چارچوب و اصول تجمعات اعتراضی به فراخوان شاهزاده رضا پهلوی در خارج از کشور
تجمعات اعتراضی ایرانیان خارج از کشور، که در پاسخ به فراخوانهای شاهزاده رضا پهلوی برگزار میشوند، دارای چارچوب مشخص و قوانینی نوشته یا نانوشته هستند تا از سوءاستفاده مخالفان اتحاد ایرانیان جلوگیری شود.
یکی از اصول اساسی در این تجمعات، استفاده محدود و کنترلشده از نمادها و پرچمهاست. تنها پرچمهای ملی و نمادهای تاریخی ایران، مانند شیر و خورشید و درفش کاویانی، توسط برگزارکنندگان و فراخواندهندگان پذیرفته میشوند.
محدودیتهای مهم:
آوردن هرگونه پرچم اقلیم کردستان عراق، ترکیه، سازمان مجاهدین خلق و نمادهای مشابه در تجمعات ممنوع است.
اما پرچم اسراییل و کشوری که در آن تظاهرات انجام میشود آزاد است.
این محدودیتها برای جلوگیری از تفرقه، سوءاستفاده و منحرف شدن اهداف تجمع اعمال میشوند.
همچنین، شعارها و پیامهای مطرح شده در این تجمعات محدود و هدفمند هستند و معمولاً حول دو محور اصلی هستند:
مخالفت با جمهوری اسلامی،
یا
ابراز حمایت از شاهزاده رضا پهلوی و جنبش پادشاهیخواهی.
جایگاه افراد مخالف رضا پهلوی
برای افراد معدودی که در زمره مخالفان رضا پهلوی (چه برای دوران گذار و چه بعد از آن) و مخالفان نظام جمهوری اسلامی هستند نیز گزینههای زیر محفوظ است:
عدم شرکت در تجمع،
شرکت بدون سر دادن شعارها،
یا شرکت با شعار محدود و تنها بر محور مخالفت با جمهوری اسلامی.
موافقان نظام جمهوری اسلامی هم تنها یک گزینه دارند ،عدم شرکت در تجمع
@irantomarrow
تجمعات اعتراضی ایرانیان خارج از کشور، که در پاسخ به فراخوانهای شاهزاده رضا پهلوی برگزار میشوند، دارای چارچوب مشخص و قوانینی نوشته یا نانوشته هستند تا از سوءاستفاده مخالفان اتحاد ایرانیان جلوگیری شود.
یکی از اصول اساسی در این تجمعات، استفاده محدود و کنترلشده از نمادها و پرچمهاست. تنها پرچمهای ملی و نمادهای تاریخی ایران، مانند شیر و خورشید و درفش کاویانی، توسط برگزارکنندگان و فراخواندهندگان پذیرفته میشوند.
محدودیتهای مهم:
آوردن هرگونه پرچم اقلیم کردستان عراق، ترکیه، سازمان مجاهدین خلق و نمادهای مشابه در تجمعات ممنوع است.
اما پرچم اسراییل و کشوری که در آن تظاهرات انجام میشود آزاد است.
این محدودیتها برای جلوگیری از تفرقه، سوءاستفاده و منحرف شدن اهداف تجمع اعمال میشوند.
همچنین، شعارها و پیامهای مطرح شده در این تجمعات محدود و هدفمند هستند و معمولاً حول دو محور اصلی هستند:
مخالفت با جمهوری اسلامی،
یا
ابراز حمایت از شاهزاده رضا پهلوی و جنبش پادشاهیخواهی.
جایگاه افراد مخالف رضا پهلوی
برای افراد معدودی که در زمره مخالفان رضا پهلوی (چه برای دوران گذار و چه بعد از آن) و مخالفان نظام جمهوری اسلامی هستند نیز گزینههای زیر محفوظ است:
عدم شرکت در تجمع،
شرکت بدون سر دادن شعارها،
یا شرکت با شعار محدود و تنها بر محور مخالفت با جمهوری اسلامی.
موافقان نظام جمهوری اسلامی هم تنها یک گزینه دارند ،عدم شرکت در تجمع
@irantomarrow
انحرافات گروههای چپگرا و تغییر نگرش جهانی نسبت به عقاید چپ
در دهههای گذشته، گروههای چپگرا در بسیاری از کشورها، به ویژه در زمینههای سیاسی، اجتماعی و اقتصادی، نقش پررنگی داشتهاند. اما با برملا شدن انحرافات و تضادهای داخلی این گروهها، نگرش عمومی نسبت به عقاید چپ دچار تحول شده است.
تضاد عقاید و منافع ملی
یکی از دلایل اصلی این تغییر نگرش، عدم هماهنگی بین شعارها و عملکرد عملی گروههای چپگرا است. تضاد میان عقاید نظری و عمل واقعی، همچنین برخوردهای دوگانه با معیارها و ارزشهای ملی، سبب شده که بسیاری از افراد و نهادهای جامعه، اعتماد خود را نسبت به این گروهها از دست بدهند.
تزویر و معیارهای دوگانه
گروههای چپگرا در برخی کشورها بهطور سیستماتیک با معیارهای دوگانه و رفتارهای تزویرآمیز شناخته شدهاند. این رفتارها شامل تبلیغ عقاید در ظاهر و اقدام مخالف با همان اصول در عمل است، که باعث تضعیف اعتبار اجتماعی و سیاسی آنها شده است.
تغییر نگرش جهانی نسبت به چپگرایی
امروزه در بسیاری از کشورها، داشتن عقاید چپ بهنوعی بار منفی و حتی تحقیرآمیز تلقی میشود و به صورت لفظی به منزله فحش یا نقد شدید به کار میرود. این تغییر نگرش، محصول تجربه عملی جامعه با گروههای چپ و مشاهده تضاد بین شعار و عمل آنها است.
وضعیت کنونی چپگرایان سابق
با توجه به این تغییرات، بسیاری از چپگرایان سابق:
عملاً از عقاید خود دست کشیدهاند،
یا در حال استحاله و بازنگری نظری و عملی هستند،
و برخی نیز به انکار علنی عقاید پیشین خود پرداختهاند تا با واقعیتهای سیاسی و اجتماعی روز هماهنگ شوند.
این روند نشان میدهد که تجربه تاریخی و انحرافات داخلی گروههای چپ، به شکل قابل توجهی جایگاه این جریان را در افکار عمومی کاهش داده و موجب بازنگری و اصلاح مواضع بسیاری از فعالان سابق شده است.
@irantomarrow
در دهههای گذشته، گروههای چپگرا در بسیاری از کشورها، به ویژه در زمینههای سیاسی، اجتماعی و اقتصادی، نقش پررنگی داشتهاند. اما با برملا شدن انحرافات و تضادهای داخلی این گروهها، نگرش عمومی نسبت به عقاید چپ دچار تحول شده است.
تضاد عقاید و منافع ملی
یکی از دلایل اصلی این تغییر نگرش، عدم هماهنگی بین شعارها و عملکرد عملی گروههای چپگرا است. تضاد میان عقاید نظری و عمل واقعی، همچنین برخوردهای دوگانه با معیارها و ارزشهای ملی، سبب شده که بسیاری از افراد و نهادهای جامعه، اعتماد خود را نسبت به این گروهها از دست بدهند.
تزویر و معیارهای دوگانه
گروههای چپگرا در برخی کشورها بهطور سیستماتیک با معیارهای دوگانه و رفتارهای تزویرآمیز شناخته شدهاند. این رفتارها شامل تبلیغ عقاید در ظاهر و اقدام مخالف با همان اصول در عمل است، که باعث تضعیف اعتبار اجتماعی و سیاسی آنها شده است.
تغییر نگرش جهانی نسبت به چپگرایی
امروزه در بسیاری از کشورها، داشتن عقاید چپ بهنوعی بار منفی و حتی تحقیرآمیز تلقی میشود و به صورت لفظی به منزله فحش یا نقد شدید به کار میرود. این تغییر نگرش، محصول تجربه عملی جامعه با گروههای چپ و مشاهده تضاد بین شعار و عمل آنها است.
وضعیت کنونی چپگرایان سابق
با توجه به این تغییرات، بسیاری از چپگرایان سابق:
عملاً از عقاید خود دست کشیدهاند،
یا در حال استحاله و بازنگری نظری و عملی هستند،
و برخی نیز به انکار علنی عقاید پیشین خود پرداختهاند تا با واقعیتهای سیاسی و اجتماعی روز هماهنگ شوند.
این روند نشان میدهد که تجربه تاریخی و انحرافات داخلی گروههای چپ، به شکل قابل توجهی جایگاه این جریان را در افکار عمومی کاهش داده و موجب بازنگری و اصلاح مواضع بسیاری از فعالان سابق شده است.
@irantomarrow
آنگاه که پاسخها مهم نیستند؛ خوانش جناحی از سخنان لیندسی گراهام درباره رضا پهلوی
اخیرا، هر رویداد سیاسی مرتبط با شاهزاده رضا پهلوی بهسرعت به میدان جدال رسانهای میان هواداران و مخالفان او تبدیل شده است. یکی از نمونههای تازه، واکنشها به پاسخ لیندسی گراهام به پرسش کریستین امانپور درباره حمایت آمریکا از رضا پهلوی بود.
در آن گفتوگو، گراهام تصریح کرد که ایالات متحده واو قصد ندارد از رضا پهلوی برای رهبری آینده ایران حمایت کند، زیرا این مسئله را وظیفه خود ندانست و آن را «موضوعی متعلق به مردم ایران» توصیف کرد. اما تنها کلمه «نه» در پاسخ اولیه او مورد استقبال مخالفان رضا پهلوی وحتی امانپور قرار گرفت؛ تا جایی که حتی به نظر میرسید کریستین امانپور نیز در لحظه شنیدن این «نه» واکنش توام با خوشحالی نشان داد، اما با شنیدن بخش دوم پاسخ—یعنی تأکید بر نقش مردم ایران—این برداشت اولیه او تغییر کرد.
اما آنچه در این ماجرا جلب توجه میکند، صرفاً محتوای پاسخ گراهام نیست، بلکه نوع واکنش مخالفان است. تجربه نشان میدهد که در بسیاری از موارد، موضعگیری مخالفان پهلوی کمتر به خود پاسخها وابسته است و بیشتر به اصل مخالفت با شخص رضا پهلوی بازمیگردد. به بیان دیگر، نتیجهگیریها غالباً از پیش تعیین شدهاند و پاسخها صرفاً بهانهای برای تأیید همان موضع قبلی میشوند.
برای مثال، اگر گراهام گفته بود آمریکا از رضا پهلوی حمایت میکند، احتمالاً همان مخالفان این بار او را «دستنشانده خارجی» میخواندند. اما وقتی در ابتدا توسط اعلام شد چنین حمایتی در کار نیست، همان گروه این سخن را نشانه بیاعتباری یا انزوای سیاسی رضا پهلوی تفسیر کردند، بدون آنکه بخش دوم پاسخ را برجسته کنند؛ بخشی که در واقع قسمت اصلی پاسخ بود. این دو واکنش متضاد نشان میدهد که مسئله اصلی برای مخالفان نه محتوای پاسخ، بلکه خودِ وجود و نقش سیاسی رضا پهلوی است.
بسیاری از تحلیلگران معتقدند چنین رفتارهایی اغلب ریشه در نگرانیهای سیاسی مخالفان پهلوی و رقابتهای قدرت با او دارد. مخالفان سرسخت او معمولاً نگراناند که در صورت افزایش نفوذ یا نقش سیاسی او، جایگاه و منافعشان به خطر بیفتد. در نتیجه، هر تحول یا اظهارنظری—چه مثبت و چه منفی—به شکلی تفسیر میشود که بتواند به تضعیف او کمک کند.
ماجرای واکنشها به سخنان گراهام نمونهای روشن از یک واقعیت قدیمی در سیاست است: در فضای شدیداً قطبی، برداشتها اغلب بیش از آنکه تابع واقعیت باشند، تابع مواضع از پیش شکلگرفتهاند. در چنین شرایطی، دو پاسخ متفاوت نیز میتواند همزمان به یک تفسیر واحد منجر شود—تنها به این دلیل که یک طرف ـاینجا مخالفان پهلوی -آن را از دریچه منافع و پیشفرضهای خود میبیند.
به همین دلیل، این ماجرا بیش از آنکه صرفاً درباره یک جمله از یک مصاحبه باشد، بازتابی از ماهیت رقابتهای تند سیاسی و شیوه برخورد غیر اخلاقی توسط مخالفان رضا پهلوی است.
