سیاسی پایدار معمولاً زمانی رخ می‌دهد که فشار خارجی با تحرک گسترده داخلی همراه شود. بدون حضور فعال جامعه و نیروهای مدنی، حتی شدیدترین فشارهای بیرونی هم ممکن است فقط به تضعیف موقت ساختارها منجر شود، نه تغییر بنیادین آن‌ها.

نقش جامعه در لحظات بحرانی

به همین دلیل، این دیدگاه‌ه تأکید می‌کند که در سناریوهای بحرانی، کنش اجتماعی و مشارکت داخلی تعیین‌کننده است. منظور از این مشارکت، حضور در عرصه‌های اعتراضات، مطالبه‌گری، و شکل‌گیری حرکت‌های جمعی است به ویژه آنها که در دوره‌ای پیشین اعتراضات خاموش بودند؛ نه صرفاً انتظار برای تحول از بیرون.

این دیدگاه همچنین هشدار می‌دهد که اگر جامعه در چنین مقاطعی منفعل بماند، ممکن است فرصت‌های بالقوه برای تغییر از دست برود و بعدها احساس پشیمانی یا سرزنش در میان مردم شکل گیرد.

تحلیل‌های سیاسی نشان می‌دهد که تغییرات بزرگ سیاسی معمولاً نتیجه ترکیب عوامل داخلی و خارجی است. اتکا صرف به فشار یا اقدام بیرونی، بدون تحرک اجتماعی در داخل، به‌ندرت به تغییر پایدار منجر می‌شود.

@irantomarrow

گویا بعد از گذشت ۴۰ روز ‌از کشتار دیماه توماج صالحی در مراسم چهلم قهرمان وطن مسعود ذات پرور آفتابی شده است.

اما حسین رونقی هنوز خود را نشان نداده است!

@irantomarrow

حمایت تمام‌قد بریتانیا از بقای جمهوری اسلامی

منتقدان سیاسی در سال‌های اخیر معتقدند که بریتانیا در عمل رویکردی داشته که به تداوم بقای جمهوری اسلامی در ایران کمک کرده است. از نگاه این دیدگاه‌ها، لندن به‌دلیل منافع ژئوپلیتیکی و امنیتی خود، ترجیح داده از تغییرات بنیادین در ساختار قدرت ایران حمایت نکند.
یکی از محورهای این انتقادها، عملکرد BBC فارسی است. منتقدان می‌گویند این رسانه در سال‌های اخیر مواضعی انتقادی نسبت به رضا پهلوی داشته و به‌جای تقویت چهره‌های خاص اپوزیسیون، بیشتر بر اختلافات میان مخالفان تمرکز کرده است؛ موضوعی که از نگاه این گروه‌ها به تضعیف انسجام اپوزیسیون انجامیده است.
همچنین در این روایت‌ها به مسئله پایگاه نظامی دیگو گارسیا اشاره می‌شود؛ پایگاهی در اقیانوس هند که تحت کنترل مشترک بریتانیا و ایالات متحده آمریکا است. به باور منتقدان، لندن در سناریوی احتمالی تنش نظامی، با استفاده آمریکا از این پایگاه برای حمله به ایران مخالفت یا مقاومت کرده تا از تغییر توازن قدرت در منطقه جلوگیری شود.

در مجموع، این دیدگاه بر این باور است که سیاست بریتانیا نه در جهت تغییر حکومت ایران، بلکه در راستای مدیریت وضعیت موجود و حفظ ثبات مورد نظر خود بوده است؛ موضوعی که همچنان محل بحث و اختلاف نظر شدید در میان تحلیلگران و فعالان سیاسی باقی مانده است.

@irantomarrow

شیرین عبادی گفت :"ولیعهد رژیم سابق ایران،" رضا پهلوی، برای رهبری دوران گذار اعلام آمادگی کرده است و به گفته او، بخشی از مردم ایران نیز این موضوع را پذیرفته‌اند.

