محمد مرکبیان

هیچ پول، رانت، جایگاه یا منفعت شخصی ارزش آن را ندارد که منافع ملی و آینده ایران نادیده گرفته شود. از همه می‌خواهم پیش از دفاع بی‌چون‌وچرا از هر تصمیم حکومت ، از خود بپرسند آیا این تصمیم به سود کشور و نسل‌های آینده است یا نه.

مشکل فقط کنوانسیون ۲۰۱۸ دریای کاسپین نیست، بلکه ابهام‌ها و نبود شفافیت درباره مفاد آن است.

برخی مسائل مهم، از جمله حقوق ایران و نحوه بهره‌برداری از منابع، به مذاکرات آینده موکول شده و این موضوع می‌تواند در آینده چالش‌هایی برای منافع و جایگاه راهبردی ایران ایجاد کند.

اگر این نگرانی‌ها درست باشد، سکوت در برابر آن به زیان منافع ملی خواهد بود.

@irantomarrow

در طول تاریخ، روسیه بارها تلاش کرده است نفوذ و سلطه خود را بر ایران گسترش دهد و نمونه‌های تاریخی متعددی برای این موضوع وجود دارد.

چین در دو دهه اخیر و پس از تشدید تحریم‌های اقتصادی علیه ایران، از شرایط موجود برای گسترش نفوذ اقتصادی خود و کسب منافع بهره برده است.

حتی برخی کشورهای منطقه مانند قطر، عمان، امارات، ترکیه و پاکستان نیز به شیوه‌های مختلف از وضعیت تحریم‌های ایران سود برده‌اند و نبایدسود اقتصادی آن‌ها از تداوم این تحریمها ناشی از نرمال نشدن حکومت حاکم بر ایران ،نادیده گرفته شود.

در مقابل، تهدید اسرائیل علیه ایران در طول سال‌ها، هم توسط حکومت ایران و هم بخشی از جریان‌های چپ‌گرا بزرگ‌نمایی شده است.

اسرائیل هدفش از مقابله با ایران پس از انقلاب اسلامی به هیچ وجه استعمار ایران نیست، بلکه خواهان تغییر رفتار و عادی شدن روابط حکومت ایران است.

، از نظر تاریخی نیز اسرائیل و ایران هرگز تضادهای سرزمینی، یا منابع مشترک مورد مناقشه نداشته‌اند و بخش مهمی از تنش‌های موجود نتیجه مسائل سیاسی و ایدئولوژیک دنبال شده توسط حکومت ایران پس از انقلاب اسلامی است.

با تغییر نگرش حکومت ایران ،قطعا روابط ایران با اسراییل همانند دو‌کشور عادی خواهد شد، اما با عادی شدن حکومت ایران ،رقابت‌ها با چین ، روسیه و کشورهای همسایه بر سر جای خود باقی خواهد ماند و آنها از منافع خود گذر نخواهند کرد و مجددا تلاش برای غیر نرمال شدن آن خواهند داشت .

@irantomarrow

موضوع قراردادها و توافق‌های مربوط به دریای خزر بار دیگر به یکی از مسائل مهم تبدیل شده است؛ موضوعی که می‌تواند بر منافع بلندمدت مردم ایران اثر بگذارد و در صورت نهایی شدن، بازگرداندن آن حتی با تغییر حکومت نیز آسان نخواهد بود.

در حالی که حکومت و برخی افراد و روشنفکران نزدیک به آن بر امکان درآمدزایی از تنگه هرمز از طریق دریافت عوارض تأکید می‌کنند، این نگاه با چالش‌های حقوقی بین‌المللی روبه‌رو است و تاکنون نیز چنین سیاست‌هایی نه‌تنها سودی برای کشور نداشته، بلکه همراه با تحریم‌ها و محدودیت‌های دریایی، خسارت‌های اقتصادی قابل توجهی ایجاد کرده است.