@irantomarrow
اخیرا، هر رویداد سیاسی مرتبط با شاهزاده رضا پهلوی بهسرعت به میدان جدال رسانهای میان هواداران و مخالفان او تبدیل شده است. یکی از نمونههای تازه، واکنشها به پاسخ لیندسی گراهام به پرسش کریستین امانپور درباره حمایت آمریکا از رضا پهلوی بود.
در آن گفتوگو، گراهام تصریح کرد که ایالات متحده واو قصد ندارد از رضا پهلوی برای رهبری آینده ایران حمایت کند، زیرا این مسئله را وظیفه خود ندانست و آن را «موضوعی متعلق به مردم ایران» توصیف کرد. اما تنها کلمه «نه» در پاسخ اولیه او مورد استقبال مخالفان رضا پهلوی وحتی امانپور قرار گرفت؛ تا جایی که حتی به نظر میرسید کریستین امانپور نیز در لحظه شنیدن این «نه» واکنش توام با خوشحالی نشان داد، اما با شنیدن بخش دوم پاسخ—یعنی تأکید بر نقش مردم ایران—این برداشت اولیه او تغییر کرد.
اما آنچه در این ماجرا جلب توجه میکند، صرفاً محتوای پاسخ گراهام نیست، بلکه نوع واکنش مخالفان است. تجربه نشان میدهد که در بسیاری از موارد، موضعگیری مخالفان پهلوی کمتر به خود پاسخها وابسته است و بیشتر به اصل مخالفت با شخص رضا پهلوی بازمیگردد. به بیان دیگر، نتیجهگیریها غالباً از پیش تعیین شدهاند و پاسخها صرفاً بهانهای برای تأیید همان موضع قبلی میشوند.
برای مثال، اگر گراهام گفته بود آمریکا از رضا پهلوی حمایت میکند، احتمالاً همان مخالفان این بار او را «دستنشانده خارجی» میخواندند. اما وقتی در ابتدا توسط اعلام شد چنین حمایتی در کار نیست، همان گروه این سخن را نشانه بیاعتباری یا انزوای سیاسی رضا پهلوی تفسیر کردند، بدون آنکه بخش دوم پاسخ را برجسته کنند؛ بخشی که در واقع قسمت اصلی پاسخ بود. این دو واکنش متضاد نشان میدهد که مسئله اصلی برای مخالفان نه محتوای پاسخ، بلکه خودِ وجود و نقش سیاسی رضا پهلوی است.
بسیاری از تحلیلگران معتقدند چنین رفتارهایی اغلب ریشه در نگرانیهای سیاسی مخالفان پهلوی و رقابتهای قدرت با او دارد. مخالفان سرسخت او معمولاً نگراناند که در صورت افزایش نفوذ یا نقش سیاسی او، جایگاه و منافعشان به خطر بیفتد. در نتیجه، هر تحول یا اظهارنظری—چه مثبت و چه منفی—به شکلی تفسیر میشود که بتواند به تضعیف او کمک کند.
ماجرای واکنشها به سخنان گراهام نمونهای روشن از یک واقعیت قدیمی در سیاست است: در فضای شدیداً قطبی، برداشتها اغلب بیش از آنکه تابع واقعیت باشند، تابع مواضع از پیش شکلگرفتهاند. در چنین شرایطی، دو پاسخ متفاوت نیز میتواند همزمان به یک تفسیر واحد منجر شود—تنها به این دلیل که یک طرف ـاینجا مخالفان پهلوی -آن را از دریچه منافع و پیشفرضهای خود میبیند.
به همین دلیل، این ماجرا بیش از آنکه صرفاً درباره یک جمله از یک مصاحبه باشد، بازتابی از ماهیت رقابتهای تند سیاسی و شیوه برخورد غیر اخلاقی توسط مخالفان رضا پهلوی است.
@irantomarrow
وقتی بی بی سی فقط نفی میکند؛ شعارها، واقعیت حمایت مردم از رضا پهلوی و نقد ادعای کسری ناجی درباره او
برخی اظهارنظرها بیش از آنکه روشنگر باشند، با تناقض و کمدقتی اگر نگوییم با غرض ورزی همراهاند.از جمله، پرسش کسری ناجی خبرنگار بیبیسی فارسی از شاهزاده رضا پهلوی،که مدعی شد رضا پهلوی از سوی مردم ایران برای «مدیریت دوران گذار» انتخاب نشده و تلویحاً چنین القا کرد که او خودخوانده این نقش را برای خود قائل است.
اما واقعیت میدانی در اعتراضات اخیر نشان میدهد که این استدلال کوته بینانه، نادیده گرفتن یک شاخص عینی و مهم است: شعارها و فریادهای معترضان، چه در داخل و چه در خارج از کشور، عمدتاً یا به نام رضا پهلوی و خاندان او اختصاص داشتهاند، یا اگر مستقیم به او اشاره نمیکردند، صرفاً به نفی حکومت جمهوری اسلامی پرداختهاند وهیچ شعاری در این اعتراضات شنیده نشده که نام سایر چهرههای سیاسی مخالف حکومت، مانند موسوی، تاجزاده، مسیح علینژاد، عبدالله مهتدی یا علی کریمی یا دیگران توسط معترضان فریاد زده شده باشد.
به بیان دیگر، فارغ از بحثهای نظری درباره «انتخاب رسمی» یا موضعگیریهای خبرنگاران، واقعیت عینی نشان میدهد که تنها شخصیتی که در شعارها بهعنوان نماد دوران گذار برجسته شده، رضا پهلوی است. در چنین شرایطی، تمرکز صرف بر این که او «توسط مردم انتخاب نشده» بدون اشاره به این نشانههای اجتماعی و میدانی، تصویری ناقص و اغلب مغرضانه و گاه احمقانه از واقعیت ارائه میدهد.
بنابراین، وقتی کسری ناجی این ادعا را مطرح میکند، فارغ از صحت یا سقم نظرش، به یک پرسش کلیدی پاسخ نمیدهد: اگر رضا پهلوی انتخاب نشده، پس چه کسی و باچه سازوکاری از سوی مردم برای چنین نقشی برگزیده شده است؟ غیاب پاسخ به این پرسش، نشاندهنده همان ضعف استدلال و تمرکز صرف بر نفی یک فرد بدون ارائه جایگزین روشن است.چون عملا چنین جایگزینی وجود ندارد که قابل ارائه باشد.
@irantomarrow
برخی اظهارنظرها بیش از آنکه روشنگر باشند، با تناقض و کمدقتی اگر نگوییم با غرض ورزی همراهاند.از جمله، پرسش کسری ناجی خبرنگار بیبیسی فارسی از شاهزاده رضا پهلوی،که مدعی شد رضا پهلوی از سوی مردم ایران برای «مدیریت دوران گذار» انتخاب نشده و تلویحاً چنین القا کرد که او خودخوانده این نقش را برای خود قائل است.
اما واقعیت میدانی در اعتراضات اخیر نشان میدهد که این استدلال کوته بینانه، نادیده گرفتن یک شاخص عینی و مهم است: شعارها و فریادهای معترضان، چه در داخل و چه در خارج از کشور، عمدتاً یا به نام رضا پهلوی و خاندان او اختصاص داشتهاند، یا اگر مستقیم به او اشاره نمیکردند، صرفاً به نفی حکومت جمهوری اسلامی پرداختهاند وهیچ شعاری در این اعتراضات شنیده نشده که نام سایر چهرههای سیاسی مخالف حکومت، مانند موسوی، تاجزاده، مسیح علینژاد، عبدالله مهتدی یا علی کریمی یا دیگران توسط معترضان فریاد زده شده باشد.
به بیان دیگر، فارغ از بحثهای نظری درباره «انتخاب رسمی» یا موضعگیریهای خبرنگاران، واقعیت عینی نشان میدهد که تنها شخصیتی که در شعارها بهعنوان نماد دوران گذار برجسته شده، رضا پهلوی است. در چنین شرایطی، تمرکز صرف بر این که او «توسط مردم انتخاب نشده» بدون اشاره به این نشانههای اجتماعی و میدانی، تصویری ناقص و اغلب مغرضانه و گاه احمقانه از واقعیت ارائه میدهد.
بنابراین، وقتی کسری ناجی این ادعا را مطرح میکند، فارغ از صحت یا سقم نظرش، به یک پرسش کلیدی پاسخ نمیدهد: اگر رضا پهلوی انتخاب نشده، پس چه کسی و باچه سازوکاری از سوی مردم برای چنین نقشی برگزیده شده است؟ غیاب پاسخ به این پرسش، نشاندهنده همان ضعف استدلال و تمرکز صرف بر نفی یک فرد بدون ارائه جایگزین روشن است.چون عملا چنین جایگزینی وجود ندارد که قابل ارائه باشد.
@irantomarrow
کوبیدن آب در هاون
برخی از فعالان سیاسی و مخالفان رضا پهلوی این سؤال را مطرح میکنند که چرا او و تیمش تلاش بیشتری برای جلب حمایت مخالفان نمیکنند.فارغ از اینکه این گزاره چه قدر درست باشد، پاسخ به این افراد این است:
شاهزاده پیش از این تمام احتیاطها و مقدمات لازم را برای این مسیر انجام داده است. به همین دلیل، تعداد طرفداران او در گذشته به تدریج و در این چند ماهه به شکل ناگهانی و انفجاری افزایش یافته؛ یعنی رشد حمایتها از او اخیرا سریع و چشمگیر بوده است و نه تدریجی یا بر اساس انتظار طولانی.یعنی اغلب افراد آگاه و بی غرض در این چند ماهه متوجه شده اند که تنها مفر شاهزاده است.
با توجه به آنچه در این چند ماه گذشته بر مردم گذشته و تجربهای که از عملکرد حکومت وجود دارد، اگر کسی هنوز متوجه نشده کهحداقل برای گذار باید در زیر چتر رهبری شاهزاده قرار گیرد، توضیح واضحات بیشتر ،چیزی جز «آب در هاون کوبیدن» نیست. همانطور که سعدی گفته است: «تربیت نااهل را چون گردوکان بر گنبد است.»
به بیان ساده، در شرایط کنونی تمرکز باید بیشتر بر جهت دهی به افکار کسانی باشد که ظرفیت درک شرایط و پیوستن به مسیر تغییر را داشته اند، نه بر کسانی که از پیش بر مخالفت و انکار اصرار دارند.
@irantomarrow
برخی از فعالان سیاسی و مخالفان رضا پهلوی این سؤال را مطرح میکنند که چرا او و تیمش تلاش بیشتری برای جلب حمایت مخالفان نمیکنند.فارغ از اینکه این گزاره چه قدر درست باشد، پاسخ به این افراد این است:
شاهزاده پیش از این تمام احتیاطها و مقدمات لازم را برای این مسیر انجام داده است. به همین دلیل، تعداد طرفداران او در گذشته به تدریج و در این چند ماهه به شکل ناگهانی و انفجاری افزایش یافته؛ یعنی رشد حمایتها از او اخیرا سریع و چشمگیر بوده است و نه تدریجی یا بر اساس انتظار طولانی.یعنی اغلب افراد آگاه و بی غرض در این چند ماهه متوجه شده اند که تنها مفر شاهزاده است.
با توجه به آنچه در این چند ماه گذشته بر مردم گذشته و تجربهای که از عملکرد حکومت وجود دارد، اگر کسی هنوز متوجه نشده کهحداقل برای گذار باید در زیر چتر رهبری شاهزاده قرار گیرد، توضیح واضحات بیشتر ،چیزی جز «آب در هاون کوبیدن» نیست. همانطور که سعدی گفته است: «تربیت نااهل را چون گردوکان بر گنبد است.»
به بیان ساده، در شرایط کنونی تمرکز باید بیشتر بر جهت دهی به افکار کسانی باشد که ظرفیت درک شرایط و پیوستن به مسیر تغییر را داشته اند، نه بر کسانی که از پیش بر مخالفت و انکار اصرار دارند.
@irantomarrow
احمد زیدآبادی و حمایت از نظام سرکوبگر
در تازهترین مقاله خود، احمد زیدآبادی بار دیگر در لفافه اعلام کرده است که مخالف سقوط نظام جمهوری اسلامی است. این نوع موضعگیری، اگرچه بهطور مستقیم به حمایت از کشتار و سرکوب ایرانیان اشاره نمیکند، اما در عمل به منزله استقبال تلویحی از ادامه خشونتهای ددمنشانه این نظام تلقی میشود؛ خشونتهایی که سالهاست مردم ایران را هدف قرار داده است.
