من صندوقدار یک فروشگاه مواد غذایی هستم و شب‌ها از ساعت ۱۰ شب تا ۶ صبح کار می‌کنم. در این ساعات، معمولاً مشتریان ثابتی را می‌بینم؛ آدم‌هایی که بی‌خواب‌اند، شب‌کارند یا شاید کسی را ندارند که منتظر بازگشتشان باشد.

یک شب مردی ساعت دو بامداد از من خواست روی رسیدش که حدود ۱۷ دلار میشد ، چیزی بنویسم؛ فقط برای اینکه مطمئن شود امروز یک انسان او را دیده است. وقتی فهمیدم شش روز است با هیچ‌کس حرف نزده، این اتفاق ذهنم را درگیر کرد.

از آن شب شروع کردم روی رسید مشتریان جمله‌های کوتاه و مهربانانه بنویسم؛ «تو مهم هستی»، «تو تنها نیستی»، «از دیدنت خوشحال شدم» و چیزهایی شبیه این. کم‌کم متوجه شدم بسیاری از مشتریان شبانه واقعاً تنها هستند.
یک زن که همیشه برای گربه‌اش غذا می‌خرید، یک شب در حالی که گریه می‌کرد به من گفت در حال طلاق گرفتن است و این یادداشت‌ها تنها حرف‌های مهربانانه‌ای بوده که در ماه‌های اخیر شنیده است. حتی چهارده رسید را روی یخچالش چسبانده بود.

همین یادداشت‌های کوچک باعث شد مشتریان با من و با یکدیگر صحبت کنند. مدیر فروشگاه هم وقتی این تغییر را دید، جلوی فروشگاه چند نیمکت گذاشت تا مشتریان شبانه جایی برای نشستن و با هم بودن داشته باشند.

من هنوز روی رسیدها می‌نویسم، چون فهمیده‌ام گاهی یک جمله کوتاه می‌تواند به کسی بفهماند که دیده می‌شود، مهم است و در این دنیا کاملاً تنها نیست. ❤️

@irantomarrow

شهر سهند با بیش از ۱۸۰ هزار نفر جمعیت، تنها سه جایگاه سوخت فعال است و کمبود کارت آزاد و محدودیت ۱۵ لیتری، باعث صف‌های کیلومتری و انتظارهای چندساعته شده است.

با توجه به رفت‌وآمد روزانه بخش زیادی از مردم بین سهند و تبریز، ظرفیت فعلی جایگاه‌ها و سهمیه سوخت پاسخگوی نیاز مردم نیست.

کانال اعتراض مدنی بازار

@irantomarrow

رئیس سازمان هواپیمایی علت تأخیر و تغییر ساعت برخی پروازهای اخیر را محدودیت‌های راداری، آسیب جنگ به تجهیزات ناوبری و تحریم‌های صنعت هوایی اعلام کرده است.

@irantomarrow

مصادرهٔ شعارها، واژه‌ها و نمادهای اعتراضی از سوی حکومت را نمی‌توان صرفاً اتفاقی دانست. وقتی شعار «نه فراموش می‌کنیم و نه می‌بخشیم»، عنوان «جان‌فدا» و حتی موسیقی مورد استفاده معترضان، به شکلی دیگر در روایت رسمی حکومت ظاهر می‌شوند، برای من این پرسش مطرح می‌شود که چرا حکومت تا این اندازه نیاز دارد نشانه‌های اعتراض را کنترل و بازتعریف کند.

این رفتار دست‌کم نشان‌دهندهٔ اثرگذاری و گستردگی اعتراضات است.

حکومت می‌خواهد معنای نمادها را در اختیار خود نگه دارد و اجازه ندهد آنها به نشانه‌ای مستقل از قدرت تبدیل شوند؛ چون در جمهوری اسلامی، نماد فقط یک شعار یا واژه نیست؛ نماد بخشی از روایت و مشروعیت سیاسی است.

حقوق خصوصی

@irantomarrow

نیویورک پست

فشار اقتصادی، اعدام‌ها، جنگ و سرکوب اعتراضات قبلی، جامعه ایران را به آستانه یک خیزش تازه رسانده است.

برخی فعالان می‌گویند گروه‌هایی در داخل کشور در حال آماده‌سازی برای اعتراضات جدید هستند .

در مقابل، خاطره سرکوب خونین اعتراضات گذشته و حضور گسترده نیروهای امنیتی، مانع شکل‌گیری یک اعتراض سراسری شده است.