او همچنین اشاره کرد که روز شنبه تعداد زیادی از ایرانیان خارج از کشور — که به گفته او گفته می‌شود بیش از یک میلیون نفر بودند — در تجمعات اعتراضی شرکت کردند او‌گفت در تمام اعتراضات داخل و خارج، اگر چه تنها نام رضا پهلوی توسط جمعیت به‌طور گسترده صدا زده شد،اما همه مردم ایران این دیدگاه را قبول ندارند و عده‌ای اعلام کرده‌اند که رهبری او را نمی‌پذیرند و اساساً خواهان بازگشت نظام سلطنتی هم نیستند.

https://t.me/irantomarrow

وفاداری به نمادها و نقد دوگانه‌ها

وقتی در مراسم تشییع و چهلم جاویدنامان انقلاب ایرانیان حضور پیدا می‌کنیم، حتی در روستاهای کوچک، شاهد هستیم که بسیاری ازبازماندگان پرچم شیر و خورشید را برمی‌دارند و با شور شعار «جاوید شاه» سر می‌دهند. این صحنه‌ها نشان می‌دهد که تعلق خاطر به نمادهای ملی و یاد کسانی که برای میهن فداکاری کرده‌اند، زنده است و در دل مردم جای دارد.
در همین حال، نگاه به کسانی که با نیرنگ و دوگانه‌گویی شاهزاده رضا پهلوی را برای فراخوان‌هایش سرزنش می‌کنند، تصویری کاملاً متفاوت ارائه می‌دهد. چنین رویکردهایی، با وجود وفاداری تاریخی این مردم به نمادهای پادشاهی و ملی و یاد فداکاران، بیش از پیش حرامزاده‌گی و نفاق اجتماعی این گروه‌ها را آشکار می‌کند.
این تضاد میان وفاداری واقعی مردم به تاریخ و نمادهای ملی و سرزنش‌های متکبرانه گروه‌های متظاهر، یادآور اهمیت صداقت و شجاعت در بیان حقیقت است. هرگونه تلاش برای سرکوب یا تحریف واقعیت‌های تاریخی، تنها باعث آشکارتر شدن تفاوت میان صداقت و نیرنگ می‌شود و ارزش واقعی کسانی که برای میهن فداکاری کرده‌اند را برجسته‌تر می‌کند.

@irantomarrow

دخالت علیرضا دبیر رییس فدراسیون کشتی در خط زدن کشتی گیران تیم ملی به بهانه های واهی.علیرضا دبیر بهروز هدایت را ظاهراً به دلیل جر و بحث با او بر سر داشتن خالکوبی از از تیم ملی خط زده در حالیکه این جزیی از شرح اختیارات رییس فدراسیون نیست و بعضی کشتی‌گیران دیگر هم خالکوبی دارند.

@irantomarrow

اتهام‌های اخلاقی؛ ابزار تازه برای خاموش کردن صدای زنان معترض

در ماه‌های اخیر و همزمان با موج تازه‌ای از بازداشت‌ها پس از اعتراضات دیماه، گزارش‌هایی منتشر شده که نشان می‌دهد برخی از زنان بازداشت‌شده با اتهام‌هایی متفاوت از اتهام‌های سیاسی یا امنیتی مواجه شده‌اند؛ از جمله نسبت دادن جرایم اخلاقی مانند «تن‌فروشی». به گفته ناظران و فعالان حقوق بشر، این روند تنها یک اقدام قضایی معمول تلقی نمی‌شود، بلکه می‌تواند بخشی از یک شیوه شناخته‌شده برای بی‌اعتبار کردن معترضان، به‌ویژه زنان، باشد.

تغییر ماهیت اتهام‌ها

در بسیاری از کشورها، هنگامی که حکومت‌ها با اعتراضات گسترده روبه‌رو می‌شوند، گاه تلاش می‌کنند ماهیت پرونده بازداشت‌شدگان را از سیاسی به غیرسیاسی تغییر دهند. اتهام‌های امنیتی یا سیاسی معمولاً توجه و حساسیت عمومی را برمی‌انگیزند و ممکن است موجب همدلی بخشی از جامعه شوند. اما نسبت دادن اتهام‌های اخلاقی می‌تواند تصویر اجتماعی فرد را به‌سرعت مخدوش کند و حمایت عمومی را کاهش دهد.
این موضوع در مورد زنان تأثیر عمیق‌تری دارد، زیرا در بسیاری از جوامع، مسائل مربوط به آبرو و اعتبار اجتماعی زنان با حساسیت بیشتری همراه است. به همین دلیل، طرح چنین اتهام‌هایی می‌تواند نه‌تنها فرد بازداشت‌شده، بلکه خانواده او را نیز تحت فشار شدید اجتماعی قرار دهد.