مشخصه اصلی رفتار زیدآبادی، تلاش همیشگی او برای نمایاندن خود به عنوان خیرخواه مردم است، در حالی که مواضع واقعیاش بارها نشان داده که بیش از توجه به مردم ایران، به مردم غزه و لبنان ومنافع و مصالح شخصی و جناحی اهمیت میدهد. به بیان روشنتر، او با تزویر و ریا، خود را انسانی نیکنیت برای ایرانیان جلوه میدهد، اما همزمان با سکوت یا توجیه سیاستهای سرکوبگرانه، این تصویر را شدیدا مخدوش میکند.
کاش او دستکم مرد و صادق بود و به وعده قبلی خود پایبند میماند؛ زمانی که گفته بود دیگر قلم به دست نمیگیرد. اگر چنین میکرد، امروز مجبور نبود همان قلم را، ، در خون هموطنانش فرو ببرد و نقش خود را در تداوم سرکوب نادیده بگیرد.
واقعیت این است که در شرایطی که مردم ایران هر روز هزینه سنگین مقاومت و اعتراض را با جان خود میپردازند، مواضع نیمهکاره و مبهم شبه روشنفکرانی مثل زیدآبادی نه تنها به نفع مردم نیست، بلکه عملاً در خدمت استمرار ظلم و سرکوب عمل میکند.
@irantomarrow
در تازهترین مقاله خود، احمد زیدآبادی بار دیگر در لفافه اعلام کرده است که مخالف سقوط نظام جمهوری اسلامی است. این نوع موضعگیری، اگرچه بهطور مستقیم به حمایت از کشتار و سرکوب ایرانیان اشاره نمیکند، اما در عمل به منزله استقبال تلویحی از ادامه خشونتهای ددمنشانه این نظام تلقی میشود؛ خشونتهایی که سالهاست مردم ایران را هدف قرار داده است.
مشخصه اصلی رفتار زیدآبادی، تلاش همیشگی او برای نمایاندن خود به عنوان خیرخواه مردم است، در حالی که مواضع واقعیاش بارها نشان داده که بیش از توجه به مردم ایران، به مردم غزه و لبنان ومنافع و مصالح شخصی و جناحی اهمیت میدهد. به بیان روشنتر، او با تزویر و ریا، خود را انسانی نیکنیت برای ایرانیان جلوه میدهد، اما همزمان با سکوت یا توجیه سیاستهای سرکوبگرانه، این تصویر را شدیدا مخدوش میکند.
کاش او دستکم مرد و صادق بود و به وعده قبلی خود پایبند میماند؛ زمانی که گفته بود دیگر قلم به دست نمیگیرد. اگر چنین میکرد، امروز مجبور نبود همان قلم را، ، در خون هموطنانش فرو ببرد و نقش خود را در تداوم سرکوب نادیده بگیرد.
واقعیت این است که در شرایطی که مردم ایران هر روز هزینه سنگین مقاومت و اعتراض را با جان خود میپردازند، مواضع نیمهکاره و مبهم شبه روشنفکرانی مثل زیدآبادی نه تنها به نفع مردم نیست، بلکه عملاً در خدمت استمرار ظلم و سرکوب عمل میکند.
@irantomarrow
گفتوگوی بیپایان؛ وقتی بحث میان طرفداران رضا پهلوی و مخالفانش شبیه حکایت آن پیرمرد و پیرزن میشود
گاهی گفتوگوهای سیاسی به جایی میرسند که دیگر شبیه یک بحث منطقی نیستند، بلکه بیشتر به یک سوءتفاهم طولانی و بیپایان شباهت دارند. دیالوگ امروز میان طرفداران رضا پهلوی و مخالفان او نیز در بسیاری موارد چنین حالتی پیدا کرده است. هر طرف با پیشفرضهای ذهنی خود وارد بحث میشود، اما زبان مشترکی برای فهم یکدیگر شکل نمیگیرد.
این وضعیت را میتوان به حکایت نمادینی تشبیه کرد: پیرمردی مدام با اطمینان میگوید «رضا پهلوی بچهٔ مولوی است»، و پیرزنی در مقابل او تا پایان گفتوگو تلاش میکند بفهمد منظورش چیست، اما هرگز به نتیجه نمیرسد. در پایان هم هنوز فکر میکند که منظور پیرمرد این است که مولوی پدر رضا پهلوی هست!مشکل نه در کمبود حرف، بلکه در نبود فهم ومشترک است؛ هر دو نفر در دو دنیای ذهنی متفاوت زندگی میکنند.
در بسیاری از بحثهای سیاسی امروز بین این دو گروه نیز همین اتفاق میافتد. یک طرف از زاویه امید، هویت، یا نارضایتی تاریخی سخن میگوید، در حالی که طرف دیگر از زاویه نگرانی، تجربه گذشته، یا تحلیل قدرت به موضوع نگاه میکند. چون چارچوبهای ذهنی متفاوت است، کلمات مشترک هم معنای مشترکی پیدا نمیکنند.
نتیجه چنین گفتوگوهایی اغلب این است که حجم حرفها زیاد میشود، اما میزان فهم متقابل افزایش نمییابد. درست مانند همان پیرمرد و پیرزن: گفتوگو در ظاهر ادامه دارد، اما ارتباط واقعی شکل نمیگیرد.
شاید مهمترین درس این تشبیه این باشد که پیش از تلاش برای قانع کردن طرف مقابل، باید ابتدا زبان مشترک ساخت؛ یعنی روشن کرد که هر کس از چه زاویهای حرف میزند و واژهها برای او چه معنایی دارند. بدون این مرحله، هر بحثی—حتی طولانیترین و پرهیجانترین آنها—ممکن است فقط تکرار همان گفتوگوی بینتیجه باقی بماند.
@irantomarrow
گاهی گفتوگوهای سیاسی به جایی میرسند که دیگر شبیه یک بحث منطقی نیستند، بلکه بیشتر به یک سوءتفاهم طولانی و بیپایان شباهت دارند. دیالوگ امروز میان طرفداران رضا پهلوی و مخالفان او نیز در بسیاری موارد چنین حالتی پیدا کرده است. هر طرف با پیشفرضهای ذهنی خود وارد بحث میشود، اما زبان مشترکی برای فهم یکدیگر شکل نمیگیرد.
این وضعیت را میتوان به حکایت نمادینی تشبیه کرد: پیرمردی مدام با اطمینان میگوید «رضا پهلوی بچهٔ مولوی است»، و پیرزنی در مقابل او تا پایان گفتوگو تلاش میکند بفهمد منظورش چیست، اما هرگز به نتیجه نمیرسد. در پایان هم هنوز فکر میکند که منظور پیرمرد این است که مولوی پدر رضا پهلوی هست!مشکل نه در کمبود حرف، بلکه در نبود فهم ومشترک است؛ هر دو نفر در دو دنیای ذهنی متفاوت زندگی میکنند.
در بسیاری از بحثهای سیاسی امروز بین این دو گروه نیز همین اتفاق میافتد. یک طرف از زاویه امید، هویت، یا نارضایتی تاریخی سخن میگوید، در حالی که طرف دیگر از زاویه نگرانی، تجربه گذشته، یا تحلیل قدرت به موضوع نگاه میکند. چون چارچوبهای ذهنی متفاوت است، کلمات مشترک هم معنای مشترکی پیدا نمیکنند.
نتیجه چنین گفتوگوهایی اغلب این است که حجم حرفها زیاد میشود، اما میزان فهم متقابل افزایش نمییابد. درست مانند همان پیرمرد و پیرزن: گفتوگو در ظاهر ادامه دارد، اما ارتباط واقعی شکل نمیگیرد.
شاید مهمترین درس این تشبیه این باشد که پیش از تلاش برای قانع کردن طرف مقابل، باید ابتدا زبان مشترک ساخت؛ یعنی روشن کرد که هر کس از چه زاویهای حرف میزند و واژهها برای او چه معنایی دارند. بدون این مرحله، هر بحثی—حتی طولانیترین و پرهیجانترین آنها—ممکن است فقط تکرار همان گفتوگوی بینتیجه باقی بماند.
@irantomarrow
موضوعیت شعارها و نسبت آنها با زمان: از «رأی منو پس بگیر» تا «زن، زندگی، آزادی» و «جاوید شاه»
شعارهای سیاسی و اجتماعی همواره
بازتابدهندهی نیازها، مطالبات و شرایط خاص یک دوره تاریخی هستند. آنها زمانی بیشترین قدرت بسیجکنندگی و اثرگذاری را دارند که مستقیماً با واقعیتهای جاری جامعه پیوند داشته باشند. به همین دلیل، موضوعیت یک شعار نه فقط به ارزشهای درونی آن، بلکه به زمان، زمینه و امکان تحقق مطالباتش وابسته است.
شعارها؛ ابزار زمانهی خود
در هر جنبش اجتماعی، شعارها نقش فشردهسازی مطالبات را ایفا میکنند. آنها زبان ساده و نمادینی هستند برای بیان خواستههایی که در یک مقطع تاریخی فوریت دارند. اما همین ویژگی باعث میشود که با تغییر شرایط، کارکرد عملی برخی شعارها نیز دگرگون شود. شعاری که زمانی بیانگر یک مطالبه زنده بوده، ممکن است در دورهای دیگر بیشتر به نشانهای تاریخی یا احساسی تبدیل شود.
نمونهی تاریخی: «میرحسین، رأی منو پس بگیر»
یکی از روشنترین نمونهها، شعار «میرحسین، رأی منو پس بگیر» است که در اعتراضات سال ۱۳۸۸ شکل گرفت. این شعار بهطور مستقیم به یک رویداد مشخص — انتخابات ریاستجمهوری — و به شخصیتی معین یعنی میرحسین موسوی اشاره داشت.
در همان زمان، شعار کاملاً موضوعیتدار، فوری و سیاسی بود، زیرا مطالبهای روشن و قابل تعریف را بیان میکرد: اعتراض به نتایج انتخابات. اما با گذشت زمان و تغییر فضای سیاسی، آن مطالبه دیگر در همان شکل اولیه قابل پیگیری نبود. به همین دلیل، تکرار این شعار در سالهای بعد بیشتر تنها یادآور یک مقطع تاریخی تلقی میشود تا بیانگر یک خواستهی جاری.
قیاس با شعار «زن، زندگی، آزادی»
بر اساس همین منطق، برخی معتقدند شعار «زن، زندگی، آزادی» نیز هرچند در زمان شکلگیری خود کاملاً عدالتخواهانه، انسانی و مرتبط با شرایط روز بود، اما طرح مکرر آن در تجمعات امروز ایرانیان خارج از کشور ممکن است دیگر همان موضوعیت زمانی اولیه را نداشته باشد.
استدلال این دیدگاه آن است که این شعار نیز محصول یک دورهی مشخص از شرایط سیاسی و اجتماعی بوده و بیشترین کارکرد خود را در همان بستر تاریخی داشته است. بنابراین، تکرار آن در شرایط متفاوت کنونی — بهویژه خارج از فضای داخلی کشور — ممکن است بیش از آنکه بیانگر مطالبات عملی امروز باشد، به بازتاب یک لحظهی تاریخی گذشته تبدیل شود.
تمایز میان ارزشها و موضوعیت زمانی
با این حال، این نگاه معمولاً تأکید میکند که چنین نقدی به معنای نفی ارزشهای انسانیِ نهفته در این شعارها نیست. عدالتخواهی، کرامت انسانی، آزادی و حقوق اجتماعی مفاهیمی ماندگارند و مستقل از زمان اعتبار دارند. آنچه تغییر میکند، کارکرد سیاسی و میزان تناسب یک شعار با شرایط جاری است، نه ارزشهای بنیادین آن.
میتوان گفت شعارها، مانند بسیاری از ابزارهای سیاسی، عمر و کارکردی وابسته به زمان دارند. ممکن است یک شعار در دورهای بهطور کامل بیانگر خواستههای جامعه باشد اما در دورهای دیگر بیشتر جنبهی نمادین پیدا کند و حتی فاقد کارکرد یا کارکرد منفی باشد.
بنابراین، از منظر این دیدگاه، ارزشهای انسانیِ پشت شعارهایی مانند «میرحسین، رأی منو پس بگیر» یا «زن، زندگی، آزادی» اگرچه میتوانند همچنان معتبر و محترم باقی بمانند، اما موضوعیت سیاسی و عملی خودِ شعارها همواره تابع شرایط و نیازهای زمان حال است.
@irantomarrow
شعارهای سیاسی و اجتماعی همواره
بازتابدهندهی نیازها، مطالبات و شرایط خاص یک دوره تاریخی هستند. آنها زمانی بیشترین قدرت بسیجکنندگی و اثرگذاری را دارند که مستقیماً با واقعیتهای جاری جامعه پیوند داشته باشند. به همین دلیل، موضوعیت یک شعار نه فقط به ارزشهای درونی آن، بلکه به زمان، زمینه و امکان تحقق مطالباتش وابسته است.