با این حال، این گزارش به تجمع‌های اخیر در اعتراض به اعدام در اصفهان، افزایش نارضایتی و احتمال تشدید شکاف در ساختار حکومت اشاره می‌کند و فضای کنونی را آماده یک رویارویی دوباره میان جامعه و حکومت توصیف می‌کند.

@irantomarrow

محمود جامساز ،کارشناس اقتصادی :

درآمدهای عظیم نفتی ایران در طی دو دهه گذشته به‌درستی مدیریت و سرمایه‌گذاری نشده و اگر حتی بخشی از آن صرف توسعه زیرساخت و تقویت اقتصاد می‌شد، ایران امروز توان بیشتری برای مقابله با تحریم‌ها و بحران‌های اقتصادی داشت.

رشد شدید نقدینگی، کسری بودجه و تورم مزمن باعث کاهش قدرت خرید و تضعیف طبقه متوسط شده است.

در سال ۱۴۰۴ بیش از ۵.۶ هزار تریلیون تومان به نقدینگی افزوده شده؛ یعنی به‌طور متوسط روزانه بیش از ۱۵ هزار میلیارد تومان.

@irantomarrow

محمدباقر خرمشاد استاد ولایی دانشگاه و معاون سابق وزیر کشور :

رسانه‌های داخلی و شبکه‌های اجتماعی خارجی تصویری بسیار منفی از توانایی‌های ایران در ذهن مردم ساخته‌اند و جنگ اخیر باعث شد بخشی از این تصور تغییر کند و مردم توانمندی‌های صنعتی، نظامی و زیرساختی کشور را ببینند.

پ.ن :

مشکلات اقتصادی، فساد، رانت و کاهش قدرت خرید واقعیت‌های ملموسی هستند که نمی‌توان همه آنها را نتیجه تبلیغات رسانه‌ای دانست.

اما حکومت به‌جای پاسخ‌گویی به این واقعیت‌ها، آنها را به «برداشت اشتباه مردم» یا «تأثیر رسانه‌های خارجی» نسبت می‌دهد.

@irantomarrow

سالانه چندین میلیارد دلار از درآمد نفت ایران، در قالب تخفیف، به خریداران و دلالان نفت واگذار می‌شود.

بخش قابل‌توجهی از درآمد حاصل از فروش نفت نیز به دلیل اجبار به واردات کالاهای بی‌کیفیت از چین هدر می‌رود.

از سوی دیگر، تحریم‌ها هزینه مبادلات ایران را به‌شدت افزایش داده‌اند. بسیاری از فروشندگان کالا و خدمات به ایران، به دلیل ریسک تحریم و مشکلات انتقال پول، مبالغ بیشتری مطالبه می‌کنند و حتی در مواردی، با وجود دریافت پول، از ارسال کالا خودداری می‌کنند؛ زیرا می‌دانند ایران به دلیل تحریم‌ها در بسیاری از موارد امکان پیگیری مؤثر حقوقی و طرح دعوا در دادگاه‌های بین‌المللی یا کشورهای طرف معامله را ندارد.

اینها جدا از مبالغی است که در اختیار واسطه‌ها و شرکت‌های تراستی قرار می‌گیرد؛ شرکت‌ها و افرادی که درباره ارتباط برخی از آنها با نهادها و وابستگان حکومتی نیز پرسش‌های جدی مطرح است. بخشی از این منابع ممکن است در فرآیندهای غیرشفاف گم شود، بازنگردد یا حتی به نفع افراد و شبکه‌های خاص مورد سوءاستفاده قرار گیرد.

در نتیجه، مسئله فقط میزان فروش نفت نیست؛ مهم‌تر از آن، میزان واقعی درآمدی است که پس از تخفیف‌ها، هزینه دور زدن تحریم‌ها، واسطه‌گری، واردات اجباری و فساد و عدم شفافیت، نهایتاً به اقتصاد ایران می‌رسد.

@irantomarrow

واردات گوشت بوفالوی هند که پیش‌تر عمدتاً برای مصارف صنعتی بود، مدتی است که برای مصرف خانوار نیز مجاز شده است.

نگرانی اصلی این است که برخی فروشندگان ممکن است آن را به‌عنوان گوشت گوساله و با قیمت بالاتر به مردم عرضه کنند

کانال اعتراض مدنی بازار

@irantomarrow

بعد از حذف ارز ترجیحی ،گرانی مواد غذایی همچنان ادامه دارد !

@irantomarrow

نیویورک تایمز

ادامه جنگ آمریکا و ایران می‌تواند ذخایر مهمات و تجهیزات استراتژیک ارتش آمریکا را کاهش دهد و آمریکا را وادار کند بخشی از تجهیزات خود را از اروپا و خاور دور به خاورمیانه منتقل کند.