، پرسش مهم این است که چرا بخشی از روشنفکران و فعالان سیاسی درباره پیامدهای احتمالی توافق‌های دریای خزر سکوت می‌کنند، اما درباره موضوعی مانند درآمدهای احتمالی تنگه هرمز با این شدت و آن هم به شیوه دزدان دریایی و نه کسب درآمد از طریق ارایه خدمات دریایی و بندری ،مثل کشور امارات موضع‌گیری می‌کنند.

دفاع از منافع ملی باید شامل همه منابع و دارایی‌های کشور، به‌ویژه حقوق نسل‌های آینده، باشد.

@irantomarrow

پیش از انقلاب اسلامی، دریای خزر میان ایران و شوروی بر اساس قراردادهای موجود، دریایی مشترک محسوب می‌شد و هر دو طرف از حقوق برابر برای بهره‌برداری از منابع آن برخوردار بودند.

البته شوروی به دلیل داشتن امکانات فنی و اقتصادی بیشتر، عملاً سهم بیشتری از بهره‌برداری را در اختیار داشت، اما ایران نیز در حد توان خود تلاش می‌کرد این فاصله را کاهش دهد و اگر توانایی لازم را پیدا می‌کرد، از نظر حقوقی مانعی برای استفاده از منابع بیشتر دریای خزر نداشت.

اما با تصویب کنوانسیون جدید دریای خزر، این وضعیت تغییر خواهد کرد؛ به‌گونه‌ای که حتی اگر ایران در آینده توانایی‌های فنی و اقتصادی لازم برای بهره‌برداری گسترده از منابع این دریا را داشته باشد، قانونا امکان استفاده از بخش‌های وسیع آن را نخواهد داشت و بهره‌برداری آن عملاً به محدوده نزدیک به سواحل خود محدود می‌شود.

https://t.me/irantomarrow

سیاست خارجی محمدرضا شاه پهلوی در قبال اسرائیل یکی از تصمیم‌های حساب‌شده دوران او بود. ایران از نخستین کشورهایی بود که پس از تشکیل اسرائیل، آن را به رسمیت شناخت و روابط دیپلماتیک، اقتصادی و نظامی با آن برقرار کرد.

، این رویکرد باعث شد ایران در مناقشه‌های میان اعراب و اسرائیل وارد جنگ نشود و در عین حال از پیامدهای اقتصادی آن، به‌ویژه افزایش قیمت نفت، بیشترین بهره را ببرد.

اما پس از انقلاب اسلامی، با تغییر جهت‌گیری سیاست خارجی ایران و تبدیل شدن مخالفت با اسرائیل به یکی از محورهای اصلی حکومت جدید، شرایط تغییر کرد.

، این رویکرد به همراه جنگ ایران و عراق و سپس تحریم‌های بین‌المللی، هزینه‌های بسیار سنگینی برای مردم و اقتصاد ایران به همراه داشت که در تاریخ کم نظیر است و شاید تنها با آسیبهای ناشی از حکومت آلمان نازی قابل مقایسه باشد.

در حالی که بسیاری از کشورهای منطقه مسیر روابط و منافع ملی خود را بازتعریف کرده‌اند، سیاست‌های جمهوری اسلامی باعث شده فرصت‌ها و منابعی که می‌توانست در خدمت توسعه ایران باشد، از بین برود؛ منابعی که ، محمدرضا شاه با رویکردی عمل‌گرایانه‌تر تلاش داشت برای آینده کشور حفظ و تقویت کند،اما با سقوط حکومت او از دست رفت و به نظر به این زودی نیز ،این مسیر تصحیح نخواهد شد .

@irantomarrow

واکنش شاهزاده رضا_پهلوی نسبت به کم شدن سهم ایران از دریای کاسپین( خزر ) :

جمهوری اسلامی در شرایط ضعف شدید ساختاری و بحران مشروعیت، قصد پیشبرد و اجرای «کنوانسیون رژیم حقوقی دریای کاسپین» (کنوانسیون آکتائو) را دارد. این تلاش رژیم، بدون پشتوانه اراده ملت ایران و بدون تضمین روشن و کامل حقوق تاریخی کشور، اقدامی نگران‌کننده و تهدیدی جدی علیه منافع ملی ایران است.