شعارها؛ ابزار زمانهی خود
در هر جنبش اجتماعی، شعارها نقش فشردهسازی مطالبات را ایفا میکنند. آنها زبان ساده و نمادینی هستند برای بیان خواستههایی که در یک مقطع تاریخی فوریت دارند. اما همین ویژگی باعث میشود که با تغییر شرایط، کارکرد عملی برخی شعارها نیز دگرگون شود. شعاری که زمانی بیانگر یک مطالبه زنده بوده، ممکن است در دورهای دیگر بیشتر به نشانهای تاریخی یا احساسی تبدیل شود.
نمونهی تاریخی: «میرحسین، رأی منو پس بگیر»
یکی از روشنترین نمونهها، شعار «میرحسین، رأی منو پس بگیر» است که در اعتراضات سال ۱۳۸۸ شکل گرفت. این شعار بهطور مستقیم به یک رویداد مشخص — انتخابات ریاستجمهوری — و به شخصیتی معین یعنی میرحسین موسوی اشاره داشت.
در همان زمان، شعار کاملاً موضوعیتدار، فوری و سیاسی بود، زیرا مطالبهای روشن و قابل تعریف را بیان میکرد: اعتراض به نتایج انتخابات. اما با گذشت زمان و تغییر فضای سیاسی، آن مطالبه دیگر در همان شکل اولیه قابل پیگیری نبود. به همین دلیل، تکرار این شعار در سالهای بعد بیشتر تنها یادآور یک مقطع تاریخی تلقی میشود تا بیانگر یک خواستهی جاری.
قیاس با شعار «زن، زندگی، آزادی»
بر اساس همین منطق، برخی معتقدند شعار «زن، زندگی، آزادی» نیز هرچند در زمان شکلگیری خود کاملاً عدالتخواهانه، انسانی و مرتبط با شرایط روز بود، اما طرح مکرر آن در تجمعات امروز ایرانیان خارج از کشور ممکن است دیگر همان موضوعیت زمانی اولیه را نداشته باشد.
استدلال این دیدگاه آن است که این شعار نیز محصول یک دورهی مشخص از شرایط سیاسی و اجتماعی بوده و بیشترین کارکرد خود را در همان بستر تاریخی داشته است. بنابراین، تکرار آن در شرایط متفاوت کنونی — بهویژه خارج از فضای داخلی کشور — ممکن است بیش از آنکه بیانگر مطالبات عملی امروز باشد، به بازتاب یک لحظهی تاریخی گذشته تبدیل شود.
تمایز میان ارزشها و موضوعیت زمانی
با این حال، این نگاه معمولاً تأکید میکند که چنین نقدی به معنای نفی ارزشهای انسانیِ نهفته در این شعارها نیست. عدالتخواهی، کرامت انسانی، آزادی و حقوق اجتماعی مفاهیمی ماندگارند و مستقل از زمان اعتبار دارند. آنچه تغییر میکند، کارکرد سیاسی و میزان تناسب یک شعار با شرایط جاری است، نه ارزشهای بنیادین آن.
میتوان گفت شعارها، مانند بسیاری از ابزارهای سیاسی، عمر و کارکردی وابسته به زمان دارند. ممکن است یک شعار در دورهای بهطور کامل بیانگر خواستههای جامعه باشد اما در دورهای دیگر بیشتر جنبهی نمادین پیدا کند و حتی فاقد کارکرد یا کارکرد منفی باشد.
بنابراین، از منظر این دیدگاه، ارزشهای انسانیِ پشت شعارهایی مانند «میرحسین، رأی منو پس بگیر» یا «زن، زندگی، آزادی» اگرچه میتوانند همچنان معتبر و محترم باقی بمانند، اما موضوعیت سیاسی و عملی خودِ شعارها همواره تابع شرایط و نیازهای زمان حال است.
@irantomarrow
جدال روایتها درباره تجمع ایرانیان در مونیخ
در رویدادهای سیاسی و اجتماعی، بهویژه تجمعهای بزرگ، یکی از مهمترین چالشها همواره تفاوت روایتها درباره تعداد شرکتکنندگان است. این اختلاف روایتها معمولاً نهتنها جنبه آماری، بلکه بُعد سیاسی و تفسیری نیز پیدا میکند، زیرا تعداد جمعیت اغلب بهعنوان شاخصی از میزان حمایت یا اثرگذاری یک حرکت تلقی میشود.
ادعای کاهش چشمگیر جمعیت
در همین چارچوب، گفته میشود علی افشاری، فعال سیاسی با گرایش چپ و مخالف رضا پهلوی، ادعا کرده است که شمار شرکتکنندگان در تجمع ایرانیان در مونیخ بسیار کم بوده و کمتر از آن چیزی است که برخی رسانهها و برگزارکنندگان مطرح کردهاند.
این نوع ارزیابیها معمولاً بر اساس برداشتهای شخصی، تصاویر محدود یا تحلیلهای سیاسی ارائه میشود و به همین دلیل اغلب با دیدگاههای متفاوت یا حتی متضاد روبهرو میشوند.
گزارش رسمی پلیس آلمان
در مقابل این ادعا، گزارش رسمی پلیس محلی تصویری کاملاً متفاوت ارائه کرده است. طبق برآورد منتشرشده از سوی پلیس مونیخ، تعداد شرکتکنندگان در این تجمع دستکم حدود ۲۵۰ هزار نفر تخمین زده شده است.
گزارشهای پلیس در چنین مواردی معمولاً بر پایه روشهای استاندارد مانند محاسبه تراکم جمعیت، مساحت محل تجمع و دادههای میدانی تهیه میشوند و به همین دلیل در بسیاری از کشورها مرجع نسبتاً معتبر برای برآورد جمعیت به شمار میروند.
چرا اختلاف روایتها شکل میگیرد؟
اختلاف میان آمارهای غیررسمی و رسمی در تجمعهای سیاسی پدیدهای رایج است و دلایل گوناگونی دارد، از جمله:
زاویه دید سیاسی: افراد و گروهها ممکن است بر اساس موضع سیاسی خود، برآوردهایی متفاوت ارائه کنند.
روشهای متفاوت شمارش: تخمین بصری، تحلیل عکسها و دادههای رسمی نتایج متفاوتی میدهند.
کارکرد نمادین اعداد: تعداد شرکتکنندگان اغلب بهعنوان نشانهای از مشروعیت یا ضعف یک حرکت تعبیر میشود.
ماجرای اختلاف نظر درباره تعداد
شرکتکنندگان تجمع ایرانیان در مونیخ نمونهای روشن از تقابل روایت سیاسی و دادههای رسمی است. از یک سو، برخی تحلیلگران با نگاه سیاسی جمعیت را کمتر ارزیابی میکنند، و از سوی دیگر، گزارش نهادهای رسمی مانند پلیس رقم بسیار بالاتری ارائه میدهد.
در چنین مواردی، درک دقیق واقعیت معمولاً نیازمند توجه همزمان به منابع رسمی، روشهای آماری و زمینههای سیاسیِ شکلگیری روایتها است.
@irantomarrow
در رویدادهای سیاسی و اجتماعی، بهویژه تجمعهای بزرگ، یکی از مهمترین چالشها همواره تفاوت روایتها درباره تعداد شرکتکنندگان است. این اختلاف روایتها معمولاً نهتنها جنبه آماری، بلکه بُعد سیاسی و تفسیری نیز پیدا میکند، زیرا تعداد جمعیت اغلب بهعنوان شاخصی از میزان حمایت یا اثرگذاری یک حرکت تلقی میشود.
ادعای کاهش چشمگیر جمعیت
در همین چارچوب، گفته میشود علی افشاری، فعال سیاسی با گرایش چپ و مخالف رضا پهلوی، ادعا کرده است که شمار شرکتکنندگان در تجمع ایرانیان در مونیخ بسیار کم بوده و کمتر از آن چیزی است که برخی رسانهها و برگزارکنندگان مطرح کردهاند.
این نوع ارزیابیها معمولاً بر اساس برداشتهای شخصی، تصاویر محدود یا تحلیلهای سیاسی ارائه میشود و به همین دلیل اغلب با دیدگاههای متفاوت یا حتی متضاد روبهرو میشوند.
گزارش رسمی پلیس آلمان
در مقابل این ادعا، گزارش رسمی پلیس محلی تصویری کاملاً متفاوت ارائه کرده است. طبق برآورد منتشرشده از سوی پلیس مونیخ، تعداد شرکتکنندگان در این تجمع دستکم حدود ۲۵۰ هزار نفر تخمین زده شده است.
گزارشهای پلیس در چنین مواردی معمولاً بر پایه روشهای استاندارد مانند محاسبه تراکم جمعیت، مساحت محل تجمع و دادههای میدانی تهیه میشوند و به همین دلیل در بسیاری از کشورها مرجع نسبتاً معتبر برای برآورد جمعیت به شمار میروند.
چرا اختلاف روایتها شکل میگیرد؟
اختلاف میان آمارهای غیررسمی و رسمی در تجمعهای سیاسی پدیدهای رایج است و دلایل گوناگونی دارد، از جمله:
زاویه دید سیاسی: افراد و گروهها ممکن است بر اساس موضع سیاسی خود، برآوردهایی متفاوت ارائه کنند.
روشهای متفاوت شمارش: تخمین بصری، تحلیل عکسها و دادههای رسمی نتایج متفاوتی میدهند.
کارکرد نمادین اعداد: تعداد شرکتکنندگان اغلب بهعنوان نشانهای از مشروعیت یا ضعف یک حرکت تعبیر میشود.
ماجرای اختلاف نظر درباره تعداد
شرکتکنندگان تجمع ایرانیان در مونیخ نمونهای روشن از تقابل روایت سیاسی و دادههای رسمی است. از یک سو، برخی تحلیلگران با نگاه سیاسی جمعیت را کمتر ارزیابی میکنند، و از سوی دیگر، گزارش نهادهای رسمی مانند پلیس رقم بسیار بالاتری ارائه میدهد.
در چنین مواردی، درک دقیق واقعیت معمولاً نیازمند توجه همزمان به منابع رسمی، روشهای آماری و زمینههای سیاسیِ شکلگیری روایتها است.
@irantomarrow
🔷رئیس کل سازمان نظام پزشکی کشور:
۱۱ نفر از بازداشتشدگان حوزه سلامت آزاد شدند
پ.ن :تعداد زیادی هنوز از قبل در بازداشت هستند یا روزانه بازداشت میشوند.
@irantomarrow
۱۱ نفر از بازداشتشدگان حوزه سلامت آزاد شدند
پ.ن :تعداد زیادی هنوز از قبل در بازداشت هستند یا روزانه بازداشت میشوند.
@irantomarrow
پزشکیان:
جوانهای ما گول خوردند و مساجد و خانه ها را آتش زدند؟ اینکه چرا اینکار را کردند باید علت یابی کنیم!
@irantomarrow
جوانهای ما گول خوردند و مساجد و خانه ها را آتش زدند؟ اینکه چرا اینکار را کردند باید علت یابی کنیم!
@irantomarrow
در یکماه اخیر قیمت مسکن در مناطق ۱ تا ۵ تهران( با میانگین افزایش ۵۰ درصدی) بسیار بیشتر از مناطق ۹-۲۰ آن(۳۰ درصد) افزایش یافته و مجددا فاصله قیمتی بین مناطق شمال شهر تهران با جنوب آن افزایش یافته است
اکنون میانگین قیمت در این مناطق ۲.۶ برابر مناطق جنوبی شده است !
این نسبت در حال نزدیک شدن به رکورد ۲.۹ برابری در سال ۱۳۹۹ هست.
@irantomarrow
اکنون میانگین قیمت در این مناطق ۲.۶ برابر مناطق جنوبی شده است !
این نسبت در حال نزدیک شدن به رکورد ۲.۹ برابری در سال ۱۳۹۹ هست.
@irantomarrow
تناقض میان ادعای دموکراسیخواهی و رفتارهای نمادین سیاسی
رویدادهایی که در لحظات احساسی و پرتنش رخ میدهند، گاهی به نمادهایی ماندگار در حافظه سیاسی جامعه تبدیل میشوند. یکی از این صحنهها مربوط به روزی است که نرگس محمدی در مراسم تشییع مرحوم خسرو علیکردی بر روی خودرویی ایستاده بود و با کوبیدن پا تلاش میکرد شعارهای اغلب جوانان حاضر را که مضمون پادشاهیخواهانه داشت، متوقف کند.