از نگاه تحلیلگران، هرچه جنگ طولانی‌تر شود، فشار بر ذخایر تسلیحاتی آمریکا بیشتر و آسیب‌پذیری آن در برابر روسیه و چین آشکارتر خواهد شد؛ به همین دلیل ادامه درگیری از نظر راهبردی به نفع این دو کشور است.

@irantomarrow

دکتر یدالله کریمی پور

نباید شکست نخوردن در یک رویارویی را با پیروزی اشتباه گرفت و زنده ماندن از یک جنگ را پایان تهدید دانست.

صدام پس از جنگ با ایران زنده ماند و همین بقا را نشانه قدرت خود تصور کرد. سپس به کویت حمله کرد و با وجود آنکه قدرت‌های بزرگ یک بار او را در جنگ اول خلیج فارس عقب راندند، متوقف شدن روند نابودی‌اش را به‌جای یک فرصت موقت، نشانه ضعف آنها برداشت کرد.

سرانجام زمانی که شرایط تغییر کرد، ضربه نهایی به او‌درنگ دوم خلیج فارس وارد شد و صدام، حزب بعث و ایدئولوژی آن یکجا فروپاشیدند.

از این تجربه تاریخی این درس گرفته میشود که قدرت‌های بزرگ مثل ایالات متحده همیشه در نخستین رویارویی تمام توان خود را نشان نمی‌دهند.

ممکن است به دلایل سیاسی، محاسباتی یا برای ایجاد ائتلاف، مرحله‌به‌مرحله پیش بروند. بنابراین نباید خویشتن‌داری و تأخیر آنها را با اشتباه محاسباتی با ناتوانی اشتباه گرفت.

پرسش اصلی این نیست که آیا ضربه‌ای در راه است یا نه؛ پرسش این است که چه کسی زودتر واقعیت را می‌بیند و پیش از رسیدن آن ضربه، شرایط را درست درک می‌کند.

@irantomarrow

رحیم قمیشی

من این نوشته را با خاطره‌ای از دوران کرونا آغاز می‌کنم؛ زمانی که دخترم بیمار بود و برای خرید ماسک و الکل به داروخانه رفتم، اما با تابلویی روبه‌رو شدم که نوشته بود: «ماسک و الکل نداریم.»

از همان زمان به این فکر کردم که اگر یک داروخانه نتواند نیاز ضروری مردم را تأمین کند، پس اساساً چه کارکردی دارد؟

امروز همین پرسش را درباره دولت دارم. من منتظرم دولتی ببینم که بتواند گرانی و تورم را کنترل کند، امنیت و آرامش به مردم بدهد، امکان اعتراض و بیان آزادانه را فراهم کند، نگرانی از جنگ و زندان را کاهش دهد و مهم‌تر از همه، امید به آینده ایجاد کند.

مردم از دولت زندگی عادی می‌خواهند؛ زندگی‌ای که تمام روز درگیر قیمت‌ها، قطعی برق، فیلترینگ، تهدید جنگ و نگرانی از آینده نباشند.

، دولتی که نمی‌تواند برای مشکلات اساسی مردم کاری انجام دهد، فقط با داشتن عنوان «دولت» نمی‌تواند کارکرد واقعی دولت را داشته باشد.

همان‌طور که داروخانه بدون ماسک و الکل برای من دیگر داروخانه نبود، دولتی هم که نتواند امنیت، آرامش، ثبات و امید ایجاد کند، چیزی جز نمایش یا توهمی از یک دولت نیست.

@irantomarrow

مشکل بنزین از مرحله کمبود عبور کرده است و به بحران نزدیک میشود .

@irantomarrow

سعید لیلاز ،فعال اصلاح‌طلب:

حکومت پهلوی از نظر اقتصادی مثل یک بشکه گه هست که دو‌سانت روی آن عسل است !

@irantomarrow

دکتر یدالله کریمی پور

با پوزش ، درباره سخنان دکتر لیلاز، فعال اصلاح‌طلب، فقط می‌خواهم به چند داده اقتصادی اشاره کنم.

ایشان حکومت پهلوی را از نظر اقتصادی به «بشکه گُوه با دو سانت عسل» تشبیه کرده‌اند؛

اما به نظرم پیش از چنین قضاوت کلی، بهتر است نگاهی به داده‌های بانک مرکزی ایران و صندوق بین‌المللی پول بیندازیم.

بر اساس این آمار، اقتصاد ایران در فاصله ۱۳۳۵ تا ۱۳۵۵ رشد واقعی بسیار بالایی داشت؛ به‌طور متوسط حدود ۹ تا ۱۰ درصد در سال که جز ۵ کشور اول جهان بود. درآمد سرانه واقعی نیز در همین دوره بیش از پنج برابر شد.

