مسئله آدمهای بینقص نیست؛ مسئله تشخیص مسیر است
در بزنگاههای تاریخی، قرار نیست دنبال آدمهای بینقص بگردیم؛ باید بفهمیم چه کسی در مسیر درست ایستاده است.
از همان دیماه، بعد از کشتار مردم، برای بسیاری از ما جهت حرکت بعضی افراد کاملاً روشن شد. کسانی که پیشتر برای اعتراض به جمهوری اسلامی هزینه میدادند، ناگهان سکوت کردند و بعضی حتی بخش اصلی فعالیتشان را گذاشتند روی تخریب شاهزاده و اطرافیانش.
این الزاماً به معنای وابستگی آنها به جمهوری اسلامی نیست. اما یک واقعیت را نمیتوان نادیده گرفت: ممکن است کسی وابسته به جمهوری اسلامی نباشد، اما در زمینی بازی کند که نتیجهاش به سود جمهوری اسلامی باشد.
اشتباه بزرگتر اینجاست که به جای دیدن این جهت، مدام برای رفتار آنها توجیه ساختیم و همزمان کسانی را تخریب کردیم که در همان مقطع، جهت حرکتشان با خواست بخش بزرگی از مردم همخوانتر بود.
شاهزاده هم قطعاً بیاشتباه نیست؛ اطرافیانش هم نیستند. اما مسئله این نیست که چه کسی «سفید مطلق» است. مسئله این است که در هر مقطع، چه کسی در کدام سمت ایستاده است.
اگر این را تشخیص ندهیم، ممکن است به نام مبارزه با خطاهای یک جریان، عملاً کنار کسانی قرار بگیریم که مسیرشان با مردم یکی نیست.
در سیاست، همیشه خطرناکترین اشتباه، حمایت از یک انسان خطاکار نیست؛ گاهی خطرناکتر از آن، اشتباه گرفتن جهت و ایستادن در سمت نادرست تاریخ است.
@irantomarrow
در بزنگاههای تاریخی، قرار نیست دنبال آدمهای بینقص بگردیم؛ باید بفهمیم چه کسی در مسیر درست ایستاده است.
از همان دیماه، بعد از کشتار مردم، برای بسیاری از ما جهت حرکت بعضی افراد کاملاً روشن شد. کسانی که پیشتر برای اعتراض به جمهوری اسلامی هزینه میدادند، ناگهان سکوت کردند و بعضی حتی بخش اصلی فعالیتشان را گذاشتند روی تخریب شاهزاده و اطرافیانش.
این الزاماً به معنای وابستگی آنها به جمهوری اسلامی نیست. اما یک واقعیت را نمیتوان نادیده گرفت: ممکن است کسی وابسته به جمهوری اسلامی نباشد، اما در زمینی بازی کند که نتیجهاش به سود جمهوری اسلامی باشد.
اشتباه بزرگتر اینجاست که به جای دیدن این جهت، مدام برای رفتار آنها توجیه ساختیم و همزمان کسانی را تخریب کردیم که در همان مقطع، جهت حرکتشان با خواست بخش بزرگی از مردم همخوانتر بود.
شاهزاده هم قطعاً بیاشتباه نیست؛ اطرافیانش هم نیستند. اما مسئله این نیست که چه کسی «سفید مطلق» است. مسئله این است که در هر مقطع، چه کسی در کدام سمت ایستاده است.
اگر این را تشخیص ندهیم، ممکن است به نام مبارزه با خطاهای یک جریان، عملاً کنار کسانی قرار بگیریم که مسیرشان با مردم یکی نیست.
در سیاست، همیشه خطرناکترین اشتباه، حمایت از یک انسان خطاکار نیست؛ گاهی خطرناکتر از آن، اشتباه گرفتن جهت و ایستادن در سمت نادرست تاریخ است.
@irantomarrow
وقتی حتی صدای یک برنده نوبل هم به دیماه نمیرسد
مصاحبه اخیر نرگس محمدی با CNN، حتی با توضیحی که خود این شبکه درباره شرایط انجام آن داده، یک واقعیت تلخ را برای مردم ایران آشکار میکند: دیماه و قربانیان آن هنوز آنقدر بیصدا و بیپناهاند که حتی در بزرگترین رسانههای بینالمللی نیز به حاشیه رانده میشوند.
سی آن آن
صراحتاً اعلام کرده بود که چچبه بهانه جلوگیری از افزایش خطر انتقامگیری علیه محمدی، با او توافق کرده اند که مصاحبه را عمدتاً بر کتاب خاطرات و تجربیات شخصی او متمرکز کند، نه رویدادهای اخیر ایران.
اما این ماجرا دستکم دو نکته بسیار مهم برای مردم ایران دارد.
نکته اول، بیپناهی قربانیان است.