اهداف احتمالی این رویکرد

کارشناسان معتقدند طرح اتهام‌های اخلاقی در چنین شرایطی معمولاً دو هدف اصلی را دنبال می‌کند: نخست، تخریب اعتبار معترضان و جلوگیری از تبدیل شدن آنان به چهره‌های نمادین؛ دوم، ایجاد ترس در جامعه، به‌ویژه در میان زنان، تا هزینه مشارکت در اعتراضات بسیار سنگین‌تر به نظر برسد.
علاوه بر این، برچسب‌های اخلاقی می‌توانند حتی پس از آزادی فرد نیز پیامدهای طولانی‌مدتی داشته باشند و بر زندگی اجتماعی، شغلی و روانی او اثر بگذارند.

پیامدهای اجتماعی و حقوقی

نسبت دادن اتهام‌های اخلاقی بدون شفافیت و روند قضایی عادلانه، می‌تواند اعتماد عمومی به نظام حقوقی را تضعیف کند. چنین روندی همچنین ممکن است به گسترش قضاوت‌های اجتماعی، بدنام‌سازی و خشونت کلامی علیه زنان در فضای عمومی دامن بزند.
از دید بسیاری از ناظران، اگر چنین اتهام‌هایی به‌صورت گسترده و سیستماتیک مطرح شوند، دیگر صرفاً یک موضوع قضایی محسوب نمی‌شوند، بلکه به‌عنوان ابزاری برای مدیریت افکار عمومی و کنترل اجتماعی قابل تحلیل خواهند بود.

طرح اتهام‌های اخلاقی علیه زنان بازداشت‌شده در اعتراضات، در صورت صحت و تکرار، نشان‌دهنده رویکردی است که فراتر از برخورد قضایی معمول قرار می‌گیرد. این روند نه‌تنها حقوق فردی بازداشت‌شدگان را تحت تأثیر قرار می‌دهد، بلکه می‌تواند پیامدهای عمیقی بر اعتماد اجتماعی، احساس امنیت حقوقی و جایگاه زنان در جامعه داشته باشد.

@irantomarrow

سکوت‌هایی پر از صدا و چهره‌هایی استتارشده

در سرزمین عجایب خبرها، گاهی واقعیت آن‌قدر شبیه طنز می‌شود که آدم نمی‌داند باید آن را جدی بگیرد یا برایش یک موسیقی کمدی پس‌زمینه تصور کند. این روزها یکی از همین روایت‌های عجیب، داستان حضور پنهان و در عین حال «کاملاً دیده‌شده» بعضی چهره‌های شناخته‌شده است.
ماجرا از جایی جالب‌تر می‌شود که گفته می‌شود توماج صالحی — که زمانی از چهره‌های معترض شناخته می‌شد — در مراسم چهلم یکی از معروف‌ترین جاوید نامان اعتراضات دی‌ماه حضور داشته، اما نه به شکل معمول؛ بلکه با ماسک و استتار شدید، طوری که اگر کنار او می‌ایستادی احتمالاً فکر می‌کردی یکی از شرکت‌کنندگان در یک مأموریت مخفی سینمایی است.
طنز ماجرا اینجاست که هدف استتار اصولاً «دیده نشدن» است، اما در این روایت، استتار آن‌قدر کامل بوده که خودش به سوژه دیده شدن تبدیل شده است؛ یعنی همان حالتی که آدم کلاه، عینک، ماسک و هودی می‌پوشد تا کسی نشناسدش، اما دقیقاً به خاطر همین ترکیب عجیب، همه متوجه می‌شوند «یک نفر خیلی تلاش می‌کند ناشناس بماند!»
از سوی دیگر، سکوت طولانی ترانه علیدوستی هم به یک معمای طنزآلود تبدیل شده است. حدود چهل روز است که خبری از او منتشر نشده و طرفدارانش در فضای مجازی با لحنی نیمه‌جدی و نیمه‌طنز می‌پرسند: «آیا او هم وارد فاز استتار و‌مخفی کاری شده، یا فقط تصمیم گرفته مدتی از صحنه خبر دور بماند؟»
حدس‌ها به‌قدری متنوع شده که می‌شود با آن‌ها یک سریال چندفصلی ساخت: با عنوانهایی مثل «پروژه سکوت» گرفته تا «مرخصی رسانه‌ای»، و حتی نظریه‌ای که می‌گوید این غیبت طولانی خودش نوعی حضور پررنگ‌تر است — چون هرچه خبری نباشد، حرف و شایعه بیشتر می‌شود.
شاید طنز تلخ ماجرا همین باشد: در فضایی که بعضی‌ها برای دیده نشدن، بیش از حد دیده می‌شوند و بعضی دیگر با سکوتشان، بیش از هر حضور فعالی در مرکز توجه قرار می‌گیرند، مردم یاد گرفته‌اند با ترکیبی از نگرانی و شوخی زندگی کنند.
در این نمایش عجیب، استتار همیشه به معنای پنهان شدن نیست؛ گاهی فقط به معنای این است که داستان، شکل تازه‌ای برای ادامه پیدا کرده است.