بر اساس معاهدات ۱۹۲۱ و ۱۹۴۰ میان ایران و اتحاد جماهیر شوروی، رژیم حقوقی دریای کاسپین بر پایه حقوق مشترک طرفین و اصل توافق و منافع مشترک شکل گرفته بود.

پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، کشورهای تازه‌استقلال‌یافته در «اعلامیه آلماتی» (دسامبر ۱۹۹۱) بر پایبندی به معاهدات شوروی سابق و تضمین اجرای تعهدات بین‌المللی ناشی از قراردادها و پیمان‌های آن توسط دولت‌های جانشین تأکید کردند.

بر همین اساس، هرگونه تغییر اساسی در وضعیت حقوقی این پهنه آبی راهبردی باید با توافق مشترک همه کشورهای ساحلی و با رعایت کامل حقوق ایران انجام شود.

با این حال، کنوانسیون آکتائو امکان انعقاد توافق‌های دوجانبه و چندجانبه میان کشورهای ساحلی درباره بخش‌هایی از بستر و زیربستر دریای کاسپین را پیش‌بینی کرده است؛ بخش‌هایی که قبلاً بخشی از پهنه آبی مشترک ایران و اتحاد جماهیر شوروی محسوب می‌شدند.

این بدعتی خطرناک است که با دور زدن اصل اجماع همه کشورهای ساحلی، عملاً جایگاه تاریخی ایران را تضعیف می‌کند و نقش کشور را در تعیین سرنوشت دریای کاسپین کاهش می‌دهد.

از زمان امضای کنوانسیون آکتائو در سال ۲۰۱۸، بارها هشدار داده‌ام که «پاسداری از منافع ملی از موضع ضعف ممکن نیست». همان زمان نیز تأکید کردم که فرقه تبهکار جمهوری اسلامی، منافع ملت ایران و میهن را قربانی بقای خود می‌کند و در سیاست خارجی، از موضع ضعف به باج‌دهی‌های پی‌درپی تن می‌دهد.

موضع من درباره روند کنونی همان است. تلاش جمهوری اسلامی برای تصویب این کنوانسیون را اقدامی مغایر با منافع ملی ایران می‌دانم.

هیچ تصمیمی درباره منابع، مرزها و حقوق ایران در این پهنه آبی، بدون رضایت و مشارکت واقعی ملت ایران، از مشروعیت برخوردار نخواهد بود. حقوق ایران در دریای کاسپین قابل معامله یا چشم‌پوشی نیست. هرگونه اقدام در جهت تضییع این حقوق، در حافظه تاریخی ملت ایران ثبت و تصمیم‌گیرندگان در برابر ملت ایران پاسخگو و بازخواست خواهند شد.

پاینده ایران

رضا پهلوی

@irantomarrow

دکتر یدالله کریمی پور

دیشب هدیه‌ای متفاوت گرفتم؛ یک دسته کارت پاسور که روی هر کارت تصویر یکی از پادشاهان و شخصیت‌های تاریخ انگلستان نقش بسته بود. وقتی آن‌ها را دیدم، به این فکر افتادم که انگلیسی‌ها با وجود جنگ‌ها، کودتاها و دشمنی‌های تاریخی، همه شخصیت‌های گذشته‌شان را بخشی از یک تاریخ مشترک می‌دانند و هیچ‌کدام را از حافظه ملی حذف نمی‌کنند.

این موضوع مرا به خاطره‌ای از سال‌های دهه ۶۰ برد؛ زمانی که در ساختمان نخست‌وزیری، هر بار که به سالن جلسات هیئت دولت می‌رفتم، می‌دیدم تصاویر رجال و نخست‌وزیران گذشته یکی‌یکی از دیوارها برداشته می‌شود؛ گویی با حذف عکس‌ها می‌توان گذشته را نیز پاک کرد.

به باور من، تفاوت اصلی در نگاه به تاریخ است. یک ملت بالغ، گذشته خود را با همه نقاط قوت و ضعفش می‌پذیرد، اما ما بارها تلاش کرده‌ایم تاریخ را از نو بنویسیم و بخش‌هایی را که خوشایندمان نیست حذف کنیم.