وقتی چنین فاجعهای رخ میدهد و ابعاد آن هنوز برای بخش بزرگی از افکار عمومی جهان روشن نیست، باید پرسید چه چیزی باعث شده صدای قربانیان تا این اندازه ضعیف باقی بماند؟ رسانههای بینالمللی چه مقدار از واقعیت را پوشش میدهند و چه مقدار را، به هر دلیل، در حاشیه قرار میدهند؟
اگر رسانههای بزرگ جهان قرار است افکار عمومی را درباره ایران شکل دهند، سکوت یا کمرنگشدن یک فاجعه انسانی دیگر موضوع کوچکی نیست. قربانیای که دیده نمیشود، عملاً برای افکار عمومی جهان قربانی نشده است.
اما نکته دوم حتی مهمتر است.
مردم ایران باید ببینند روی دیوار تاریخ، نام چه کسانی را بهعنوان صدای خود به یادگار نوشتهاند.
نرگس محمدی جایزه صلح نوبل را برای مبارزه با سرکوب زنان در ایران و دفاع از حقوق بشر و آزادی برای همه دریافت کرده است.
پس پرسش مردم ایران کاملاً روشن است:
اگر حقوق بشر «برای همه» است، چرا وقتی پای قربانیان دیماه به میان میآید، صدای آنها اینچنین توسط او کمرنگ میشود؟
او در پایان مصاحبه در یک جمله کوتاه از «رویدادهای ژانویه» و همه کشتهشدگان آن نام برد.
اما سؤال همچنان پابرجاست:
چرا چنین فاجعهای در مرکز یک تریبون جهانی قرار نگرفت؟
کسی که عنوان برنده صلح نوبل را بر دوش دارد، طبیعتاً با معیار بسیار بالاتری مورد پرسش قرار میگیرد.
نمیتوان سالها از حقوق بشر، آزادی و کرامت انسانی سخن گفت و بعد انتظار داشت مردم درباره اینکه کدام قربانی بیشتر دیده میشود و کدام قربانی کمتر، سؤال نکنند.
این پرسش دیگر فقط درباره یک مصاحبه نیست؛ درباره معیار حقوق بشر است.
اگر حقوق بشر انتخابی باشد، اگر یک قربانی به نماد جهانی تبدیل شود و قربانی دیگری در حاشیه بماند، مردم حق دارند بپرسند:
پس این حقوق بشر دقیقاً برای چه کسی است؟
و درباره جایزه نوبل نیز پرسش اخلاقی همچنان میتواند مطرح باشد: آیا عنوان «برنده صلح نوبل» نباید صاحب خود را در برابر همه قربانیان، بدون استثنا، مسئولتر کند؟
جایزه نوبل طبق مقررات قابل پسگرفتن نیست؛ بنابراین مسئله، پسگرفتن یک مدال نیست. مسئله بسیار عمیقتر است:
آیا رفتار یک برنده نوبل با آرمانهایی که جایزه به نام آنها اعطا شده، همچنان برای مردم قابل دفاع است یا نه؟
این همان سؤالی است که مردم ایران باید درباره آن قضاوت کنند.
چون در نهایت، تاریخ نه با عنوانها قضاوت میکند، نه با مدالها و نه با تعداد مصاحبهها.
تاریخ میپرسد: وقتی مردم کشته میشدند، صدای چه کسی بلند شد و چه کسی سکوت کرد؟
@irantomarrow
مصاحبه اخیر نرگس محمدی با CNN، حتی با توضیحی که خود این شبکه درباره شرایط انجام آن داده، یک واقعیت تلخ را برای مردم ایران آشکار میکند: دیماه و قربانیان آن هنوز آنقدر بیصدا و بیپناهاند که حتی در بزرگترین رسانههای بینالمللی نیز به حاشیه رانده میشوند.
سی آن آن
صراحتاً اعلام کرده بود که چچبه بهانه جلوگیری از افزایش خطر انتقامگیری علیه محمدی، با او توافق کرده اند که مصاحبه را عمدتاً بر کتاب خاطرات و تجربیات شخصی او متمرکز کند، نه رویدادهای اخیر ایران.
اما این ماجرا دستکم دو نکته بسیار مهم برای مردم ایران دارد.
نکته اول، بیپناهی قربانیان است.
وقتی چنین فاجعهای رخ میدهد و ابعاد آن هنوز برای بخش بزرگی از افکار عمومی جهان روشن نیست، باید پرسید چه چیزی باعث شده صدای قربانیان تا این اندازه ضعیف باقی بماند؟ رسانههای بینالمللی چه مقدار از واقعیت را پوشش میدهند و چه مقدار را، به هر دلیل، در حاشیه قرار میدهند؟
اگر رسانههای بزرگ جهان قرار است افکار عمومی را درباره ایران شکل دهند، سکوت یا کمرنگشدن یک فاجعه انسانی دیگر موضوع کوچکی نیست. قربانیای که دیده نمیشود، عملاً برای افکار عمومی جهان قربانی نشده است.
اما نکته دوم حتی مهمتر است.
مردم ایران باید ببینند روی دیوار تاریخ، نام چه کسانی را بهعنوان صدای خود به یادگار نوشتهاند.