@irantomarrow

«ممنوعیت مذاکره» تا «احتمال همکاری نفتی»؛ چرخشی که بوی اضطرار می‌دهد

اظهارنظر اخیر وزیر نفت درباره «محتمل بودن همکاری ایران و آمریکا در زمینه نفت» موجی از واکنش‌ها و طنزهای تلخ سیاسی را به دنبال داشته است. برای بسیاری از ناظران، این جمله نه یک خبر اقتصادی ساده، بلکه نشانه‌ای از تغییر لحن آشکار در حاکمیتی است که تا همین مدت کوتاه پیش، هرگونه نزدیکی با ایالات متحده آمریکا را خط قرمز ایدئولوژیک معرفی می‌کرد.
این تغییر زمانی عجیب‌تر به نظر می‌رسد که هنوز سخنان نسبتاً اخیر سید علی خامنه‌ای در ذهن‌هاست؛ سخنانی که در آن مذاکره با آمریکا نه‌تنها بی‌فایده، بلکه ممنوع اعلام شده بود. اما حالا، همان ساختار سیاسی به جایی رسیده که صحبت از «همکاری نفتی محتمل» به زبان مقام رسمی دولت بیان می‌شود؛ تغییری که از نگاه منتقدان، بیشتر از آنکه یک تحول دیپلماتیک باشد، نشانه فشارهای شدید سیاسی و اقتصادی تلقی می‌شود.

چرخشی که بوی بحران می‌دهد

منتقدان حکومت معتقدند چنین تغییر لحن‌هایی معمولاً زمانی رخ می‌دهد که یک نظام سیاسی در شرایط بحرانی قرار گرفته باشد. از این زاویه، طرح احتمال همکاری با آمریکا بیش از آنکه یک استراتژی بلندمدت باشد، شبیه تلاشی اضطراری برای کاهش فشارها و جلوگیری از تشدید تنش‌ها ارزیابی می‌شود.
در فضای سیاسی مخالفان، این وضعیت با طعنه توصیف می‌شود: ساختاری که سال‌ها شعار «مقاومت مطلق» سر می‌داد، حالا به جایی رسیده که همان دشمن همیشگی را به‌عنوان گزینه همکاری مطرح می‌کند. برخی حتی با لحنی کنایه‌آمیز می‌گویند اگر چنین حرفی چند ماه پیش بیان می‌شد، احتمالاً گوینده آن با شدیدترین اتهام‌ها مواجه می‌شد و هزینه‌ای بسیار سنگین می‌پرداخت.

تناقض میان شعار و واقعیت

این ماجرا بار دیگر شکاف میان گفتمان رسمی و الزامات واقعی سیاست را برجسته کرده است. از یک سو، سال‌ها روایت رسمی بر دشمنی ایدئولوژیک با آمریکا تأکید داشته؛ از سوی دیگر، فشارهای اقتصادی، تحریم‌ها و نگرانی‌های امنیتی، حکومت را ناچار کرده لحن خود را تعدیل کند.
برای افکار عمومی، این تناقض پرسش مهمی ایجاد می‌کند: آیا شعارهای گذشته صرفاً ابزار سیاسی بوده‌اند، یا شرایط به‌گونه‌ای تغییر کرده که همان سیاست‌ها دیگر قابل ادامه نیستند؟

اظهارنظر درباره احتمال همکاری نفتی با آمریکا، فراتر از یک خبر اقتصادی، نشانه‌ای از تغییر فضای سیاسی تلقی می‌شود؛ تغییری که از نگاه منتقدان، بیش از هر چیز نشان‌دهنده فشار، اضطرار و فاصله گرفتن از مواضع سخت‌گیرانه پیشین است.
در نهایت، آنچه این ماجرا را برجسته می‌کند، نه فقط احتمال یک همکاری اقتصادی، بلکه سرعت چرخش گفتمانی است؛ چرخشی که برای بسیاری، بیش از هر چیز یادآور این واقعیت است که در سیاست، «خط قرمزهای مطلق» گاهی بسیار کوتاه‌عمرتر از آن چیزی هستند که اعلام می‌شوند.