اگر روزی کارت‌های پاسور ایران ساخته شود، باید تصویر همه کسانی که در ساختن این کشور نقش داشته‌اند، از هر دوره و هر حکومت، روی آن باشد؛ نه به‌خاطر تأیید یا رد آن‌ها، بلکه چون همگی بخشی از تاریخ ایران هستند.

حذف افراد، تاریخ را تغییر نمی‌دهد؛ فقط حافظه ما را فقیرتر می‌کند و زمینه تکرار همان اشتباهات گذشته را فراهم می‌سازد.

@irantomarrow

رئیس مرکز تحقیقات سرطان‌های گوارشی دانشگاه علوم پزشکی تهران:

بازهم به مردم تاکید میکنیم که نوشیدن چای با دمای بالاتر از ۶۵درجه سانتی‌گراد خطر ابتلا به سرطان مری را افزایش می‌دهد. چای را حداقل سه دقیقه پس از ریختن بنوشید تا دمایش کم شده باشد.

مطالعه‌ای روی ۵۰ هزار نفر در ایران؛ ارتباط مصرف چای بسیار داغ با افزایش خطر سرطان مری رو تأیید کرده است.

مصرف روزانه ۳ تا ۶ فنجان چای میتونه برای سلامت قلب و افزایش تمرکز مفید باشه ولی نوشیدن چای بسیار داغ مضراست.

@irantomarrow

رجب صفروف، عضو تیم روسیه در مذاکرات رژیم حقوقی دریای خزر، مرداد ۹۷:

همه ما انتظار داشتیم ایران درخواست ۵۰ درصد بکند. قانونی هم بود.

اما جلسه اول یکباره جمهوری اسلامی گفت تقسیم برابر بین ۵ کشور، یعنی کمتر از ۲۰ درصد


برای ما عجیب‌ و غریب بود که چجور ایران دارد از حقوق خودش گذشت می‌کند

این برای بقیه کشورها مثل هدیه الهی بود. از خوشحالی نمی‌دانستند چکار کنند

@irantomarrow

فریبرز کلانتری -خبرنگار

محسن فلاحیان، فرزند علی فلاحیان، در سال ۱۳۸۰ در پرونده‌ای مربوط به کشته‌شدن یک مأمور نیروی انتظامی در حوالی تجریش که به محسن فلاحیان و دوستش مشکوک شده و آنها را تعقیب کرده بود ، با اسلحه متهم شد، اما روایت پرونده بعداً تغییر کرد و کار او دفاع در برابر اخاذی اعلام و با وثیقه تا زمان دادگاهی که هرگز برگزار نشد ، آزاد شد.

سال‌ها بعد محسن فلاحیان با نام مستعار «محسن آیدین» به‌عنوان فعال حوزه فروش نفت در امارات و مرتبط با پرونده «تراستی‌ها» بااتهاماتی درباره جابه‌جایی ۲۰۰ ملیون دلار پول نفت و تبدیل آن به رمزارز مواجه است .


@irantomarrow

فریبرز کلانتری

زلزله پرونده تراستی‌ها به وزارت اطلاعات هم رسید.

‏بر اساس اطلاعاتی که به دستم رسیده، «شایان» مدیرکل سوخت و انرژی وزارت اطلاعات، به دلیل سهل‌انگاری در انجام وظایف نظارتی در پرونده تراستی‌ها از سمت خود برکنار شده است.

‏اگر این خبر تأیید شود، پرونده تراستی‌ها دیگر فقط یک فساد مالی یا نفتی نیست؛ بلکه دامنه مسئولیت آن به ساختارهای نظارتی و امنیتی هم رسیده است.

@irantomarrow

اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا، گفته است که اهمیت راهبردی تنگه هرمز در آینده کاهش خواهد یافت.

استفاده از این مسیر به‌عنوان اهرم فشار باعث می‌شود کشورهای منطقه به دنبال مسیرهای جایگزین مانند خطوط لوله و انتقال زمینی بروند.