نرگس محمدی جایزه صلح نوبل را برای مبارزه با سرکوب زنان در ایران و دفاع از حقوق بشر و آزادی برای همه دریافت کرده است.
پس پرسش مردم ایران کاملاً روشن است:
اگر حقوق بشر «برای همه» است، چرا وقتی پای قربانیان دیماه به میان میآید، صدای آنها اینچنین توسط او کمرنگ میشود؟
او در پایان مصاحبه در یک جمله کوتاه از «رویدادهای ژانویه» و همه کشتهشدگان آن نام برد.
اما سؤال همچنان پابرجاست:
چرا چنین فاجعهای در مرکز یک تریبون جهانی قرار نگرفت؟
کسی که عنوان برنده صلح نوبل را بر دوش دارد، طبیعتاً با معیار بسیار بالاتری مورد پرسش قرار میگیرد.
نمیتوان سالها از حقوق بشر، آزادی و کرامت انسانی سخن گفت و بعد انتظار داشت مردم درباره اینکه کدام قربانی بیشتر دیده میشود و کدام قربانی کمتر، سؤال نکنند.
این پرسش دیگر فقط درباره یک مصاحبه نیست؛ درباره معیار حقوق بشر است.
اگر حقوق بشر انتخابی باشد، اگر یک قربانی به نماد جهانی تبدیل شود و قربانی دیگری در حاشیه بماند، مردم حق دارند بپرسند:
پس این حقوق بشر دقیقاً برای چه کسی است؟
و درباره جایزه نوبل نیز پرسش اخلاقی همچنان میتواند مطرح باشد: آیا عنوان «برنده صلح نوبل» نباید صاحب خود را در برابر همه قربانیان، بدون استثنا، مسئولتر کند؟
جایزه نوبل طبق مقررات قابل پسگرفتن نیست؛ بنابراین مسئله، پسگرفتن یک مدال نیست. مسئله بسیار عمیقتر است:
آیا رفتار یک برنده نوبل با آرمانهایی که جایزه به نام آنها اعطا شده، همچنان برای مردم قابل دفاع است یا نه؟
این همان سؤالی است که مردم ایران باید درباره آن قضاوت کنند.
چون در نهایت، تاریخ نه با عنوانها قضاوت میکند، نه با مدالها و نه با تعداد مصاحبهها.
تاریخ میپرسد: وقتی مردم کشته میشدند، صدای چه کسی بلند شد و چه کسی سکوت کرد؟
@irantomarrow
👍2
پزشکیان اعضای خانواده اش رو به نیویورک برده است
حضور دختر و داماد پزشکیان در مجمع سازمان ملل در نیویورک!
@irantomarrow
حضور دختر و داماد پزشکیان در مجمع سازمان ملل در نیویورک!
@irantomarrow
😁1👀1
سخنگوی انجمن داروسازان ایران:
استامینوفن کدئین کمیاب شده؛این دارو اکنون بهصورت محدود و سهمیهای در داروخانهها توزیع میشود!
@irantomarrow
استامینوفن کدئین کمیاب شده؛این دارو اکنون بهصورت محدود و سهمیهای در داروخانهها توزیع میشود!
@irantomarrow
ادعای وزیرخزانهداری آمریکا:
نمیدانم چه قدر طول میکشد، اما ایران در نهایت تسلیم خواهد شد!
@irantomarrow
نمیدانم چه قدر طول میکشد، اما ایران در نهایت تسلیم خواهد شد!
@irantomarrow
رویترز: فرودگاههای اربیل و سلیمانیه از امروز، پروازهای هواپیماهای ایرانی را به حالت تعلیق درآوردند.
@irantomarrow
@irantomarrow
فرناز فصیحی، خبرنگار نیویورکتایمز و از افراد نزدیک به نایاک، که در مقالهای در نیویورکتایمز ادعا کرده بود آمریکا و اسرائیل میخواستند محمود احمدینژاد را بر ایران حاکم کنند، همراه با سایر اعضای نایاک با پزشکیان در نیویورک دیدار کرد.
بسیاری بر این باورند که او در مقالهای که به شکل رپرتاژآگهی و به سفارش اصلاحطلبان تهیه شده بود، از یک سو مأموریت داشت محمود احمدینژاد را در میان اتهام همکاری با اسرائیل قرار دهد و او را از سر راه اصلاح طلبان حذف کند و از سوی دیگر، طرفداران شاهزاده رضا پهلوی را ناامید کند.
@irantomarrow
بسیاری بر این باورند که او در مقالهای که به شکل رپرتاژآگهی و به سفارش اصلاحطلبان تهیه شده بود، از یک سو مأموریت داشت محمود احمدینژاد را در میان اتهام همکاری با اسرائیل قرار دهد و او را از سر راه اصلاح طلبان حذف کند و از سوی دیگر، طرفداران شاهزاده رضا پهلوی را ناامید کند.
@irantomarrow