@irantomarrow

بی‌تعهدها؛ وقتی شهرت جای مسئولیت می‌نشیند

در بحث قدیمی «هنر برای هنر» یا «هنر متعهد»، همیشه این پرسش مطرح بوده که آیا هنرمند در برابر جامعه و مردم خود مسئولیتی دارد یا نه. در بسیاری از کشورها، هنرمندان نه‌تنها به‌عنوان چهره‌های فرهنگی، بلکه به‌عنوان صداهای اجتماعی نیز شناخته می‌شوند؛ کسانی که در بزنگاه‌های تاریخی، موضع‌گیری آنان می‌تواند بر افکار عمومی تأثیر بگذارد.
اما در سال‌های اخیر، منتقدان بخشی از فضای فرهنگی ایران از پدیده‌ای سخن می‌گویند که آن را «هنر بی‌تعهد» می‌نامند؛ وضعیتی که در آن، برخی چهره‌های مشهور در برابر رخدادهای تلخ اجتماعی سکوت می‌کنند یا تنها زمانی واکنش نشان می‌دهند که آن را در راستای عقاید و منافع خود ارزیابی کنند.
در این چارچوب، نام‌هایی مانند گلشیفته فراهانی و ترانه علیدوستی بارها در نقدهای رسانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی مطرح شده است. منتقدان می‌گویند این هنرمندان، با وجود سابقه هنری و شهرت گسترده، در این مقطع که جامعه با بحران‌های جدی و خشونت‌آمیز و کشتار معترضان روبه‌رو بوده، سکوت اختیار کرده یا مواضعی بسیار محدود و محتاطانه یا حتی بر خلاف خواست معترضان داشته‌اند.

مفهوم «بی‌تعهدی» در نگاه منتقدان

از دید این منتقدان، مسئله صرفاً سکوت نیست، بلکه «انتخاب زمان» برای سخن گفتن است. آنان معتقدند برخی چهره‌ها تنها در شرایطی وارد میدان می‌شوند که هزینه‌ای جدی متوجه آنان نباشد یا حتی این حضور به تقویت موقعیت حرفه‌ای و رسانه‌ای‌شان کمک کند.
در چنین تحلیلی، این نوع رفتار به‌عنوان نشانه‌ای از نبود تعهد اجتماعی تفسیر می‌شود؛ یعنی هنری که بیشتر بر شهرت، بازار و تصویر عمومی تمرکز دارد تا بر مسئولیت اخلاقی در قبال جامعه.

هنر، مسئولیت و انتظار عمومی

با این حال، دیدگاه‌های متفاوتی نیز وجود دارد. برخی معتقدند هنرمند الزاماً فعال سیاسی نیست و نمی‌توان از همه چهره‌های فرهنگی انتظار موضع‌گیری داشت. از این منظر، سکوت نیز می‌تواند انتخابی شخصی یا حتی راهی برای حفظ امنیت فردی باشد.
اما در مقابل، گروهی دیگر استدلال می‌کنند که وقتی هنرمندی از توجه و حمایت گسترده جامعه بهره‌مند است، نمی‌تواند در زمان‌های دشوار کاملاً بی‌طرف باقی بماند. به باور آنان، شهرت خود نوعی سرمایه اجتماعی است که با مسئولیت همراه می‌شود.


بحث درباره «هنر بی‌تعهد» در واقع بازتاب یک پرسش عمیق‌تر است: رابطه میان شهرت و مسئولیت چیست؟ آیا هنرمند صرفاً تولیدکننده اثر هنری است، یا نقشی فراتر در قبال جامعه دارد؟

در نهایت، قضاوت درباره چهره‌ها به نگاه و انتظار جامعه بستگی دارد. اما آنچه روشن است، این است که در دوران بحران‌های اجتماعی، سکوت یا سخن گفتن هنرمندان همیشه فراتر از یک انتخاب فردی دیده می‌شود و به بخشی از روایت تاریخی آنان تبدیل خواهد شد.