به گفته او، طی حدود دو سال آینده ممکن است بخش بزرگی از انتقال انرژی (حدود ۵۰ تا ۷۰ درصد ) از مسیرهای غیر دریایی انجام شود و تنگه هرمز نقش کمتری در تجارت انرژی جهان داشته باشد.

@irantomarrow

فایننشال تایمز:

به علت ناتوانی وارد شدن نفتکش‌های خارج شده از خلیج فارس ، ذخیره سازی وصادرات نفت ایران متوقف شده و پایانه نفتی جزیره خارک در پی محاصره آمریکا عملاً بدون فعالیت مانده است

حداقل یک هفته هیچ تانکری در جزیره خارک مشاهده نشده است که در حال بارگیری نفت باشد.

@irantomarrow

زهرا عبدی

جهان امروز نشان داده است که هیچ کشوری نمی‌تواند برای همیشه نقش معلم اخلاق دیگران را بازی کند.

اروپا که سال‌ها بر باز بودن مرزها و سیاست‌های مهاجرتی انسانی تأکید می‌کرد، وقتی با بحران مهاجرت در داخل مرزهای خود روبه‌رو شد، ناگهان از امنیت ملی و کنترل مرزها سخن گفت.

این تناقض نشان می‌دهد که سیاست خارجی و شعارهای اخلاقی دولت‌ها وقتی با منافع داخلی‌شان برخورد کند، تغییر می‌کند. اروپا باید یاد بگیرد مسئولیت تصمیم‌هایش در جهان ممکن است روزی به داخل مرزهای خودش بازگردد.

همچنین خطاب من به سیاستمداران غربی از جمله جی دی ونس این است که پیش از قضاوت درباره ملت‌ها از جمله مردم ایران ، واقعیت‌های جوامع را ببینند.

مردم ایران با وجود بحران‌ها ،جنگ و کشتار دیماه و فشارهای فراوان از کشور خود نگریخته اند و همچنان ظرفیت ایستادگی و ساختن آینده‌ای بهتر را دارند.

ایران با تکیه بر تاریخ، فرهنگ و ارزش‌های انسانی خود می‌تواند در آینده الگویی برای توسعه، کرامت و اخلاق در جهان باشد.

@irantomarrow

آکسیوس: توافق ایران، عمان و آمریکا در انتظار تأیید نهایی شورای عالی امنیت ملی

باراک راوید، خبرنگار آکسیوس، به نقل از یک دیپلمات از کشور میانجی گزارش داد که مذاکره‌کنندگان ایرانی در انتظار تأیید نهایی شورای عالی امنیت ملی درباره توافق پیشِ‌رو با عمان و آمریکا هستند.

به گفته این دیپلمات، انتظار می‌رود شورای عالی امنیت‌ملی با این توافق موافقت کند.

@irantomarrow

تقدیم به امید فراغت و تمام خبرنگارانی که در زندان اند !

جعفر بخشی بی نیاز


روز خبرنگار نباید فقط به پیام‌های تبریک، مراسم و تقدیرهای رسمی محدود شود؛ بلکه باید روز یادآوری بهایی باشد که برخی خبرنگاران برای گفتن حقیقت پرداخته‌اند.

بسیاری از خبرنگارانی که درباره فساد، مشکلات جامعه یا حقوق مردم نوشته‌اند، به جای تقدیر با زندان و فشار روبه‌رو شده‌اند.

خبرنگار واقعی وظیفه‌اش خوشحال کردن قدرتمندان نیست، بلکه بیان حقیقت حتی در شرایط سخت است.

ارزش خبرنگاری به آزادی قلم و امکان پرسیدن و گزارش دادن بدون ترس است. پاسداشت واقعی خبرنگاران نه با لوح و مراسم، بلکه با آزادی بیان و پایان دادن به برخوردهای امنیتی با روزنامه‌نگاران معنا پیدا می‌کند.

@irantomarrow

واژه «جمهور» در عربی به معنای اکثریت و بخش غالب یک جمع است.