از دیدگاه منتقدان، این رفتار بهسبب ناهماهنگ بودن شعارها با دیدگاه سیاسی او صورت گرفت. به همین دلیل، آنان این صحنه را نمونهای از تناقض میان گفتار و کردار در عرصه سیاست میدانند. در نگاه این منتقدان، فردی که خود را مدافع دموکراسی و آزادی بیان معرفی میکند، باید حتی در شرایطی که با محتوای صداهای مخالف موافق نیست، حداقل اصل شنیده شدن آن صداها را بپذیرد.
دموکراسی، تنها در بیان نظری خلاصه نمیشود؛ بلکه در عمل و در مواجهه با اختلاف نظرها معنا پیدا میکند. یکی از اصول بنیادی آن، تحمل دیدگاههای متفاوت و امکان حضور آنها در فضای عمومی است. هنگامی که کنشگری سیاسی تلاش میکند صدای گروهی را خاموش کند، حتی اگر از منظر شخصی خود آن صدا را نادرست بداند، این رفتار میتواند بهعنوان نشانهای از ضعف در پایبندی عملی به تکثر سیاسی تعبیر شود.
منتقدان همچنین معتقدند چنین رفتارهایی صرفاً یک واکنش لحظهای نیست، بلکه بازتاب نوعی فرهنگ سیاسی عمیقتر است؛ فرهنگی که در آن، بسیاری از جریانها — صرفنظر از گرایش ایدئولوژیکشان — در عمل تحمل محدودی نسبت به رقیب دارند. به بیان دیگر، مسئله فقط به یک فرد یا یک حادثه خاص محدود نمیشود، بلکه نشاندهنده چالشی گستردهتر در مسیر شکلگیری فرهنگ دموکراتیک است.
از سوی دیگر، این رویداد نشان داد که جامعه ایران با شکافهای جدی روایتی روبهروست. حتی در فضایی مانند یک مراسم تشییع جنازه، اختلاف درباره آینده سیاسی کشور میتواند بهسرعت خود را آشکار کند. این وضعیت بیانگر آن است که رقابت روایتها و هویتهای سیاسی به سطحی رسیده که در بسیاری از موقعیتهای عمومی نیز حضور پررنگ دارد.
در نهایت، این صحنه برای بسیاری از ناظران به یک پرسش اساسی تبدیل شد: آیا دموکراسیخواهی صرفاً یک شعار است یا یک تعهد عملی که باید حتی در سختترین لحظات نیز رعایت شود؟ پاسخ به این پرسش، نه تنها درباره یک فرد، بلکه درباره مسیر بلوغ سیاسی کل جامعه اهمیت دارد؛ زیرا دموکراسی زمانی معنا پیدا میکند که تحمل صدای مخالف، به یک رفتار پایدار و فراگیر تبدیل شود.
@irantomarrow
رویدادهایی که در لحظات احساسی و پرتنش رخ میدهند، گاهی به نمادهایی ماندگار در حافظه سیاسی جامعه تبدیل میشوند. یکی از این صحنهها مربوط به روزی است که نرگس محمدی در مراسم تشییع مرحوم خسرو علیکردی بر روی خودرویی ایستاده بود و با کوبیدن پا تلاش میکرد شعارهای اغلب جوانان حاضر را که مضمون پادشاهیخواهانه داشت، متوقف کند.
از دیدگاه منتقدان، این رفتار بهسبب ناهماهنگ بودن شعارها با دیدگاه سیاسی او صورت گرفت. به همین دلیل، آنان این صحنه را نمونهای از تناقض میان گفتار و کردار در عرصه سیاست میدانند. در نگاه این منتقدان، فردی که خود را مدافع دموکراسی و آزادی بیان معرفی میکند، باید حتی در شرایطی که با محتوای صداهای مخالف موافق نیست، حداقل اصل شنیده شدن آن صداها را بپذیرد.
دموکراسی، تنها در بیان نظری خلاصه نمیشود؛ بلکه در عمل و در مواجهه با اختلاف نظرها معنا پیدا میکند. یکی از اصول بنیادی آن، تحمل دیدگاههای متفاوت و امکان حضور آنها در فضای عمومی است. هنگامی که کنشگری سیاسی تلاش میکند صدای گروهی را خاموش کند، حتی اگر از منظر شخصی خود آن صدا را نادرست بداند، این رفتار میتواند بهعنوان نشانهای از ضعف در پایبندی عملی به تکثر سیاسی تعبیر شود.
منتقدان همچنین معتقدند چنین رفتارهایی صرفاً یک واکنش لحظهای نیست، بلکه بازتاب نوعی فرهنگ سیاسی عمیقتر است؛ فرهنگی که در آن، بسیاری از جریانها — صرفنظر از گرایش ایدئولوژیکشان — در عمل تحمل محدودی نسبت به رقیب دارند. به بیان دیگر، مسئله فقط به یک فرد یا یک حادثه خاص محدود نمیشود، بلکه نشاندهنده چالشی گستردهتر در مسیر شکلگیری فرهنگ دموکراتیک است.
از سوی دیگر، این رویداد نشان داد که جامعه ایران با شکافهای جدی روایتی روبهروست. حتی در فضایی مانند یک مراسم تشییع جنازه، اختلاف درباره آینده سیاسی کشور میتواند بهسرعت خود را آشکار کند. این وضعیت بیانگر آن است که رقابت روایتها و هویتهای سیاسی به سطحی رسیده که در بسیاری از موقعیتهای عمومی نیز حضور پررنگ دارد.
در نهایت، این صحنه برای بسیاری از ناظران به یک پرسش اساسی تبدیل شد: آیا دموکراسیخواهی صرفاً یک شعار است یا یک تعهد عملی که باید حتی در سختترین لحظات نیز رعایت شود؟ پاسخ به این پرسش، نه تنها درباره یک فرد، بلکه درباره مسیر بلوغ سیاسی کل جامعه اهمیت دارد؛ زیرا دموکراسی زمانی معنا پیدا میکند که تحمل صدای مخالف، به یک رفتار پایدار و فراگیر تبدیل شود.
@irantomarrow
❤3
پادشاهی متمرکز بهعنوان یک گزینهٔ مورد بحث برای آیندهٔ ایران: بررسی یک دیدگاه
در سالهای اخیر، در برخی بحثهای سیاسی و فکری دربارهٔ آیندهٔ نظام حکمرانی در ایران، این ایده مطرح شده است که یک پادشاهی متمرکز و قدرتمند — در صورتی که با پذیرش عمومی شکل بگیرد و رویکردی میانهرو در سیاست داخلی و خارجی داشته باشد — میتواند در شرایط خاص این کشور کارکردهایی ایجاد کند که به ثبات و توسعه کمک نماید. این دیدگاه بر مجموعهای از ویژگیهای ساختاری، منطقهای و اجتماعی ایران تکیه میکند.
یکی از مهمترین استدلالها به تنوع بالای قومی، فرهنگی و زبانی در ایران مربوط میشود. کشورهایی که دارای تنوع هویتی گسترده هستند، گاهی با رقابتهای سیاسی مبتنی بر هویت مواجه میشوند. در این چارچوب، طرفداران تمرکز قدرت معتقدند وجود یک مرجع مرکزی قوی میتواند به حفظ انسجام ملی کمک کند، مانع تشدید شکافهای داخلی شود و هماهنگی در تصمیمگیریهای کلان را افزایش دهد. در این نگاه، تمرکز سیاسی بیشتر بهعنوان ابزاری برای مدیریت تنوع مطرح میشود، نه نفی آن.
عامل مهم دیگر، محیط ژئوپولیتیک منطقه است. خاورمیانه یکی از پرتنشترین مناطق جهان به شمار میرود و با درگیریهای طولانی، رقابتهای ایدئولوژیک و بیثباتی برخی دولتها شناخته میشود. در چنین شرایطی، برخی تحلیلگران استدلال میکنند که یک ساختار حکمرانی بسیار متمرکز میتواند ثبات بیشتری در سیاست خارجی ایجاد کند، از تغییرات ناگهانی راهبردی جلوگیری نماید و روابط بینالمللی قابل پیشبینیتری فراهم آورد. در این بحثها معمولاً به کشورهای عربی مانند عمان و اردن و تا حدی عربستان اشاره میشود که توانستهاند در محیطی پرتنش، سطحی از ثبات سیاسی را حفظ کنند.
محور دیگری که در این دیدگاه مطرح میشود، سطح فرهنگ سیاسی و آموزش مدنی است. برخی معتقدند در جوامعی که تجربهٔ طولانی مشارکت سیاسی رقابتی یا آموزش گستردهٔ مدنی ندارند، گذار سریع به نظامهای کاملاً رقابتی ممکن است تنشهای شدید ایجاد کند. از این منظر، وجود یک قدرت مرکزی میتواند فرایند نهادسازی، توسعهٔ قانونمندی و شکلگیری فرهنگ سیاسی مشارکتی را تدریجیتر کند. البته منتقدان این استدلال تأکید دارند که خودِ مشارکت سیاسی گسترده یکی از مهمترین عوامل رشد فرهنگ سیاسی محسوب میشود.
موضوع دیگری که در این بحثها مطرح میشود، کنترل افراطگرایی و نفرتپراکنی است. برخی طرفداران این مدل معتقدند یک حکومت مرکزی قدرتمند میتواند خطوط قرمز حقوقی روشنی برای جلوگیری از گسترش ایدئولوژیهای نفرتمحور تعیین کند و از حقوق اقلیتها حفاظت نماید. در این چارچوب، معمولاً به قوانین سختگیرانهٔ کشورهای دموکراتیک غربی در مقابله با نفرتپراکنی اشاره میشود، هرچند آن کشورها این سیاستها را در چارچوب نظامهای نهادینهٔ حقوقی و قضایی اجرا میکنند.
در نهایت، یکی از مهمترین ادعاهای این دیدگاه این است که اگر چنین نظامی با رویکردی صلحمحور در سیاست خارجی، تعامل اقتصادی با جهان و ثبات مدیریتی داخلی همراه باشد، میتواند شرایط لازم برای رشد آزادیهای فردی، اجتماعی و اقتصادی را فراهم کند. با این حال، در ادبیات علوم سیاسی معمولاً تأکید میشود که تضمین پایدار آزادیها بیش از آنکه به شکل حکومت وابسته باشد، به وجود نهادهای پاسخگو، حاکمیت قانون، تفکیک قوا و اعتماد عمومی مرتبط است.
در مجموع، ایدهٔ مناسب بودن پادشاهی متمرکز برای ایران یکی از دیدگاههای مطرح در میان طیفی از تحلیلهاست که بر مدیریت تنوع داخلی، ثبات منطقهای و کنترل افراطگرایی تأکید دارد. در مقابل، دیدگاههای دیگر بر نقش مشارکت سیاسی، نهادهای دموکراتیک و پاسخگویی قدرت در ایجاد ثبات و آزادی پایدار تأکید میکنند. از همین رو، بحث دربارهٔ آیندهٔ نظام حکمرانی ایران همچنان موضوعی چندبعدی و وابسته به عوامل تاریخی، اجتماعی و نهادی باقی مانده است.
@irantomarrow
در سالهای اخیر، در برخی بحثهای سیاسی و فکری دربارهٔ آیندهٔ نظام حکمرانی در ایران، این ایده مطرح شده است که یک پادشاهی متمرکز و قدرتمند — در صورتی که با پذیرش عمومی شکل بگیرد و رویکردی میانهرو در سیاست داخلی و خارجی داشته باشد — میتواند در شرایط خاص این کشور کارکردهایی ایجاد کند که به ثبات و توسعه کمک نماید. این دیدگاه بر مجموعهای از ویژگیهای ساختاری، منطقهای و اجتماعی ایران تکیه میکند.
یکی از مهمترین استدلالها به تنوع بالای قومی، فرهنگی و زبانی در ایران مربوط میشود. کشورهایی که دارای تنوع هویتی گسترده هستند، گاهی با رقابتهای سیاسی مبتنی بر هویت مواجه میشوند. در این چارچوب، طرفداران تمرکز قدرت معتقدند وجود یک مرجع مرکزی قوی میتواند به حفظ انسجام ملی کمک کند، مانع تشدید شکافهای داخلی شود و هماهنگی در تصمیمگیریهای کلان را افزایش دهد. در این نگاه، تمرکز سیاسی بیشتر بهعنوان ابزاری برای مدیریت تنوع مطرح میشود، نه نفی آن.