@irantomarrow

دو وظیفه فوری؛ مسئولیتی که بر دوش همه ایرانیان قرار گرفته است

در شرایطی که بحران‌های سیاسی، امنیتی و انسانی در ایران به مرحله‌ای بی‌سابقه رسیده، بسیاری از ناظران و فعالان اجتماعی معتقدند اکنون همه ایرانیان — چه در داخل کشور و چه در خارج — با یک واقعیت روشن روبه‌رو هستند: وضعیت به نقطه‌ای رسیده که بی‌تفاوتی دیگر یک انتخاب خنثی نیست، بلکه به معنای چشم‌پوشی از رنج‌های گسترده انسانی تلقی می‌شود.
از نگاه این گروه‌ها، امروز دو وظیفه اصلی و مشترک پیش روی ایرانیان قرار دارد.

۱. برجسته‌سازی نقض‌های حقوق انسانی و جلب توجه جهانی

نخستین وظیفه، بازتاب دادن و مستندسازی آنچه به‌عنوان نقض گسترده حقوق بشر توسط حاکمیت جمهوری اسلامی ایران توصیف می‌شود، است. این شامل گزارش و اطلاع‌رسانی درباره:
کشتارها و خشونت‌های خیابانی
بازداشت‌های گسترده
احکام اعدام
موارد ادعایی شکنجه و بدرفتاری و تجاوز
سایر رفتارهایی که منتقدان آن‌ها را غیرانسانی می‌دانند

حامیان این دیدگاه معتقدند هدف از این اقدام، ایجاد فشار افکار عمومی جهانی و جلوگیری از فراموش شدن قربانیان و همچنین اقناع جهان برای کمک به ایرانیان در راستای رهایی از حکومت ظلم و ستم است.

در کنار این، درخواست از جامعه جهانی برای حمایت از مردم ایران و تلاش برای بهبود وضعیت حقوق انسانی نیز به‌عنوان بخش مهمی از این مسئولیت مطرح می‌شود.

۲. پاسخگو کردن چهره‌های خاموش یا همسو

وظیفه دوم، از نگاه فعالان، متوجه فضای اجتماعی و فرهنگی است. آنان می‌گویند باید هزینه سکوت یا همراهی با روایت‌های رسمی برای چهره‌های شناخته‌شده افزایش یابد.
در این چارچوب، انتقادها متوجه افرادی است که:
در برابر رخدادهای خشونت‌آمیز سکوت کرده‌اند
واکنش‌هایی بسیار محدود یا مبهم داشته‌اند
یا مواضعی اتخاذ کرده‌اند که منتقدان آن‌ها را همسو با اهداف حکومت می‌دانند

حامیان این رویکرد استدلال می‌کنند که شهرت اجتماعی با مسئولیت همراه است، و بی‌واکنشی در برابر بحران‌های انسانی، به معنای مشارکت غیرمستقیم در تداوم وضعیت تلقی می‌شود.

از دید این جریان‌های انتقادی، جامعه ایران اکنون در مرحله‌ای قرار دارد که «بی‌طرفی» دیگر معنای گذشته را ندارد. آنان معتقدند اطلاع‌رسانی گسترده و پاسخگو کردن چهره‌های بانفوذ، دو ابزار اصلی برای افزایش فشار داخلی و بین‌المللی و تغییر شرایط محسوب می‌شوند.
در نهایت، آنچه این دیدگاه‌ها بر آن تأکید دارند، این است که در دوره‌های بحران، نقش شهروندان تنها محدود به نظاره‌گری نیست، بلکه به مشارکت فعال در روایت‌سازی و مطالبه‌گری گره می‌خورد.

@irantomarrow

چالش رادیکالیسم هویتی؛ آیا سیاست جنسیت‌محور به منافع عمومی آسیب می‌زند؟

در سال‌های اخیر، نقش چهره‌های شناخته‌شده فرهنگی و رسانه‌ای در فضای سیاسی و اجتماعی ایران بیش از گذشته مورد توجه قرار گرفته است. همزمان با این روند، بحث‌های جدی نیز درباره پیامدهای ورود گفتمان‌های هویتی رادیکال — به‌ویژه در حوزه فمینیسم سیاسی — به صحنه اعتراضات و جنبش‌های اجتماعی شکل گرفته است.
در این چارچوب، منتقدان نام‌هایی مانند مسیح علی‌نژاد، ترانه علیدوستی و گلشیفته فراهانی را مطرح می‌کنند و استدلال دارند که رویکردهای رادیکال هویتی برخی از این چهره‌ها، ممکن است در کنار برخی آثار مثبت، پیامدهایی منفی برای منافع گسترده‌تر جامعه ایرانی نیز به همراه داشته باشد،همانگونه‌که پرچمداری عقاید آنها در جنبش زن زندگی آزادی به آن آسیب‌های انکار ناپذیر وارد کرد