اتفاقات ماه‌های اخیر نشان داد که بسیاری از کسانی که پیش‌تر خود را در قالب «جمهوری‌خواه» معرفی می‌کردند، در عمل چندان به معنای واقعی این واژه، یعنی پذیرش خواست و رأی اکثریت، پایبند نیستند.

به نظر می‌رسد برای برخی، جمهوری‌خواهی تنها زمانی پذیرفتنی است که نظر اکثریت با دیدگاه خودشان هماهنگ باشد؛ اما هنگامی که نتیجه با خواسته‌هایشان متفاوت باشد، همان اصلِ مراجعه به رأی مردم را هم زیر سؤال می‌برند.

@irantomarrow

مالک رضایی

امروز عصر خسته بودم و به جای پیاده‌روی همیشگی دور دریاچه شورابیل، به پارکی نزدیک خانه رفتم. آنجا احساس کردم فضای حاکم بر پارک و رفتار بخشی از جوانان با معیارها و ارزش‌هایی که نسل من از یک جامعه عادی انتظار دارد، فاصله زیادی پیدا کرده است.

با جوانی که کنارم نشسته بود صحبت کردم. او دانش‌آموز سال آخر بود، اما از وضعیت مدرسه، نبود آموزش مناسب و نداشتن امکاناتی مانند کلاس‌های تقویتی و سیگار کشیدن گفت.

از حرف‌هایش احساس کردم بسیاری از نوجوانان به دلیل مشکلات اقتصادی و اجتماعی، انگیزه‌ای برای درس خواندن و ساختن آینده ندارند.

بعد از نماز مغرب و عشا که در جمعی محدود برگزار شد، هنگام بازگشت از پارک، آمبولانسی دیدم که برای دختری حدود ۱۸ یا ۱۹ ساله آمده بود؛ دختری که به گفته مردم از شدت مستی حالش بد شده بود. این صحنه مرا متأثر کرد.

در مسیر خانه، با همسایه‌ام روبه‌رو شدم که همراه فرزندانش از یک فست‌فود جدید بیرون می‌آمد. او از فضای آنجا، موسیقی، دود، نوع دکور و تفاوت نگاه خود با فرزندانش ناراحت بود.

فرزندانش آن محیط را عالی و جذاب می‌دانستند، اما او احساس می‌کرد دیگر با دنیای فرزندانش ارتباطی ندارد و فقط نقش تأمین‌کننده هزینه‌ها را پیدا کرده است.

این اتفاقات یک عصر مرا به فکر فرو برد؛ به شکاف عمیق میان نسل‌ها، تغییر سبک زندگی، فاصله ارزش‌ها و این پرسش که جامعه ما به کدام سمت حرکت می‌کند.

شاید پاسخ آسانی نداشته باشد، اما نمی‌توان از این تغییرات اجتماعی چشم پوشید.

@irantomarrow

🔴رویترز: به محض اعلام توافق میان ایران و عمان، آمریکا محاصره بنادر ایران را لغو خواهد کرد.

@irantomarrow

ژاندارم خلیج فارس؛ روایت شکل‌گیری قدرت نظامی ایران در دوران محمدرضا شاه پهلوی

این مجموعه، روایت مسیر دگرگونی نیروهای مسلح ایران در دوران محمدرضا شاه پهلوی است؛ مسیری که از یک ارتش بازسازی‌شده پس از جنگ جهانی دوم آغاز شد و در دهه ۱۳۵۰ خورشیدی، ایران را به مجهزترین نیروی نظامی منطقه خاورمیانه تبدیل کرد.

محمدرضا شاه در سال ۱۳۲۰ خورشیدی، در سن ۲۱ سالگی، پس از کناره‌گیری رضاشاه از سلطنت، به پادشاهی رسید.

او کشوری را تحویل گرفت که ارتش مدرن آن در دوره رضاشاه شکل گرفته بود، اما جنگ جهانی دوم و اشغال ایران توسط متفقین نشان داده بود که ساختار نظامی کشور برای حفظ استقلال در برابر قدرت‌های بزرگ کافی نیست.