عامل مهم دیگر، محیط ژئوپولیتیک منطقه است. خاورمیانه یکی از پرتنشترین مناطق جهان به شمار میرود و با درگیریهای طولانی، رقابتهای ایدئولوژیک و بیثباتی برخی دولتها شناخته میشود. در چنین شرایطی، برخی تحلیلگران استدلال میکنند که یک ساختار حکمرانی بسیار متمرکز میتواند ثبات بیشتری در سیاست خارجی ایجاد کند، از تغییرات ناگهانی راهبردی جلوگیری نماید و روابط بینالمللی قابل پیشبینیتری فراهم آورد. در این بحثها معمولاً به کشورهای عربی مانند عمان و اردن و تا حدی عربستان اشاره میشود که توانستهاند در محیطی پرتنش، سطحی از ثبات سیاسی را حفظ کنند.
محور دیگری که در این دیدگاه مطرح میشود، سطح فرهنگ سیاسی و آموزش مدنی است. برخی معتقدند در جوامعی که تجربهٔ طولانی مشارکت سیاسی رقابتی یا آموزش گستردهٔ مدنی ندارند، گذار سریع به نظامهای کاملاً رقابتی ممکن است تنشهای شدید ایجاد کند. از این منظر، وجود یک قدرت مرکزی میتواند فرایند نهادسازی، توسعهٔ قانونمندی و شکلگیری فرهنگ سیاسی مشارکتی را تدریجیتر کند. البته منتقدان این استدلال تأکید دارند که خودِ مشارکت سیاسی گسترده یکی از مهمترین عوامل رشد فرهنگ سیاسی محسوب میشود.
موضوع دیگری که در این بحثها مطرح میشود، کنترل افراطگرایی و نفرتپراکنی است. برخی طرفداران این مدل معتقدند یک حکومت مرکزی قدرتمند میتواند خطوط قرمز حقوقی روشنی برای جلوگیری از گسترش ایدئولوژیهای نفرتمحور تعیین کند و از حقوق اقلیتها حفاظت نماید. در این چارچوب، معمولاً به قوانین سختگیرانهٔ کشورهای دموکراتیک غربی در مقابله با نفرتپراکنی اشاره میشود، هرچند آن کشورها این سیاستها را در چارچوب نظامهای نهادینهٔ حقوقی و قضایی اجرا میکنند.
در نهایت، یکی از مهمترین ادعاهای این دیدگاه این است که اگر چنین نظامی با رویکردی صلحمحور در سیاست خارجی، تعامل اقتصادی با جهان و ثبات مدیریتی داخلی همراه باشد، میتواند شرایط لازم برای رشد آزادیهای فردی، اجتماعی و اقتصادی را فراهم کند. با این حال، در ادبیات علوم سیاسی معمولاً تأکید میشود که تضمین پایدار آزادیها بیش از آنکه به شکل حکومت وابسته باشد، به وجود نهادهای پاسخگو، حاکمیت قانون، تفکیک قوا و اعتماد عمومی مرتبط است.
در مجموع، ایدهٔ مناسب بودن پادشاهی متمرکز برای ایران یکی از دیدگاههای مطرح در میان طیفی از تحلیلهاست که بر مدیریت تنوع داخلی، ثبات منطقهای و کنترل افراطگرایی تأکید دارد. در مقابل، دیدگاههای دیگر بر نقش مشارکت سیاسی، نهادهای دموکراتیک و پاسخگویی قدرت در ایجاد ثبات و آزادی پایدار تأکید میکنند. از همین رو، بحث دربارهٔ آیندهٔ نظام حکمرانی ایران همچنان موضوعی چندبعدی و وابسته به عوامل تاریخی، اجتماعی و نهادی باقی مانده است.
@irantomarrow
فراز و فرودهای جایگاه سیاسی مسیح علینژاد در میان اپوزیسیون ایرانی
مسیح علینژاد از شناختهشدهترین چهرههای رسانهای ایرانی در خارج از کشور است که مسیر فعالیت سیاسی و فکری او طی سالها با تغییرات چشمگیری همراه بوده است. بسیاری از ناظران این دگرگونیها را بازتابی از تحولات گستردهتر در فضای اپوزیسیون ایرانی میدانند.
در سالهای ابتدایی فعالیت، علینژاد بهعنوان حامی جدی جریان اصلاحطلب شناخته میشد. به گفته تحلیلگران، او حتی پس از خروج از ایران نیز برای مدتی بر ضرورت اصلاح تدریجی و تعامل سیاسی تأکید داشت. در این دوره، او هنوز حجاب خود را بهصورت نصفه و نیمه رعایت میکرد و با کلاهی بر سر ظاهر میشد، اقدامی که برخی تحلیلگران آن را نشانهای از روند تدریجی تحول هویتی و تطبیق با فضای اجتماعی خارج از ایران میدانند. در همین چارچوب، او در مقاطعی بر اهمیت توجه به دیدگاههای علی خامنهای در معادلات سیاسی اشاره میکرد؛ موضعی که بعدها با تغییر جهتگیریهایش فاصله گرفت.
با گذشت زمان، مواضع او دچار تحول شد و بهسمت رویکردهای رادیکالتر حرکت نمود. فعالیتهای او بیش از گذشته بر کمپینهای مرتبط با حقوق زنان متمرکز شد و برخی منتقدان او را نزدیک به گفتمانهایی توصیف کردند که در ادبیات سیاسی بهعنوان «فمینیسم رادیکال» شناخته میشوند. این تغییرات رادیکال حتی به حدی بود که او نام خود را از «معصومه» به «مسیح» تغییر داد، اقدامی که بسیاری از تحلیلگران آن را نشانه تحولات هویتی و جهتگیری شدید سیاسی و اجتماعی او میدانند. شماری از ناظران معتقد بودند که او تلاش داشت نقش پررنگی در روایت و نمایندگی رسانهای و ائتلاف جنبش «زن، زندگی، آزادی» ایفا کند؛ جنبشی که ماهیتی خودجوش داشت و فاقد رهبری متمرکز در داخل یا خارج از کشور بود اما در نهایت اختلافات بنیادین در این ائتلاف و همچنین بی ربط بودن حضور برخی افراد مثل نازنین بنیادی در آن منجر به شکست آن شد.
به گفته منابع، علینژاد همچنین مورد سو قصد ناکام از سوی حکومت ایران قرار گرفت، اقدامی که نشاندهنده حساسیت رژیم نسبت به فعالیتها و نفوذ رسانهای او بود. این تهدید امنیتی، در کنار فشارهای سیاسی و رسانهای، نقش مهمی در محدود شدن حضور علینژاد در برخی دورهها داشت.
پس از فروکش کردن موج اصلی اعتراضات زن زندگی آزادی، حضور رسانهای و سیاسی علینژاد نسبت به گذشته بسیار کاهش یافت و او تا مدتی کمتر در مرکز توجه فضای اپوزیسیون قرار داشت. این موضوع بهویژه حتی در دورهای که در برخی رسانهها از یک تنش کوتاه منطقهای با عنوان غیررسمی «جنگ دوازدهروزه» بین ایران و اسراییل یاد میشد، بیشتر محسوس بود.
در ادامه، پس از فراخوانهایی که از سوی رضا پهلوی برای تجمعات اعتراضی داخل کشور مطرح شد و کشتار گسترده مردم شرکت کننده در این فراخوانها، علینژاد همراه با احمد باطبی در نشست سازمان ملل حضور یافت و به انتقاد از حکومت ایران پرداخت. با این حال، بعدتر او در یک گفتوگوی تلویزیونی بهطور ضمنی این برداشت را رد کرد که مردم، پهلوی را بهعنوان مدیر دوران گذار انتخاب کرده باشند و تأکید نمود که رضا پهلوی صرفاً آمادگی خود را برای چنین نقشی اعلام کرده است و ما هم باید از آن حمایت کنیم؛ موضعی که از سوی برخی تحلیلگران بهعنوان فاصلهگذاری محتاطانه سیاسی تعبیر شد. در حالیکه در همین دوره، مثلا احمد باطبی همراه او در نشست سازمان ملل همچنان حضور فعالتری در تجمعات اپوزیسیون خارج از کشور داشت و حتی در برخی برنامهها با پرچم شیر و خورشید حاضر شد، در حالی که علینژاد پس از آن اصلا در اینگونه گردهماییها یک ایرانیان خارج از کشورظاهر نشد.
مسیر فعالیت سیاسی مسیح علینژاد نمونهای از سردرگمی، اختلاف دیدگاهها و پراکندگی ساختاری در میان بخشی از اپوزیسیون ایرانی است که او آن را نمایندگی میکند .تغییر مواضع، تغییرات رادیکال هویتی و سبک ظاهری، و جایگاه او در طول زمان، نه صرفاً یک تحول فردی، بلکه بازتابی از تحولات گستردهتر، فشارهای امنیتی و رقابتهای گفتمانی در فضای سیاسی مخالفان حکومت ایران محسوب میشود.
@irantomarrow
مسیح علینژاد از شناختهشدهترین چهرههای رسانهای ایرانی در خارج از کشور است که مسیر فعالیت سیاسی و فکری او طی سالها با تغییرات چشمگیری همراه بوده است. بسیاری از ناظران این دگرگونیها را بازتابی از تحولات گستردهتر در فضای اپوزیسیون ایرانی میدانند.
در سالهای ابتدایی فعالیت، علینژاد بهعنوان حامی جدی جریان اصلاحطلب شناخته میشد. به گفته تحلیلگران، او حتی پس از خروج از ایران نیز برای مدتی بر ضرورت اصلاح تدریجی و تعامل سیاسی تأکید داشت. در این دوره، او هنوز حجاب خود را بهصورت نصفه و نیمه رعایت میکرد و با کلاهی بر سر ظاهر میشد، اقدامی که برخی تحلیلگران آن را نشانهای از روند تدریجی تحول هویتی و تطبیق با فضای اجتماعی خارج از ایران میدانند. در همین چارچوب، او در مقاطعی بر اهمیت توجه به دیدگاههای علی خامنهای در معادلات سیاسی اشاره میکرد؛ موضعی که بعدها با تغییر جهتگیریهایش فاصله گرفت.
با گذشت زمان، مواضع او دچار تحول شد و بهسمت رویکردهای رادیکالتر حرکت نمود. فعالیتهای او بیش از گذشته بر کمپینهای مرتبط با حقوق زنان متمرکز شد و برخی منتقدان او را نزدیک به گفتمانهایی توصیف کردند که در ادبیات سیاسی بهعنوان «فمینیسم رادیکال» شناخته میشوند. این تغییرات رادیکال حتی به حدی بود که او نام خود را از «معصومه» به «مسیح» تغییر داد، اقدامی که بسیاری از تحلیلگران آن را نشانه تحولات هویتی و جهتگیری شدید سیاسی و اجتماعی او میدانند. شماری از ناظران معتقد بودند که او تلاش داشت نقش پررنگی در روایت و نمایندگی رسانهای و ائتلاف جنبش «زن، زندگی، آزادی» ایفا کند؛ جنبشی که ماهیتی خودجوش داشت و فاقد رهبری متمرکز در داخل یا خارج از کشور بود اما در نهایت اختلافات بنیادین در این ائتلاف و همچنین بی ربط بودن حضور برخی افراد مثل نازنین بنیادی در آن منجر به شکست آن شد.
به گفته منابع، علینژاد همچنین مورد سو قصد ناکام از سوی حکومت ایران قرار گرفت، اقدامی که نشاندهنده حساسیت رژیم نسبت به فعالیتها و نفوذ رسانهای او بود. این تهدید امنیتی، در کنار فشارهای سیاسی و رسانهای، نقش مهمی در محدود شدن حضور علینژاد در برخی دورهها داشت.
پس از فروکش کردن موج اصلی اعتراضات زن زندگی آزادی، حضور رسانهای و سیاسی علینژاد نسبت به گذشته بسیار کاهش یافت و او تا مدتی کمتر در مرکز توجه فضای اپوزیسیون قرار داشت. این موضوع بهویژه حتی در دورهای که در برخی رسانهها از یک تنش کوتاه منطقهای با عنوان غیررسمی «جنگ دوازدهروزه» بین ایران و اسراییل یاد میشد، بیشتر محسوس بود.
در ادامه، پس از فراخوانهایی که از سوی رضا پهلوی برای تجمعات اعتراضی داخل کشور مطرح شد و کشتار گسترده مردم شرکت کننده در این فراخوانها، علینژاد همراه با احمد باطبی در نشست سازمان ملل حضور یافت و به انتقاد از حکومت ایران پرداخت. با این حال، بعدتر او در یک گفتوگوی تلویزیونی بهطور ضمنی این برداشت را رد کرد که مردم، پهلوی را بهعنوان مدیر دوران گذار انتخاب کرده باشند و تأکید نمود که رضا پهلوی صرفاً آمادگی خود را برای چنین نقشی اعلام کرده است و ما هم باید از آن حمایت کنیم؛ موضعی که از سوی برخی تحلیلگران بهعنوان فاصلهگذاری محتاطانه سیاسی تعبیر شد. در حالیکه در همین دوره، مثلا احمد باطبی همراه او در نشست سازمان ملل همچنان حضور فعالتری در تجمعات اپوزیسیون خارج از کشور داشت و حتی در برخی برنامهها با پرچم شیر و خورشید حاضر شد، در حالی که علینژاد پس از آن اصلا در اینگونه گردهماییها یک ایرانیان خارج از کشورظاهر نشد.