بنابراین، فارغ از نقدهایی که می‌توان به حکومت پهلوی داشت، توصیف آن دوره به‌عنوان اقتصادی با «دو سانت عسل روی یک بشکه گُوه» با شاخص‌های کلان اقتصادی و داده‌های معتبر سازگار نیست.

رشد اقتصادی آن دوره، در مقیاس جهانی، واقعاً قابل‌توجه بود.

ببخشید که در تاریخ اقتصاد دخالت کردم! 😄

@irantomarrow

دقایقی پیش، محسن رضایی، با حکم رسمی مجتبی خامنه‌ای، به عنوان دبیر شورای عالی امنیت ملی انتخاب شد.

@irantomarrow

سهیل رضایی

با زندگی در اینجا ، دیگر آرزومندی را کنار گذاشته‌ام؛ نه به این معنا که دیگر چیزی نمی‌خواهم، بلکه دیگر نمی‌خواهم آرامش و کیفیت زندگی امروز من به تحقق خواسته‌هایم در آینده وابسته باشد.

با گذشت زمان فهمیده‌ام که دنیا هیچ تعهدی به آرزوهای ما ندارد؛ ممکن است بعضی خواسته‌هایمان برآورده شوند و بعضی هرگز. آنچه اهمیت دارد، سبک‌تر گرفتن آرزوها و پذیرفتن زندگی همان‌گونه است که پیش می‌آید.

شاید بلوغ همین باشد؛ کمتر از دنیا طلبکار باشم و بیشتر با آن همراه شوم. اگر آرزوهایم محقق شدند، سپاسگزار باشم و اگر نشدند، باز هم بتوانم از آنچه دارم لذت ببرم.

شاید خوشبختی، برآورده شدن همه آرزوها نباشد؛ کم شدن وابستگی ما به آرزوهاست.

@irantomarrow

دلار توافقی ۱۵۵۰۰۰

طبق معاهده‌های قبل از انقلاب و در زمان پهلوی، دریای خزر به شکل مشترک بین ایران و شوروی تعیین شده بود. بعد از فروپاشی شوروی، ایران در ابتدا خواستار آن شد که سهم شوروی بین کشورهای تازه‌استقلال‌یافته تقسیم شود؛ به این نحو که ابتدا برای همه کشورها یک خط ساحلی تعریف شود و سپس مابقی دریا، از نظر منابع زیرزمینی نفت و گاز و بستر، به‌طور مشترک بین همه کشورها مورد بهره‌برداری قرار بگیرد.

بر این اساس، سهم ایران از منافع آن ۵۰ درصد و سهم شوروی ــ که حالا به چند کشور تبدیل شده بود ــ نیز ۵۰ درصد باشد. همچنین سهم ایران برای سرمایه‌گذاری در این زمینه‌ها نیز ۵۰ درصد و سهم شوروی ــ که اکنون به چند کشور تقسیم شده بود ــ نیز ۵۰ درصد باشد.

تعیین میزان سهم در سرمایه‌گذاری و همچنین منافع آن کشورهای تازه ایجاد شده در بین خودشان، با توجه به میزان خط ساحلی‌شان تعیین شود.

کشتیرانی در قسمت‌های غیرساحلی برای همه کشتی‌های ایران و شوروی ــکه اکنون به چند کشور تبدیل شده است ـ آزاد باشد.

اما در سال ۲۰۱۸، ایران دردولت روحانی و رهبری سید علی خامنه ای به‌صورت داوطلبانه از این ادعا صرف‌نظر کرد و خواهان تقسیم منافع دریای خزر بین کشورها، با توجه به میزان خط ساحلی آن‌ها، شد.

چون ایران خط ساحلی کمتری دارد، بنابراین به‌طور اتوماتیک نیز سهم ایران از منافع دریای خزر بسیار کمتر از ۵۰ درصد می‌شد؛ چیزی که حتی باعث تعجب صفروف، نماینده روسیه در این مذاکرات، هم شده بود که چگونه ایران از حق قانونی خود، که در معاهدات زمان پهلوی به شکل مشترک بین شوروی و ایران برقرار شده بود، عقب‌نشینی کرده است؛ موضوعی که، به گفته صفروف، باعث خوشحالی سایر کشورها شد.

@irantomarrow

رئیس اتاق اصناف سنندج اعلام کرده حدود ۹۵٪ واحدهای صنفی کردستان در آستانه ورشکستگی هستند.

@irantomarrow