در دهه‌های پس از جنگ، شاه به این نتیجه رسید که ایران برای حفظ امنیت خود در منطقه‌ای پرتنش، نیازمند نیروی نظامی مدرن و بازدارنده است.

افزایش درآمدهای نفتی، به‌ویژه پس از رشد قیمت نفت در دهه ۱۳۵۰، منابع مالی لازم را برای اجرای این سیاست فراهم کرد.

این برنامه تنها به خرید تسلیحات محدود نبود. همزمان با خرید تجهیزات پیشرفته، هزاران افسر و متخصص ایرانی برای آموزش‌های تخصصی به کشورهای غربی اعزام شدند، مراکز آموزشی توسعه یافتند و زیرساخت‌های پشتیبانی، تعمیراتی و صنعتی ارتش گسترش پیدا کرد.

در نیروی هوایی، ورود جنگنده‌هایی مانند اف-۴ فانتوم، اف-۵ و سپس اف-۱۴ تامکت، ایران را به دارنده یکی از پیشرفته‌ترین ناوگان‌های هوایی منطقه تبدیل کرد.

اف-۱۴، که در آن زمان تنها در اختیار آمریکا و ایران قرار داشت، به دلیل توانایی رهگیری اهداف دوربرد و سامانه راداری پیشرفته، نقش مهمی در راهبرد دفاع هوایی ایران پیدا کرد.

در نیروی زمینی، خرید تانک‌هایی مانند ام-۶۰ آمریکایی و چیفتن بریتانیایی، همراه با توسعه لشکرهای زرهی، توان رزمی ایران را افزایش داد.

لشکر ۹۲ زرهی اهواز، به دلیل استقرار در نزدیکی مرز عراق و اهمیت راهبردی خوزستان، به یکی از مهم‌ترین یگان‌های زرهی منطقه تبدیل شد.

در بخش دریایی نیز ایران پس از خروج بریتانیا از شرق سوئز در سال ۱۹۷۱ میلادی، تلاش کرد نقش بیشتری در امنیت خلیج فارس ایفا کند.

توسعه پایگاه دریایی بندرعباس، گسترش ناوگان سطحی، خرید ناوچه‌ها و برنامه‌ریزی برای توسعه توان زیردریایی، بخشی از این راهبرد بود.

لقب «ژاندارم خلیج فارس» در دهه ۱۹۷۰ میلادی، بیشتر در چارچوب سیاست منطقه‌ای آمریکا در دوره دکترین نیکسون مطرح شد؛ سیاستی که بر تکیه بر متحدان منطقه‌ای قدرتمند برای حفظ ثبات منطقه به جای حضور گسترده مستقیم آمریکا تأکید داشت.

عملیات ظفار در عمان (۱۹۷۲ تا ۱۹۷۶ میلادی) مهم‌ترین تجربه نظامی برون‌مرزی ارتش ایران در این دوره بود.

نیروهای ایرانی در کنار نیروهای عمانی و متحدان دیگر، در شکست شورش ظفار نقش داشتند؛ هرچند این عملیات هزینه انسانی نیز برای ایران به همراه داشت.

با انقلاب ۱۳۵۷، بخش بزرگی از برنامه‌های نظامی آینده ایران متوقف شد. برخی قراردادهای تسلیحاتی لغو شدند و ساختار سیاسی کشور تغییر کرد.

با این حال، بخشی از زیرساخت‌ها، تجهیزات و سازمان‌های ایجادشده در آن دوره همچنان پایه‌ای مهم برای نیروهای مسلح ایران باقی ماند.

این دوره تاریخی را می‌توان نمونه‌ای از پیوند میان درآمد نفتی، سیاست خارجی، جاه‌طلبی منطقه‌ای و برنامه‌ریزی نظامی دانست؛ دوره‌ای که ایران را برای مدتی به یکی از مهم‌ترین قدرت‌های نظامی خاورمیانه تبدیل کرد.

داکسور

@irantomarrow