مسیر فعالیت سیاسی مسیح علینژاد نمونهای از سردرگمی، اختلاف دیدگاهها و پراکندگی ساختاری در میان بخشی از اپوزیسیون ایرانی است که او آن را نمایندگی میکند .تغییر مواضع، تغییرات رادیکال هویتی و سبک ظاهری، و جایگاه او در طول زمان، نه صرفاً یک تحول فردی، بلکه بازتابی از تحولات گستردهتر، فشارهای امنیتی و رقابتهای گفتمانی در فضای سیاسی مخالفان حکومت ایران محسوب میشود.
@irantomarrow
احزاب کردی ایران، تغییر مواضع آنها در گذر زمان و رابطه آنها با دیدگاههای رضا پهلوی
طی چند دههٔ گذشته، احزاب کردی ایرانی یکی از مهمترین بخشهای اپوزیسیون خارج از کشور بودهاند که در عرصهٔ سیاسی، اجتماعی و فرهنگی فعال بودهاند. بررسی تاریخچه و تحولات مواضع این احزاب نشان میدهد که دیدگاههای آنها نسبت به «تجزیهطلبی» و «خودمختاری» طی زمان تغییر کرده و پیچیدهتر شده است.
سوابق احزاب کردی و مواضع تجزیهطلبانه
در گذشته، برخی گروهها و احزاب کردی مانند حزب دموکرات کردستان ایران (PDKI) و حزب کومله کردستان ایران خواستار حق تعیین سرنوشت برای کردها بودند. در برخی مقاطع تاریخی، تحلیلگران این مواضع را نزدیک به تجزیهطلبی یا استقلال کردستان تفسیر کردهاند، هرچند خود احزاب رسماً استقلال ایران از ایران را بهعنوان هدف اعلام نکردهاند. این گروهها بیشتر بر خودمختاری، مشارکت سیاسی و حقوق برابر اقلیتها تمرکز داشتند تا جدایی کامل.
با گذشت زمان، این احزاب مواضع خود را تعدیل کردند و به سمت فدرالیسم، خودمختاری دموکراتیک و حقوق اقلیتها در چارچوب ایران واحد حرکت کردند. این تغییر نشاندهندهٔ تلاش برای حفظ وحدت ملی در عین تأمین خواستهای فرهنگی، زبانی و سیاسی کردها بوده است. حتی گروههایی که سابقاً گرایشهای بسیار رادیکال داشتندمثل پژاک، امروز حداقل در مواضع رسمی بر کنفدرالیسم دموکراتیک و فدرالیسم سکولار تأکید دارند و رسماً و فعلا خواستار استقلال کامل نیستند.
دیدگاه رضا پهلوی
در مقابل، رضا پهلوی، چهرهٔ شاخص اپوزیسیون پادشاهی خواه، بر تمامیت ارضی ایران و وحدت کشور تأکید دارد. او با تجزیهطلبی رسماً و قاطعانه مخالفت و همچنین با ساختار فدرالی رسمی تلویحا مخالفت کرده است و معتقد است که انتخاب ساختار سیاسی آینده باید توسط کل مردم ایران و نه اقوام به شکل منفرد و در خلأ ،بلکه در یک انتخابات آزاد و با توجه به نظر اکثریت مردم تعیین شود. این موضع او، با بسیاری از احزاب کرد که خواستار فدرالیسم یا خودمختاری گسترده مبتنی بر انتخاب آن تنها توسط قوم کرد هستند، متفاوت است.
رابطه و همپوشانی دیدگاهها
با توجه به تغییر مواضع احزاب کردی و تأکید رضا پهلوی بر تمامیت ارضی ایران
میتوان گفت که اکثر احزاب کرد مخالف جمهوری اسلامی که خارج از ایران فعالیت میکنند، دیدگاههایشان در مواردی اغلب با رضا پهلوی تفاوت وزاویه دارد.
این تفاوتها عمدتاً در میزان خودمختاری و ساختار فدرالی نظام آینده و نحوهٔ مدیریت حقوق اقلیتها نمود پیدا میکند.
بنابراین، گرچه هر دو طرف مخالف جمهوری اسلامی هستند، توافق کامل بر چگونگی نظام سیاسی آینده ایران وجود ندارد و برخی احزاب کرد ممکن است دیدگاه متفاوتی نسبت به رضا پهلوی داشته باشند.
تحولات مواضع احزاب کردی ایران نشان میدهد که گرایشهای گذشته به سمت خودمختاری و تجزیهطلبی، امروز به فدرالیسم دموکراتیک و حقوق برابر اقلیتها در ایران واحد تغییر یافته است. از سوی دیگر، رضا پهلوی بر تمامیت ارضی و وحدت کشور تأکید دارد و نه تجزیهطلبی و نه فدرالیسم اجباری را تأیید نمیکند. این تضاد دیدگاهها نشان میدهد که با وجود اشتراک در مخالفت با جمهوری اسلامی، تفاوتهای استراتژیک و سیاسی میان احزاب کرد و رضا پهلوی باقی است.
@irantomarrow
طی چند دههٔ گذشته، احزاب کردی ایرانی یکی از مهمترین بخشهای اپوزیسیون خارج از کشور بودهاند که در عرصهٔ سیاسی، اجتماعی و فرهنگی فعال بودهاند. بررسی تاریخچه و تحولات مواضع این احزاب نشان میدهد که دیدگاههای آنها نسبت به «تجزیهطلبی» و «خودمختاری» طی زمان تغییر کرده و پیچیدهتر شده است.
سوابق احزاب کردی و مواضع تجزیهطلبانه
در گذشته، برخی گروهها و احزاب کردی مانند حزب دموکرات کردستان ایران (PDKI) و حزب کومله کردستان ایران خواستار حق تعیین سرنوشت برای کردها بودند. در برخی مقاطع تاریخی، تحلیلگران این مواضع را نزدیک به تجزیهطلبی یا استقلال کردستان تفسیر کردهاند، هرچند خود احزاب رسماً استقلال ایران از ایران را بهعنوان هدف اعلام نکردهاند. این گروهها بیشتر بر خودمختاری، مشارکت سیاسی و حقوق برابر اقلیتها تمرکز داشتند تا جدایی کامل.
با گذشت زمان، این احزاب مواضع خود را تعدیل کردند و به سمت فدرالیسم، خودمختاری دموکراتیک و حقوق اقلیتها در چارچوب ایران واحد حرکت کردند. این تغییر نشاندهندهٔ تلاش برای حفظ وحدت ملی در عین تأمین خواستهای فرهنگی، زبانی و سیاسی کردها بوده است. حتی گروههایی که سابقاً گرایشهای بسیار رادیکال داشتندمثل پژاک، امروز حداقل در مواضع رسمی بر کنفدرالیسم دموکراتیک و فدرالیسم سکولار تأکید دارند و رسماً و فعلا خواستار استقلال کامل نیستند.
دیدگاه رضا پهلوی
در مقابل، رضا پهلوی، چهرهٔ شاخص اپوزیسیون پادشاهی خواه، بر تمامیت ارضی ایران و وحدت کشور تأکید دارد. او با تجزیهطلبی رسماً و قاطعانه مخالفت و همچنین با ساختار فدرالی رسمی تلویحا مخالفت کرده است و معتقد است که انتخاب ساختار سیاسی آینده باید توسط کل مردم ایران و نه اقوام به شکل منفرد و در خلأ ،بلکه در یک انتخابات آزاد و با توجه به نظر اکثریت مردم تعیین شود. این موضع او، با بسیاری از احزاب کرد که خواستار فدرالیسم یا خودمختاری گسترده مبتنی بر انتخاب آن تنها توسط قوم کرد هستند، متفاوت است.
رابطه و همپوشانی دیدگاهها
با توجه به تغییر مواضع احزاب کردی و تأکید رضا پهلوی بر تمامیت ارضی ایران
میتوان گفت که اکثر احزاب کرد مخالف جمهوری اسلامی که خارج از ایران فعالیت میکنند، دیدگاههایشان در مواردی اغلب با رضا پهلوی تفاوت وزاویه دارد.
این تفاوتها عمدتاً در میزان خودمختاری و ساختار فدرالی نظام آینده و نحوهٔ مدیریت حقوق اقلیتها نمود پیدا میکند.
بنابراین، گرچه هر دو طرف مخالف جمهوری اسلامی هستند، توافق کامل بر چگونگی نظام سیاسی آینده ایران وجود ندارد و برخی احزاب کرد ممکن است دیدگاه متفاوتی نسبت به رضا پهلوی داشته باشند.
تحولات مواضع احزاب کردی ایران نشان میدهد که گرایشهای گذشته به سمت خودمختاری و تجزیهطلبی، امروز به فدرالیسم دموکراتیک و حقوق برابر اقلیتها در ایران واحد تغییر یافته است. از سوی دیگر، رضا پهلوی بر تمامیت ارضی و وحدت کشور تأکید دارد و نه تجزیهطلبی و نه فدرالیسم اجباری را تأیید نمیکند. این تضاد دیدگاهها نشان میدهد که با وجود اشتراک در مخالفت با جمهوری اسلامی، تفاوتهای استراتژیک و سیاسی میان احزاب کرد و رضا پهلوی باقی است.
@irantomarrow
نازنین بنیادی گفتهها، نقدها و جنجالها
ساینتولوژی فرقه ای مذهبی است که در دهه ۱۹۵۰ توسط ال. ران هابارد بنیان گذاشته شد. پیروان آن باور دارند انسانها موجودات روحانی به نام «تتان» هستند و با روشهایی مانند آدیتینگ میتوانند به سطوح بالاتر معنوی برسند. منتقدانوبریدگان از آن اما این سازمان را ساختاری بسته و فرقهگونه و واجد سلسله مراتب مافیایی و مخالف کرامت انسانی میدانند که به گفته آنان کنترل قابلتوجهی بر زندگی اعضا، روابط شخصی و ارتباطات اجتماعی آنان اعمال میکند.
نازنین بنیادی مدتی عضو این سازمان بوده و در سالهای ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۵ رابطه کوتاهی با تام کروز داشت. برخی گزارشهای رسانهای ادعا کردهاند این رابطه تحت نفوذ ساینتولوژی شکل گرفته، اما خود کروز و کلیسا چنین روایتهایی را رد کردهاند.
در حوزه سیاسی نیز معمولاً گفته میشود بنیادی تا سالهای اخیر هیچ پیوند شناختهشده یا سابقه ای در فضای سیاسی ایران نداشته و بیشتر به عنوان بازیگر ویدیوکلیپهای خوانندگان ایرانی و سپس بازی در فیلمها و سریالهای نه چندان مطرح وسپسترکبازیگری و تبدیل به یک فعال حقوق بشری شناخته شده است. برخی منتقدان معتقدند شناخت او از تاریخ و فضای سیاسی چند دهه اخیر ایران محدود بوده است؛.
همچنین در فضای رسانهای، برخی منتقدان او را متهم میکنند که فعالیتهایش بیشتر جنبه نمادین یا نمایشی دارد تا کنش سیاسی عمیق. برای مثال به حضور او در کنفرانس امنیتی مونیخ اشاره میکنند؛ جایی که به گفته منتقدان، او در قالبی نزدیک به نقش خبرنگار از رضا پهلوی درباره رعایت حقوق بشر در مجازات عاملان کشتار حکومتی پرسش کرد و اصلا به محکومیت عواملوآمران این کشتارها نپرداخت.
@irantomarrow
ساینتولوژی فرقه ای مذهبی است که در دهه ۱۹۵۰ توسط ال. ران هابارد بنیان گذاشته شد. پیروان آن باور دارند انسانها موجودات روحانی به نام «تتان» هستند و با روشهایی مانند آدیتینگ میتوانند به سطوح بالاتر معنوی برسند. منتقدانوبریدگان از آن اما این سازمان را ساختاری بسته و فرقهگونه و واجد سلسله مراتب مافیایی و مخالف کرامت انسانی میدانند که به گفته آنان کنترل قابلتوجهی بر زندگی اعضا، روابط شخصی و ارتباطات اجتماعی آنان اعمال میکند.