۱. تقلیل جنبش‌های اجتماعی به چارچوب‌های هویتی

یکی از مهم‌ترین انتقادها این است که ورود گفتمان‌های فمینیستی رادیکال به عرصه سیاسی، گاهی باعث می‌شود اعتراضات فراگیر و انسان‌محور به سمت چارچوب‌های جنسیت‌محور سوق داده شوند.
منتقدان می‌گویند در چنین شرایطی:
مطالبات عمومی مانند آزادی‌های مدنی، عدالت و حقوق شهروندی به حاشیه می‌روند
تمرکز اصلی بر موضوعات هویتی خاص قرار می‌گیرد
بخشی از جامعه که با این گفتمان‌ها همسو نیست، احساس طرد شدن می‌کند
از نگاه این گروه، این روند می‌تواند به شکاف در میان نیروهای اجتماعی منجر شود و ظرفیت بسیج عمومی را کاهش دهد.

۲. «اثر بنزین»؛ افزایش هیجان، کاهش پایداری

تحلیل دیگری که مطرح می‌شود، به ماهیت تأثیرگذاری این نوع گفتمان‌ها مربوط است. برخی منتقدان معتقدند طرح شعارهای تند و رادیکال در کوتاه‌مدت می‌تواند مانند «بنزین بر آتش» عمل کند و موجی از توجه رسانه‌ای و هیجان اجتماعی ایجاد کند.
اما به باور آنان، همین ویژگی می‌تواند پیامد معکوس نیز داشته باشد:
افزایش سریع تنش و قطبی‌سازی
کاهش امکان شکل‌گیری اجماع اجتماعی گسترده
فرسایش سریع انرژی جنبش‌ها
در این نگاه، نتیجه نهایی گاهی نه تقویت پایدار جنبش‌ها، بلکه فروکش کردن سریع آن‌هاست.

۳. بحث «نمایندگی» و فاصله با جامعه

بخشی از منتقدان همچنین این پرسش را مطرح می‌کنند که آیا چهره‌های مشهور آیا در فضای رسانه‌ای جهانی، واقعاً نماینده دیدگاه‌های اکثریت جامعه داخل ایران هستند یا نه؟
در برخی تحلیل‌ها، به این موضوع اشاره می‌شود که فاصله جغرافیایی، اجتماعی یا تجربی می‌تواند باعث شود اولویت‌ها و راهبردهای پیشنهادی این چهره‌ها با واقعیت‌های پیچیده داخل کشور همخوانی کامل نداشته باشد.

به همین دلیل است که در ادبیات انتقادی، گاهی اصطلاحاتی مانند «اپوزیسیون غیرواقعی» یا «صادراتی» نیز مطرح می‌شود — هرچند این برچسب‌ها خود محل بحث و اختلاف نظر جدی هستند.

بحث درباره نقش فمینیسم رادیکال در جنبش‌های اجتماعی ایران، در واقع بخشی از یک پرسش بزرگ‌تر است: چگونه می‌توان میان مطالبات هویتی خاص و اهداف فراگیر ملی توازن برقرار کرد؟
در حالی که حامیان این گفتمان‌ها آن‌ها را ابزاری برای برجسته‌سازی حقوق نادیده‌گرفته‌شده می‌دانند، منتقدان هشدار می‌دهند که رادیکالیسم هویتی اگر به محور اصلی سیاست تبدیل شود، ممکن است به شکاف اجتماعی و تضعیف همبستگی عمومی منجر گردد.

در نهایت، این جدال فکری نشان می‌دهد که آینده جنبش‌های اجتماعی، بیش از هر چیز به توانایی آن‌ها در ایجاد ائتلاف‌های گسترده و حفظ تمرکز بر مطالبات مشترک انسانی و نه‌جنسیتی وابسته خواهد بود.

@irantomarrow