نازنین بنیادی مدتی عضو این سازمان بوده و در سالهای ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۵ رابطه کوتاهی با تام کروز داشت. برخی گزارشهای رسانهای ادعا کردهاند این رابطه تحت نفوذ ساینتولوژی شکل گرفته، اما خود کروز و کلیسا چنین روایتهایی را رد کردهاند.
در حوزه سیاسی نیز معمولاً گفته میشود بنیادی تا سالهای اخیر هیچ پیوند شناختهشده یا سابقه ای در فضای سیاسی ایران نداشته و بیشتر به عنوان بازیگر ویدیوکلیپهای خوانندگان ایرانی و سپس بازی در فیلمها و سریالهای نه چندان مطرح وسپسترکبازیگری و تبدیل به یک فعال حقوق بشری شناخته شده است. برخی منتقدان معتقدند شناخت او از تاریخ و فضای سیاسی چند دهه اخیر ایران محدود بوده است؛.
همچنین در فضای رسانهای، برخی منتقدان او را متهم میکنند که فعالیتهایش بیشتر جنبه نمادین یا نمایشی دارد تا کنش سیاسی عمیق. برای مثال به حضور او در کنفرانس امنیتی مونیخ اشاره میکنند؛ جایی که به گفته منتقدان، او در قالبی نزدیک به نقش خبرنگار از رضا پهلوی درباره رعایت حقوق بشر در مجازات عاملان کشتار حکومتی پرسش کرد و اصلا به محکومیت عواملوآمران این کشتارها نپرداخت.
@irantomarrow
دکتر حسین کرمانپور پزشک و رییس روابط عمومی وزارت بهداشت ادعا کرد که تصاویر وصل بودن وسایل پزشکی به کشته شدگان اعتراضات دیماه به خاطر اصرار خانواده ها و دل پدر و مادرو.... برای احیای بعضی کشته شدگان بوده و علت اینکه این وسایل هنوز به آنها در سردخانه ها وصل بوده، فرصت نداشتن برای جدا کردن این وسایل از کشته شدگان بوده است!
پ.ن:تصور کنید در شرایطی که تعداد زیادی مجروح در بیمارستان است کادر پزشکی به جای رسیدن به بیماران بدحال ،خود را مشغول احیای یک فرد کشته شده بکنند!
و ضمنا این وسایل بر بدن برخی از کشته شدگان در سردخانه دیده شده که اثر شلیک به پیشانی آنها هست!
@irantomarrow
پ.ن:تصور کنید در شرایطی که تعداد زیادی مجروح در بیمارستان است کادر پزشکی به جای رسیدن به بیماران بدحال ،خود را مشغول احیای یک فرد کشته شده بکنند!
و ضمنا این وسایل بر بدن برخی از کشته شدگان در سردخانه دیده شده که اثر شلیک به پیشانی آنها هست!
@irantomarrow
لیندزی گراهام: سوابق سیاسی و دیدگاهها
لیندزی گراهام یکی از سیاستمداران شناختهشده معاصر آمریکا و از چهرههای مهم حزب جمهوریخواه به شمار میرود. او طی بیش از دو دهه حضور در کنگره ایالات متحده، بهویژه در حوزه سیاست خارجی، امنیت ملی و مسائل نظامی، نقشی فعال و تأثیرگذار داشته است. گراهام معمولاً بهعنوان سیاستمداری محافظهکار با رویکردی واقعگرایانه و امنیتمحور شناخته میشود.
پیشینه و آغاز فعالیت سیاسی
گراهام در سال ۱۹۵۵ در ایالت کارولینای جنوبی متولد شد. او پس از تحصیل در رشته حقوق، به نیروی هوایی آمریکا پیوست و سالها بهعنوان افسر ذخیره خدمت کرد. این تجربه نظامی تأثیر عمیقی بر دیدگاههای سیاسی او گذاشت و بعدها در مواضع سختگیرانهاش درباره امنیت ملی و سیاست خارجی نمود یافت.
فعالیت سیاسی او در دهه ۱۹۹۰ آغاز شد؛ ابتدا در مجلس نمایندگان آمریکا و سپس از سال ۲۰۰۳ بهعنوان سناتور ایالت کارولینای جنوبی وارد سنا شد. او در طول این سالها عضو کمیتههای مهمی مانند نیروهای مسلح و روابط خارجی بوده و در تصمیمگیریهای کلان امنیتی نقش داشته است.
سیاست خارجی و امنیت ملی
مهمترین حوزه فعالیت و شهرت گراهام سیاست خارجی است. او از جمله سیاستمدارانی است که به رویکردی موسوم به «مداخلهگرایی محافظهکارانه» باور دارد؛ یعنی معتقد است ایالات متحده باید برای حفظ نظم جهانی و منافع خود، نقش فعال و حتی نظامی در عرصه بینالمللی ایفا کند.
بر این اساس، گراهام از افزایش بودجه نظامی، حضور نیروهای آمریکایی در مناطق بحرانزده و اتخاذ سیاستهای سختگیرانه علیه رقبای آمریکا حمایت کرده است. او همچنین از تحریمهای گسترده علیه کشورهایی که تهدیدی برای امنیت آمریکا تلقی میشوند دفاع میکند.
رابطه با دونالد ترامپ
رابطه گراهام با Donald Trump یکی از نمونههای جالب تغییرات سیاسی در آمریکا محسوب میشود. او در ابتدا از منتقدان سرسخت ترامپ بود، اما پس از ورود ترامپ به کاخ سفید، به یکی از متحدان نزدیک او در سنا تبدیل شد. این تغییر موضع باعث توجه رسانهها و تحلیلگران شد و برخی آن را نشانه عملگرایی سیاسی گراهام دانستند.
دیدگاههای اقتصادی و داخلی
در سیاست داخلی، گراهام دیدگاههای محافظهکارانه دارد. او طرفدار اقتصاد بازار آزاد، کاهش مالیاتها و محدود کردن نقش دولت در فعالیتهای اقتصادی است. همچنین در حوزه مهاجرت، اگرچه در گذشته از برخی اصلاحات حمایت میکرد، اما در سالهای اخیر مواضع سختگیرانهتری در زمینه کنترل مرزها و مقابله با مهاجرت غیرقانونی اتخاذ کرده است.
دیدگاه درباره حقوق بشر
نگاه گراهام به حقوق بشر بیشتر در چارچوب سیاست خارجی و امنیت ملی تعریف میشود. او از تحریم دولتهایی که متهم به نقض حقوق بشر هستند حمایت میکند و در برخی موارد، مداخله نظامی را برای جلوگیری از بحرانهای انسانی قابل توجیه میداند. با این حال، منتقدان معتقدند رویکرد او به حقوق بشر گزینشی است و شدت مواضعش بسته به روابط آن کشورها با آمریکا متفاوت است.
سیاستهای اجتماعی و امنیت داخلی
در مسائل اجتماعی، گراهام مواضع محافظهکارانه دارد. او مخالف سقط جنین در بیشتر موارد است و بر تقویت نیروهای امنیتی و اختیارات دولت برای مقابله با تروریسم تأکید میکند. به باور او، امنیت ملی در برخی شرایط باید در اولویت بالاتری نسبت به برخی آزادیهای مدنی قرار گیرد.
لیندزی گراهام یکی از سیاستمداران تأثیرگذار جمهوریخواه است که دیدگاههای او ترکیبی از محافظهکاری داخلی و رویکردی فعال و گاه مداخلهگر در سیاست خارجی به شمار میرود. تجربه نظامی، تمرکز بر امنیت ملی و حمایت از قدرت نظامی آمریکا، عناصر اصلی تفکر سیاسی او را شکل دادهاند و همین ویژگیها او را به شخصیتی مهم و در عین حال بحثبرانگیز در سیاست ایالات متحده تبدیل کرده است.
@irantomarrow
لیندزی گراهام یکی از سیاستمداران شناختهشده معاصر آمریکا و از چهرههای مهم حزب جمهوریخواه به شمار میرود. او طی بیش از دو دهه حضور در کنگره ایالات متحده، بهویژه در حوزه سیاست خارجی، امنیت ملی و مسائل نظامی، نقشی فعال و تأثیرگذار داشته است. گراهام معمولاً بهعنوان سیاستمداری محافظهکار با رویکردی واقعگرایانه و امنیتمحور شناخته میشود.
پیشینه و آغاز فعالیت سیاسی
گراهام در سال ۱۹۵۵ در ایالت کارولینای جنوبی متولد شد. او پس از تحصیل در رشته حقوق، به نیروی هوایی آمریکا پیوست و سالها بهعنوان افسر ذخیره خدمت کرد. این تجربه نظامی تأثیر عمیقی بر دیدگاههای سیاسی او گذاشت و بعدها در مواضع سختگیرانهاش درباره امنیت ملی و سیاست خارجی نمود یافت.
فعالیت سیاسی او در دهه ۱۹۹۰ آغاز شد؛ ابتدا در مجلس نمایندگان آمریکا و سپس از سال ۲۰۰۳ بهعنوان سناتور ایالت کارولینای جنوبی وارد سنا شد. او در طول این سالها عضو کمیتههای مهمی مانند نیروهای مسلح و روابط خارجی بوده و در تصمیمگیریهای کلان امنیتی نقش داشته است.
سیاست خارجی و امنیت ملی
مهمترین حوزه فعالیت و شهرت گراهام سیاست خارجی است. او از جمله سیاستمدارانی است که به رویکردی موسوم به «مداخلهگرایی محافظهکارانه» باور دارد؛ یعنی معتقد است ایالات متحده باید برای حفظ نظم جهانی و منافع خود، نقش فعال و حتی نظامی در عرصه بینالمللی ایفا کند.
بر این اساس، گراهام از افزایش بودجه نظامی، حضور نیروهای آمریکایی در مناطق بحرانزده و اتخاذ سیاستهای سختگیرانه علیه رقبای آمریکا حمایت کرده است. او همچنین از تحریمهای گسترده علیه کشورهایی که تهدیدی برای امنیت آمریکا تلقی میشوند دفاع میکند.
رابطه با دونالد ترامپ
رابطه گراهام با Donald Trump یکی از نمونههای جالب تغییرات سیاسی در آمریکا محسوب میشود. او در ابتدا از منتقدان سرسخت ترامپ بود، اما پس از ورود ترامپ به کاخ سفید، به یکی از متحدان نزدیک او در سنا تبدیل شد. این تغییر موضع باعث توجه رسانهها و تحلیلگران شد و برخی آن را نشانه عملگرایی سیاسی گراهام دانستند.
دیدگاههای اقتصادی و داخلی
در سیاست داخلی، گراهام دیدگاههای محافظهکارانه دارد. او طرفدار اقتصاد بازار آزاد، کاهش مالیاتها و محدود کردن نقش دولت در فعالیتهای اقتصادی است. همچنین در حوزه مهاجرت، اگرچه در گذشته از برخی اصلاحات حمایت میکرد، اما در سالهای اخیر مواضع سختگیرانهتری در زمینه کنترل مرزها و مقابله با مهاجرت غیرقانونی اتخاذ کرده است.
دیدگاه درباره حقوق بشر
نگاه گراهام به حقوق بشر بیشتر در چارچوب سیاست خارجی و امنیت ملی تعریف میشود. او از تحریم دولتهایی که متهم به نقض حقوق بشر هستند حمایت میکند و در برخی موارد، مداخله نظامی را برای جلوگیری از بحرانهای انسانی قابل توجیه میداند. با این حال، منتقدان معتقدند رویکرد او به حقوق بشر گزینشی است و شدت مواضعش بسته به روابط آن کشورها با آمریکا متفاوت است.
سیاستهای اجتماعی و امنیت داخلی
در مسائل اجتماعی، گراهام مواضع محافظهکارانه دارد. او مخالف سقط جنین در بیشتر موارد است و بر تقویت نیروهای امنیتی و اختیارات دولت برای مقابله با تروریسم تأکید میکند. به باور او، امنیت ملی در برخی شرایط باید در اولویت بالاتری نسبت به برخی آزادیهای مدنی قرار گیرد.
لیندزی گراهام یکی از سیاستمداران تأثیرگذار جمهوریخواه است که دیدگاههای او ترکیبی از محافظهکاری داخلی و رویکردی فعال و گاه مداخلهگر در سیاست خارجی به شمار میرود. تجربه نظامی، تمرکز بر امنیت ملی و حمایت از قدرت نظامی آمریکا، عناصر اصلی تفکر سیاسی او را شکل دادهاند و همین ویژگیها او را به شخصیتی مهم و در عین حال بحثبرانگیز در سیاست ایالات متحده تبدیل کرده است.
@irantomarrow